Blog

Αφού παρακολουθήσουμε τη νέα εκδοχή της περφόρμανς του Πάνου Χαραλάμπους από τη Μπιενάλε της Βενετίας, ξεκινάμε από το Μηδέν, το διεθνές video art festival, γνωρίζουμε τους Νέους Απόφοιτους της ΑΣΚΤ, ξεφυλλίζουμε βιβλία για τον Jean-Francois Lyotard και τη νέα έκδοση των Vaskos

Ιχνηλασία στο Ανοίκειο
Τι συμβαίνει όταν ένας καθηγητής που έχει διαταλέσει πρύτανης, ένας κοινωνικός ανθρωπολόγος που καταπιάνεται με μουσικές επιτελέσεις, ένας post-punk εννοιολογικός μουσικός, κι ένας μυστηριώδης ιδιοκτήτης πολυχώρου ενώνουν τις δυνάμεις και συμπλέκουν τη φαντασία τους και δρουν σε ένα γυάλινο δάπεδο απαρτιζόμενο από είκοσι χιλιάδες (20.000!) ποτήρια; Ένα κλείσιμο ματιού στον μέγιστο Γιάννη Κουνέλλη, ένας αρχέγονος χορός πάνω σε δύο αναποδογυρισμένα ποτήρια στηριγμένα ασταθώς σ᾽ ένα κομμάτι κατάλευκο μάρμαρο, μια slow-motion γυροβολιά στους αιώνες πριν από την παθολογική βιασύνη και τις εξουθενωτικές (τόσο για τον νου όσο και για την ψυχή) υπερταχύτητες. Και ήχοι, ηλεκτρονικά επεξεργασμένοι από δάση, σπήλαια, κατακόμβες, σήραγγες, ποτάμια.

 

Κι ένας βαστάζος (τίνος; αμαρτιών και κριμάτων κάποιων; συμβόλων που απολιθώθηκαν κι έγιναν φριχτό άχθος; ενός τραγικού φορτίου όπως το κιβώτιο στο φερώνυμο μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου;). Ναι, ένας χαμάλης που βαδίζει, θαρρείς κρατώντας το ίσο, πάνω στο γυάλινο στρώμα. Και παράλληλα, μουσικές. Μια επιλέγει ο καθηγητής, που είναι δυναμικός εικαστικός δημιουργός, μια ο κοινωνικός ανθρωπολόγος, που είναι και ποιητής των ήχων. Και παίζουν βινύλια, σπάνια, λησμονημένα, πολύτιμα. Κοντά μια ώρα ένταση και μέθεξη, επιβράδυνση του χρόνου και άνοιγμα στο αίνιγμα της αλλόκοτης κατάστασης στην οποία ζούμε: υπερμοντέρνα και συνάμα οπισθοδρομική, υπερτεχνολογική και (δυστυχώς, σε πολλά) διανοητικώς καθυστερημένη, αν όχι ήδη διανοητικώς ανάπηρη. Κι ακόμα: μια ιχνηλασία τις άγνωστες γαίες που ανακαλύπτει κανείς όταν αποφασίσει να εγκαταλείψει την ασφάλεια, και άρα τη φθορά και τη βαρεμάρα, του οικείου και οδεύσει προς το ανοίκειο. Το «Άφοβο Σώμα», η επιτέλεση του Πάνου Χαραλάμπους (με τον Πάνο Πανόπουλο, τον Άγγελο Κράλλη, και τον Βασίλη Χαραλαμπίδη ως συμπαίκτες/συνωμότες/συνιχνηλάτες) στο Ρομάντσο, στις 17 και 18 Ιουλίου ήταν μια εμπειρία που μας ώθησε να σκεφτούμε, και πάλι, τις δυνατότητες και τη χρήση της τέχνης σήμερα. Πολύτιμη εμπειρία.

Video Galore
Το Video Art Festival Μηδέν φέτος γιορτάζει 15 χρόνια με ένα πλούσιο πρόγραμμα. Για 10 ακόμα μέρες θα είναι διαθέσιμες στο κανάλι οι ενότητες: ‘Οφηλία’, επιμέλεια Νίκος Ποδιάς, Γιούλα Παπαδοπούλου, ‘What Matters’, επιμέλεια Μαργαρίτας Σταυράκη, ‘Eternal Return’, επιμέλεια Όλγα Παπαδοπούλου, ‘Post Quarantine’, επιμέλεια Μαρίας Μπουρίκα με τη συμμετοχή μίας πλειάδας διεθνών video-artists. Παρακολουθήσαμε ήδη την Οφηλία και βουτήξαμε στην ηδυσμένη λήθη που προκαλεί ο έρωτας, ενώ με την ενότητα Eternal Return, ταξιδέψαμε στις ποικίλες σουρεαλιστικές και αναπάντεχες ρότες μιας «σισυφικής» και «ουροβορικής» επαναληπτικότητας.

Επίσης στις 28/7 το Μηδέν φέτος συμμετέχει στο διεθνές φεστιβάλ χορού Dance Days Chania με το ‘Dancing for a Reason’, επιμέλειας Μαργαρίτας Σταυράκη. Έως το τέλος Αυγούστου φιλοξενείται στο youtube ένα ιδιαίτερο συνεργατικό πρότζεκτ σε επιμέλεια Εμμανουέλας Βογιατζάκη Krukowski, το ‘Forced Memories’, που επιδιώκει να συνενώσει τα συναισθήματα και της μνήμες των έγκλειστων λόγω πανδημίας, καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι εμπνέονται από τους αντι-ήρωες του Samuel Beckett.

Young Blood
Η μεγαλόσχημη, μεστωμένη τέχνη ανοίγει ευρύχωρα παράθυρα σε ιερούς τόπους εμβύθισης αλλά η συντάραξη που προκαλεί η φρέσκια, αρωματικά άωρη ματιά ταλαντούχων νέων δημιουργών φέρει τη γλυκιά ανατριχίλα της πρώτης φοράς, όταν νιώθουμε να διεισδύουμε προσεκτικά σε ένα απάτητο ακόμα τοπίο γεμάτο υποσχέσεις οπτικών και νοητικών θαυμάτων. Στην πρώτη φετινή παρουσίαση της πρώτης ομάδας των Αποφοίτων της ΑΣΚΤ ξεχωρίσαμε, για τα γλυπτά του και το βίντεο του τον Ιωάννη Κοτίδη. Ο ίδιος αναφέρει ότι τα έργα του αποτελούν «μία σύνθεση αυτοτελών έργων για το αποτύπωμα και τις ρωγμές που αφήνει η συνύπαρξη και η έλλειψη αυτής» και είναι ακριβώς αυτό. Μέσα από το video poem ‘Dokikoki, Το Αγόρι που Ήθελε να Πετάξει’, μέσα από ροή slides, ο νέος δημιουργός παρουσιάζει υπό μορφή διαθήκης όλα τα τρυφερά και συχνά αδιόρατα αντικείμενα και τις μύχιες σκέψεις του, που φέρουν σημασία για τον έναν και μοναδικό άνθρωπο της ζωής του.

Τα ασπρόμαυρα σχέδια της Σταυρούλα Σακκά συνομιλούν κατά πρόσωπο με τον Aubrey Beardsley, ψάχνοντας την έμφυλη ταυτότητα μέσα από αρχέγονους μύθους πάνω σε μία άχρονη σκακιέρα. Η γυναίκα, ο ταύρος, το χταπόδι , αντανακλώνται στον καθρέπτη, και δημιουργούν δύο αφηγήσεις που μοιάζουν να εξηγούν και ταυτόχρονα να αντιστρέφουν τη Φρούδική λιβιδινική θεωρία.

Η χαρακτική της Αγγελικής Αντωνέα είναι ορμητική, πηγαία, πολύπλοκή και φέρουσα το Υψηλό. Σαν από σχέδια του John Martin και του William Turner, τα τοπία της διαπνέονται από όλο την sturm und drang ατμόσφαιρα του Πρωτο-Ρομαντισμού, τα οποία η ίδια καλεί μορφές τοπίων ή τοπία μορφών, όπου ο θεατής καλείται να πλεύσει στα χιμαιρικά, ταραγμένα και αχαρτογράφητα νερά τους.

Το ‘Dear_artproject’ αποτελεί την πτυχιακή εργασία από την Ελισσό Θεοχάρη, και μας καλεί να το διαβάσουμε, καθώς αποτελείται από ένα σμήνος φακέλων, σημειωμάτων και επιστολόχαρτων, καταγράφοντας προσωπικές εμπειρίες της νεαρής δημιουργού κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών. Η διαρκής και επίπονη συγγραφή, ενίοτε του ιδίου γράμματος, γίνεται μία σωματική, σχεδόν γλυπτική διαδικασία και απελευθερώνει την καλλιτέχνιδα από την εκλαμβανόμενη ως εύκολη μα κατά κύριο λόγο περιοριστική φύση του διαδικτύου, Η πραγματική ελευθερία ξεχύνεται μέσα από τον γραπτό λόγο τον οποίο η καλλιτέχνιδα έχει έτσι δομήσει ώστε να κάνει το θεατή κοινωνό και συν-γραφικό παρτενέρ σε αυτή την επιτελεστική μορφή έκφρασης και επικοινωνίας. Βέβαια το διαδίκτυο εξακολουθεί να υφίσταται αν όχι ως η δύναμη της σκέψης όσο της εικόνας, όταν η δημιουργός καλεί τον καλεί να φωτογραφηθεί στο instagram βαστώντας μία επιστολή με τα συναισθήματά του.

Ένα ποιητικό βίντεο χρονικής διάθλασης παρουσιάζει ο Γιώργος Δημουλάς, με μία κινηματογραφική πραγματεία στην φόρμα του φάρου και στη συναισθηματική εξυγίανση και αναστοχασμό που προκαλεί η διαμονή σε αυτή την καθετότητα στη μέση του ορίζοντα. Στην αμέσως επόμενη αίθουσα έλειπε το όνομα της καλλιτέχνιδος, η ίδια όμως άφησε το στίγμα της με τα λευκά ανάγλυφα επιτοίχια που θύμιζαν μορφές Bauhaus και κοστούμια από την Ιεροτελεστία της Άνοιξης, Αντιστοίχως, ως μέρος της ίδιας εγκατάστασης, τα μικρά δισδιάστατα αγαλματίδια στην προθήκη, οι ακουαρέλες και τα ψηφιδωτά, φανέρωναν μία ολοκληρωμένη γνώση του μέσου και απότειναν ένα homage στις λεπτοφυείς στιγμές του πρώιμου Μοντερνισμού.

Το κεραμικό σύμπαν από υποθαλάσσιους οργανισμούς του Λουκά Γκουλή είναι μία κορνοκούπια από υβριδικές μορφές ενός κόσμου που μοιάζει να δημιουργήθηκε από μία συμπαντική ερωτική έκρηξη υφών, χρωμάτων, οπών και φαλλικών στοιχείων. Μία απολαυστική παράθεση βιομορφικών αντικειμένων, που ενώ θυμίζουν Νίκο Τρανό, αυτονομούνται μέσα από την αρχέγονη αισθησιακή κινητικότητά τους και τη ρευστή υφή μιας μόλις στερεοποιημένης λάβας από καυτά υγρά δημιουργίας.

Back to the Very Basics
Καιρό είχαν να κυκλοφορήσουν βιβλία του Λυοτάρ [Jean-Francois Lyotard, 10.08.1924–21.04.1998] στη γλώσσα μας. Οφείλουμε στις εκδόσεις Πλέθρον το ότι μελετάμε και συζητάμε τα έργα Το Απάνθρωπο (μτφρ. Βασίλης Πατσογιάννης) και Γιατί Φιλοσοφούμε; (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη). Στο πρώτο εκτυλίσσονται σκέψεις για το χρόνο, την τέχνη, και σημαίνοντα δίπολα όπως σώμα/τεχνοεπιστήμες, υψηλό/αβανγκάρντ, νεωτερικότητα/μεταμοντέρνο. Στο δεύτερο, παλαιότερο χρονικά, πόνημα εξετάζεται η αιτία πίσω από την επιθυμία μας να φιλοσοφούμε — αλλά και να πράττουμε φιλοσοφώντας, ή/και να φιλοσοφούμε πράττοντας. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Γάλλος στοχαστής ήταν παλιά καραβάνα στα δύσβατα τοπία, έχοντας διατελέσει κορυφαίο μέλος της ομάδας του Κορνήλιου Καστοριάδη “Socialisme ou Barbarie’’, που επεξεργάστηκε κρίσιμες θέσεις για την κοινωνική κριτική και τη διαλεκτική θεωρία/πράξη. Διαισθανόμαστε, και κάτι παραπάνω, ότι οι αναζητήσεις για μια σύγχρονη (μετασύγχρονη, αν θέλετε) τέχνη, όπου η αναπαράσταση και πάλι θα οπισθοχωρεί έναντι μιας αυτοέκφρασης που θα αφορά πολλούς και θα ανταλλάσσει χειραψίες με τις βλέψεις μιας νέου τύπου κοινωνικής κριτικής, ναι, οι αναζητήσεις αυτές, που είναι ζωτικές, θα συναντήσουν τον λόγο του Λυοτάρ, όπως ήδη έχουν συναντήσει τις θέσεις του Βίτγκενσταϊν, του Μπένγιαμιν, και του Ντεμπόρ. Ιδιαίτερα συστήνουμε τη συστηματική ανάγνωση των κειμένων: «Ύλη και Χρόνος», «Η στιγμή, Νιούμαν», «Το Υψηλό και η Αβανγκάρντ», και «Μετά το Υψηλό. Κατάσταση της Αισθητικής», όλα από τον πρώτο τόμο.

Μία ακόμη συλλεκτική έκδοση 250 αριθμημένων editions που φέρει την αίσθηση ενός πολύτιμα φυλαγμένου φιλντισένιου μυστικού είναι το δεύτερο εκδοτικό πόνημα των Βασίλη Νούλα και Κώστα Τζιμούλη στο κοινό τους πρότζεκτ Vaskos presents ‘Ivory Towers’. Το βιβλίο εμπνέεται από τον Poe, τα unrealized projects του αρχιτέκτονα Etienne-Louis Boullée, το κτήριο της Vienna Secession και τους δραματικούς χώρους του Βέλγου Συμβολιστή Fernand Khnopff, αποτελώντας μία ποιητικά χωρική έρευνα στον ιδεατό πύργο που χτίζει ο άνθρωπος ως ιεροφύλακας του προσωπικού του χώρου. Μέσα από τις φωτογραφικές παρατηρήσεις αστικών τοπίων, πυργίσκων από λευκό πηλό και ζωγραφικών σχεδίων, οι δύο δημιουργοί και μέλη των Nova Melancholia και οργανωτές του Κριτικού Ινστιτούτου Τέχνης και Πολιτικής ΟΧΤΩ, επιχειρούν να διαρρήξουν την ιερότητα του έσω χώρου, ξεδιπλώνοντας και εκθέτοντας τον προς τα έξω σε μία συμβολική πράξη συλλογικής μέθεξης και συνδημιουργίας. Η υλικότητα των αδειανών τοπίων από-υλοποιείται και η σαγήνη των ερειπίων αγγίζει τις μελλοντικά αλλοτινές μητροπόλεις του κόσμου. Τέκνα του Duchamp, οι δύο δημιουργοί, ‘ξαναβλέπουν’ μέσα από μία κοινή ματιά την ιστορία της ‘ιερής καθημερινότητας’ και ξεδιαλέγουν με τα δάχτυλα τους την τέχνη μέσα από αυτή, ανοίγοντας τις πύλες του ελεφάντινου πύργου τους στον θεατή. Μέσα ο θεατής δεν θα αντικρίσει τίποτε άλλο παρά ένα θησαυρό από ίχνη που προκαλούν μια σιωπηρή ανάγνωση.

Μέσα και πέρα από τη Μουσική
Το δίδυμο της Στήλης Paint/Inks ακούει πολλή μουσική. Αμφότεροι, όπως και τα πρόσωπα του περιβάλλοντός τους, είναι αυτόβουλοι δεσμώτες της μουσικής, πείσμονες χρήστες της, και επιδέξιοι στην επικοινωνία μέσω της μουσικής. Αυτό το δεκαπενθήμερο μεταξύ άλλων ακούσαμε, και τις συστήνουμε, μουσικές των The Limiñanas, του Bingo Gazingo, και των Slow Joe & The Ginger Accident. Με την ευκαιρία, προτείνουμε τα βιβλία Η Αισθητική της Μουσικής (μτφρ. Μάρκος Τσέτσος, εκδ. Εστία) του Έγελου και Μουσικοφιλία (μτφρ. Κώστας Πόταγας & Άννυ Σπυράκου, εκδ. Άγρα) του Oliver Sacks, του «δαφνοστεφή ποιητή της ιατρικής».

Επιμέλεια: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης & Φαίη Τζανετουλάκου
Πηγή: https://www.culturenow.gr/
https://www.culturenow.gr/h-aionia-neotita-tis-texnis-drosizei-ena-kayto-kalokairi/

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Μουσικής Ennio Morricone Ελλάδος παρουσιάζει την έκθεση κινηματογραφικής αφίσας με τίτλο “Ennio Posterized” στον εξωτερικό χώρο “Speak Easy” του Kubrick – Pure club social στην Λάρισα

Η έκθεση είναι προς τιμήν της μνήμης του σπουδαίου Ιταλού μαέστρου που «έφυγε» πρόσφατα αφήνοντας πίσω του χιλιάδες μελωδίες.

Στην έκθεση που τελεί υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών, της Περιφέρειας Θεσσαλίας και της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Επιστημών Δήμου Λαρισαίων, παρουσιάζονται 40 κινηματογραφικές αφίσες από ταινίες τις οποίες έχει επενδύσει μουσικά ο εμβληματικός μαέστρος, από το αρχείο του Συλλόγου και συγκεκριμένα του προέδρου Κωνσταντίνου Παπακώστα, ο οποίος κατά τη διάρκεια του αναγκαστικού εγκλεισμού τον Μάρτιο/Απρίλιο 2020 «ανακάλυψε» στα αρχεία του το υλικό της παρούσας έκθεσης.

 

«Η αφίσα πρέπει να είναι σαν πυροτέχνημα, και η εντύπωση που προκαλεί πρέπει να εξαρτάται, σαν του πυραύλου, από την ορμητική πτήση της κίνησής του, και την λαμπρή, αν και στιγμιαία, έκπληξη της έκρηξής του». – Charles Matlack Price

Οι κινηματογραφικές αφίσες της έκθεσης, άρρηκτα συνδεδεμένες με μια γνήσια και ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία, ενθυλακώνουν πολύ χαρακτηριστικά το θέμα, την ιστορία, τον τόνο, τους πρωταγωνιστές, το στυλ αλλά και τη μουσική επένδυση του Ennio Morricone σε μία και μόνο εικόνα, γι’αυτό το λόγο και είναι τόσο επιδραστικές όσο και η ίδια η ταινία που παρουσιάζεται. Μετουσιώνονται σε σημείο αναφοράς της ταινίας με το κοινό της και με έντονη εικαστικότητα και υψηλή αισθητική αποτυπώνουν αριστουργηματικά πλάνα από τις ταινίες αναδεικνύοντας την εικονογράφηση σε μορφή τέχνης.

Θα παρουσιαστεί μία επιλογή από σπάνιες αφίσες από ταινίες όπως οι παρακάτω, “Cosa Avete Fatto a solange?”, “La cugina”, “Teorema”, “Wolf”, “The Thing” κ.α.

Η μουσική του Ennio Morricone ήταν και πάντα θα είναι ένας τρόπος σκέψης, μια στάση ζωής, μια φιλοσοφία. Βασικός σκοπός του Συλλόγου είναι η προώθηση ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό της μουσικής του, της σημαίνουσας προσωπικότητάς του, της φιλοσοφίας του.

Επιμέλεια: Βαλεντίνη Μαργαριτοπούλου

Πηγή: https://www.culturenow.gr/
https://www.culturenow.gr/ennio-posterized-ekthesi-kinimatografikis-afisas-pros-timin-toy-ennio-morricone-stin-larisa/

Επιλέγουμε τα πολιτικά έργα από τη μόνιμη συλλογή του ΕΜΣΤ που εγκαινιάστηκε λίγο πριν το lock-down, και μόλις άνοιξε ξανά, με ελεύθερη είσοδο έως 15/7.

Η ιστορία του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης είναι πολυκύμαντη και από το 1997 αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της εθνικής προβληματικής διαχείρισης του νεώτερου πολιτιστικού αποθέματος σύμφωνα με τις εκάστοτε πολιτικοοικονομικές συνθήκες αλλά και του ελλείμματος κατανόησης της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής από την πολιτεία.

 Το Μουσείο, εν έτει 2020, εξακολουθεί να μην έχει κεφαλή, ενώ οι λιγοστοί εργαζόμενοι του καταβάλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να το κρατήσουν ζωντανό. Τον ρόλο του από μηχανής θεού ανέλαβε το επιβλέπον Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, και η μόνιμη συλλογή του Μουσείου, η οποία συγκροτήθηκε από τις προηγούμενες διευθύντριες, Άννα Καφέτση και Κατερίνα Κοσκινά, εκτίθεται πλέον σε όλους τους ορόφους του περίφημου κτηρίου Φιξ, το οποίο ανασχεδιάστηκε οραματικά το 1957 από τον αρχιτέκτονα .

Η συλλογή του ΕΜΣΤ αποτελείται από σημαίνοντα έργα Ελλήνων καλλιτεχνών και κάποια αρκετά αντιπροσωπευτικά έργα ενός μεγάλου αριθμού ξένων σύγχρονων συναδέλφων τους, συγκροτώντας ένα αρκούντως εντυπωσιακό οπτικό αφήγημα για μια περιφερειακή χώρα της Νότιας Ευρώπης όπως η Ελλάδα, όπου η απουσία εθνικής στρατηγικής στην προώθηση της σύγχρονης τέχνης υπήρξε ως τώρα εκκωφαντικά σιωπηρή. Μεγάλο μέρος των έργων φέρει την διαπολιτισμική, ποιητική παρακαταθήκη της Άννας Καφέτση, ενώ την μουσειολογική μελέτη της συλλογής από την Κατερίνα Κοσκινά είχαμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε σε ένα άλλο Μουσείο, στο Fridericianum του Κάσελ, στη διάρκεια της Documenta 14, το 2017, ενώ την ίδια περίοδο μια νέα εξωστρεφής πολιτική έκανε το Μουσείο γνωστό εκτός συνόρων με το πρόγραμμα «Το ΕΜΣΤ στον Κόσμο».

Κάποια από τα έργα αναπτύσσουν μία έντονη πολιτική διαλεκτική με το κοινό ενώ σε κάποια άλλα η πολιτική στάση υφέρπει ως πηγή έμπνευσης και προσωπικού προβληματισμού. Η πολύ δυναμική εικόνα από τις αγωνιστικές πρακτικές του Oliver Ressler ξετυλίγεται μέσω ζωντανών δράσεων και πρότζεκτ σε δημόσιους χώρους, οι οποίες καταγράφονται σε φιλμ εν είδει ντοκιμαντέρ. Το πολιτικό και το αισθητικό προσεγγίζεται μέσα από τον Benjamin και τον Debord ενάντια στην αισθετικοποίηση της πολιτικής, υιοθετώντας μία πιο άμεσα διαμαρτυρόμενη, στα όρια του ακτιβισμού, στάση. Το ελληνικό κοινό γνώρισε από κοντά τον καλλιτέχνη το 2010, όταν, προσκεκλημένος του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα για την έκθεση «The Politics of Art», παρουσίασε για πρώτη φορά την οκτακάναλη προβολή What is Democracy και συζήτησε με την Διευθύντρια του Μουσείου Άννα Καφέτση για το πώς ο ίδιος δημιουργεί πλατφόρμες ανταλλαγής ιδεών υπό μορφή συνεντεύξεων με ακτιβιστές και πολιτικούς αναλυτές από 18 πόλεις του κόσμου επάνω σε ζητήματα που άπτονται της τρέχουσας πολιτικό-οικονομικής κατάστασης, όπως αμεσοδημοκρατία, κοινωνική απομόνωση, λογοκρισία, επαναδιατυπώνοντας την έννοια της δημοκρατίας, όπου το υψηλότερο αξίωμα είναι αυτό του Πολίτη, όπως και την κριτική επάνω στην κακοδιαχείρησή της. Ταυτόχρονα, μέσα από την άμεση εμπλοκή της τέχνης, ο Ressler επισημαίνει την ανάγκη της καλλιτεχνικής έκφρασης ως καίρια πολιτική πράξη.

Το βίντεο του Koken Ergun, The Flag, 2006, αναφέρεται στα χαρακτηριστικά των τελετουργικών πολιτικών ομάδων. Η διαχείριση του όχλου, μέσα από τον εορτασμό της Ημέρας της Εθνικής Κυριαρχίας και του Παιδιού της Τουρκίας, βασίζεται στο πρόταγμα της εργαλειοποίησης της παιδικής αθωότητας ως άσπιλο φορέα και εκτελεστικό σώμα των μηνυμάτων που θέλει να επιβάλλει το Κράτος στο συναισθηματικό κέντρο του λαού.

Τη δύναμη της επιρροής της εικόνας πραγματεύεται και το έργο Camgun του Francis Alys, 2008. Ένα ξύλινο αυτοσχέδιο οπλοπολυβόλο, όπου οι γεμιστήρες αντικαθίστανται από μπομπίνες ταινιών, αναφέρεται στην κάμερα ως όπλο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και επιβολής εξουσίας. Η επιλογή της αποστασιοποίησης ή της εγγύτητας ορίζει την αφήγηση της ιστορίας και η τελευταία δύναται να έχει πολλές εκδοχές ανάλογα του σημείου και τρόπου λήψης.

Η διαμόρφωση της συλλογική μνήμης απασχολεί και την Emily Jacir. Το Memoriam to 418 Palestinian Villages which were Destroyed, Depopulated, and Occupied by Israel in 1948, 2001, είναι ένα πασίγνωστο έργο-μνημείο από την καλλιτέχνιδα-ακτιβίστρια στις Παλαιστινιακές απώλειες κατά τη δημιουργία του Ισραηλινού κράτους. Μέσα από εκτεταμένη αρχειακή εργασία η καλλιτέχνιδα δημιούργησε μία προσφυγική σκηνή όπου πάνω είναι κεντημένα τα ονόματα των 418 χωριών που αφανίστηκαν όταν ξεκίνησε η Νάκμπα, ο εκτοπισμός πληθυσμών. Τα ονόματα κεντήθηκαν από εθελοντές, μεταξύ των οποίων και Ισραηλινοί μέσα σε ένα τρίμηνο διάστημα καλλιτεχνικής συμβίωσης.

Η παρουσία του Έλληνα εκφραστή της Arte Povera Γιάννη Κουνέλη με το Άτιτλο του 2004 καταδεικνύει με μνημειακό τρόπο τη βαθιά ανθρωποκεντρική του τέχνη. Αυτή αποτελείται από έργα λιτά μα φορτισμένα από τον αγώνα του ανθρώπου να ισορροπήσει επάνω στις εντάσεις που δημιουργούνται όταν ο ίδιος βρίσκεται στο μέσο αντίθετων μεταξύ τους δυνάμεων, όπως ελαφρότητα και βαρύτητα, επιθετικότητα και συμπόνια, σκληρότητα και ομορφιά, όταν αυτές αναμετριούνται με τα πιο βασικά, πρωτογενή υλικά, σε μια προσπάθεια να αποστάξουν τη διαχρονική ουσία της τέχνης από την ίδια την καθημερινότητα.

Τα σχετικά πρόσφατα αυτά έργα μοιάζουν να λειτουργούν ως πνευματικά υποστυλώματα της πιο ‘φτωχής’ πραγματικότητας των τελευταίων δεκαετιών, σε επίπεδο ποιότητας ζωής, πολιτισμού, επιβίωσης, με απώτερο σκοπό να αναδειχθεί το μέγεθος του πραγματικά ουσιαστικού. Ξαναφτιάχνοντας το παζλ της ύπαρξης, η κατακερματισμένη, θρυμματισμένη και ενταφιαστική μορφή έργων μέσα από γύψινα άκρα και αρχαϊκές κεφαλές ανακατεμένες με σύγχρονες εφημερίδες πάνω σε σακιά από λινάτσα ή θραύσματα κάρβουνου ανακατεμένα με χώμα, δύναται να λειτουργήσει ως συμπύκνωμα της ιστορίας, παλαιότερης και πρόσφατης, που ο καλλιτέχνης θα επιχειρήσει να αναλύσει και να αναδιατυπώσει. Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελείται από αυτά τα επί μέρους θραύσματα.

Ο Κουνέλλης επανατοποθετεί τον άνθρωπο, μέσα από τα σπαράγματα και τις ωδίνες της ιστορίας του. Μέσα από την παράθεση άδειων παλτών, παπουτσιών και καπέλων που ο καλλιτέχνης περισυνέλεξε από τα παλιατζίδικα των Αθηνών, όπως και αρκετά από τα υλικά που χρησιμοποιεί κατευθείαν από το αστικό τοπίο δημιουργώντας με αυτά μία πολυσύνθετη εικαστική γλώσσα, ο άνθρωπος ανασαίνει μέσα από τα κομμάτια που άφησε στο δρόμο του και που ο καλλιτέχνης σκύβει τρυφερά να μαζέψει. Παντού τριγύρω θα βρίσκονται αντικείμενα που θα τον θυμίζουν, όπως και στη μεγαλειώδη εγκατάσταση του ΕΜΣΤ, όπου σιδεροδοκοί οικοδομών δημιουργούν πλαγιαστούς σταυρούς γύρω από ένα βωμό από σάκους με κάρβουνο, ένα ελεγειακό μοιρολόι που ψιθυρίζει ότι όλα καταλήγουν στη σκόνη, dust to dust. Ο θεατής οδηγείται σε μία σχεδόν παραισθησιακή, αλχημιστική συναισθησία από στροβιλιζόμενες μνήμες, καθώς νιώθει ότι γεύεται το σκουριασμένο σίδερο, βάφει τα χέρια του με καπνιά και τα φέρνει στα μάγουλά του, γεμίζει τα ρουθούνια του με γλυκόπικρο φωταέριο, βλέπει τις σκιές των ανθρώπων που δεν είναι πια κοντά του (…σκιές με λάμπες θυέλλης που γλιστρούν στου Άδη το πανί– Δ.Σαββόπουλος).

Τα θραύσματα της τεχνολογικά προηγμένης αλλά δυστοπικής εποχής της Ανθρωπόκαινου συλλέγει ο Νίκος Τρανός στο Ένας Παγετώνας στο Τραπέζι μας, 2013, παίρνοντας ως αφετηρία το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα, και δημιουργεί μία γλυπτική αλλόκοτη Μετρόπολις από άργιλο, όπου η αλήθεια έχει μεταλλαχτεί και το οπτικό αποτέλεσμα είναι εκθαμβωτικά τοξικό μέσα από τον αρρωστημένο κρεάτινο χρωματισμό και τις αλλόκοτες μορφές που υφέρπουν στα σαθρά θεμέλια, να ισορροπεί επισφαλώς επάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, στο κεντρικό σημείο της επίπλαστης ασφάλειας ενός σύγχρονου αστικού νοικοκυριού.

Το μεγάλο και πολύπλοκο ζήτημα της μετακίνησης του ανθρώπου προς ένα καλύτερο, ασφαλέστερο και δικαιότερο αύριο εμπνέει τον εσαεί πλάνητα καλλιτέχνη Ο Βλάσης Κανιάρης με το εμβληματικό Κουτσό του 1974 ενορχηστρώνει όλη την ιστορία της ντόπιας γκασταρμπάιτερ μετανάστευσης σε μία λιτή και σπαραχτική εγκατάσταση. Ακέφαλες φιγούρες με βαλίτσες αναμένουν την επανεκκίνηση της ίδιας τους της ζωής. Ξένοι μεταξύ ξένων, παίζουν το παρόν και το αβέβαιο μέλλον τους ως άθυρμα επάνω στα ζωγραφιστά τετράγωνα, όπου αντί για αριθμούς, είναι γραμμένες λέξεις χαρακτηριστικές της εργασιακής εκμετάλλευσης των μεταναστευτικών ροών και των δικαιωμάτων των εκτοπισμένων.

Οι χαρακτήρες του Κανιάρη, αλλάζουν εθνικότητα και περιοχή, και γίνονται πρωταγωνιστές στο βίντεο Land, 2006, του Στέφανου Τσιβόπουλου. Παρ’ όλα αυτά, ούτε η εθνικότητα ούτε η γη είναι ικανές να απαντήσουν τα υπαρξιακά ερωτήματα των τριών αντρών, που ναυαγούν σε ένα πέτρινο τοπίο, ένα ξερονήσι Terra InCognita όπου δεν υπάρχει τίποτα εκτός από τη φύση και τη δική τους παρουσία. Η έννοιες της ιδιοκτησίας, των συνόρων, της γλώσσας, εξαϋλώνονται σε ένα διαρκές παρόν συν-ύπαρξης χωρίς όριο, όπου ο χρόνος ξεκινά από την αρχή και όλοι είναι ίσοι μπροστά στο τοπίο.

Η Kimsooja δημιουργεί μία οπτικά ποιητική και ταυτόχρονα συνταρακτική εικόνα από πολύχρωμα μπατίκ και κεντημένα υφάσματα που φέρουν άρωμα ανατολής και τυλίγουν τα υπάρχοντα κάποιων συνανθρώπων μας που μετατοπίστηκαν, συχνά με βίαιο τρόπο, από τις ρίζες τους. Οι υφασμάτινοι μπόγοι, τα Bottari, 2005-2017, μοιάζουν με πεσμένα φρούτα, με ‘rolling stones’ σε ένα ταξίδι που εκτείνεται από την επιβίωση έως την αυτογνωσία. Ο νομαδισμός οριοθετείται από τις σφαιρικές φόρμες της καλλιτέχνιδος που αποπνέουν μοναξιά και αβεβαιότητα μέσα σε ένα no man’s land άδειο τοπίο.

Το Mappemonde, 1988, του Γιώργου Λάππα αποτελείται από έναν διαφορετικό, εγκιβωτισμένο χώρο του καλλιτέχνη, ένας χάρτης του κόσμου του που ανοίγει, ξεδιπλώνεται και αφορά όλη την ανθρώπινη εμπειρία, από το προσωπικό στο συλλογικό, από το οικείο στο ανοίκειο, από το οριοθετημένο στο ανοιχτό και ελεύθερο.

Ένα ανεστραμμένο σπίτι γεμάτο από μαύρα διάτρητα σχέδια ζωντανεύει ένα θέατρο σκιών, όπου σιλουέτες ανθρώπων, αντικειμένων, συναισθημάτων και αναμνήσεων, ‘ξεφλουδίζονται’ από τους τοίχους για να συστήσουν μία οπτική εμπειρία πλεγμένη από ρευστούς αραβουργηματικούς φθόγγους αλλά και διάκενα γεμάτα νοηματοδοτημένη ένταση και αιχμές σμηλεμένες. Τα μικρά αυτά μεταλλικά γλυπτά στήνονται ορθά και μοιάζουν να παρελαύνουν στο διάβα μιας ζωής που κάποιοι ζουν και κάποιοι προσπερνούν.

Ο καλλιτέχνης-νομάς και η κιβωτός του, η συγκλονιστική εγκατάσταση στην κορυφή του ΕΜΣΤ The Boat of My Life, 1993, από τον Ilya Kabakov, αποτελεί ένα έργο ζωής. Ολόκληρη η ζωή σαν τέχνη τοποθετείται σε κουτιά μέσα στη ξύλινη λέμβο φυσικού μεγέθους και πλέει μέσα στο μυαλό των θεατών ως μία ποιητική μεταφορά του ταξιδιού της προσωπικής εξέλιξης. Ο κόσμος του Kabakov γίνεται ο κόσμος του κάθε δημιουργικού ανθρώπου που έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του διερωτάται τι πραγματικά αξίζει να μείνει πίσω ως πνευματική παρακαταθήκη.

Ένας αντισυμβατικός καλλιτέχνης που αποτελεί από μόνος του μία μοναδική προσωπικότητα στον χώρο του πολιτισμού, ο Pier Paolo Pasolini γίνεται ο πρωταγωνιστής σε ένα δυναμικό ζωγραφικό πορτρέτο από τον Ηλία Παπαηλιάκη, 2015. Η ζωγραφική είναι εδώ για να σκάψει μέσα στον μύχιο κόσμο του Pasolini, ο οποίος το 1975 δολοφονήθηκε ενώ αναζητούσε την αγάπη του εφήμερου, πιστός σε μία στάση ζωής με άξονες την ελεύθερη σκέψη και την βαθιά διανόηση. Το έργο του Παπαηλιάκη, είναι εμπνευσμένο από το τραγικό συμβάν και παρουσιάζει τον σκηνοθέτη σφριγηλό και σε μία δυναμική περιδίνηση θυμίζοντας τους ύστερους Σκλάβους του Μιχαήλ Άγγελου, τη στιγμή που επιχειρούσαν να δραπετεύσουν μέσα από το υλικό της πέτρας που τους γέννησε.

Ειδική μνεία χρήζει η παρουσίαση εμβληματικών Ελληνίδων καλλιτέχνιδων στη συλλογή του ΕΜΣΤ, όπως η Χρύσα, η Ναυσικά Πάστρα, η Μπία Ντάβου, που καταπιάστηκαν με διαχρονικά ζητήματα της λογικής της τέχνης, αλλά και εκφράζοντας κοινωνικό σχολιασμό όπως η Άσπα Στασινοπούλου, η Ρένα Παπασπύρου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, η Μαρία Παπαδημητρίου, η Άρτεμις Ποταμιάνου, για τις οποίες θα μιλήσουμε σε νέο αφιέρωμα.

Πηγή: https://www.culturenow.gr/
https://www.culturenow.gr/h-syllogi-toy-emst-ginetai-orati-kai-anoigei-politiko-dialogo-me-to-koino/

To Ίδρυμα Takis διοργανώνει δωρεάν ξεναγήσεις στους κήπους του και στο Μουσείο.

Η τέχνη παραμένει συνοδοιπόρος μας στη ζωή, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε τους τελευταίους μήνες λόγω του Covid-19. Γι’αυτόν το λόγο το Ίδρυμα Takis διοργανώνει δωρεάν ξεναγήσεις στους κήπους του και στο Μουσείο.

«Τέχνη είναι οτιδήποτε σε βγάζει από τη ρουτίνα της καθημερινότητας», Takis

 

Λόγω των μέτρων πρόληψης ο αριθμός συμμετοχών για κάθε ξενάγηση θα είναι περιορισμένος και η προκράτηση θέσης απαραίτητη. Για δήλωση συμμετοχής: τηλ. 2102313410 ή στο email: contact@takisfoundation.org

 

 

Πρόγραμμα ξεναγήσεων για τον Ιούλιο:

Πρωινές Ξεναγήσεις:
Πέμπτη 9/7, 10:00-11:30
Πέμπτη 16/7, 10:00-11:30

Βραδινές Ξεναγήσεις:
Τετάρτη 8/7, 19:30-21:00
Παρασκευή 10/7, 19:30-21:00
Τετάρτη 15/7, 19:30-21:00
Παρασκευή 17/7, 19:30-21:00

Οι ξεναγήσεις θα πραγματοποιηθούν με τους όρους και τις απαραίτητες προφυλάξεις και αποστάσεις που έχουν οριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού για τους φορείς πολιτισμού και τα Μουσεία, με μέχρι 8 άτομα στους κήπους καθώς και στους εσωτερικούς χώρους του Μουσείου. Συνιστάται η χρήση μάσκας.

H ξενάγηση γίνεται στους κήπους, στο ατελιέ που εργάστηκε ο Takis, στο θέατρο και τέλος στους δύο ορόφους του Μουσείου. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν έργα από όλη την καλλιτεχνική πορεία του γλύπτη και θα εμβαθύνουν στο έργο και τη ζωή του. Παράλληλα, θα βιώσουν και θα αντιληφθούν την ενέργεια του Ιδρύματος, θα απολαύσουν τη μοναδική θέα από τον λόφο του Γεροβουνού καθώς και έργα άλλων καλλιτεχνών από τη Συλλογή του Ιδρύματος.

Πηγή: https://www.elculture.gr/
https://www.culturenow.gr/oi-dorean-xenagiseis-sto-idryma-takis-synexizontai-ton-ioylio/

Το Μουσείο Ακρόπολης ανακοίνωσε τον ετήσιο απολογισμό που περιελάμβανε και τον αριθμό των επισκεπτών του, που ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακός, αφού ανήλθε στους 1.283.125 παρά το ότι από τις 14 Μαρτίου έως και τις 14 Ιουνίου 2020 η λειτουργία του είχε ανασταλεί λόγω της διασποράς του κορονοϊού.

Από αυτούς οι 1.019.185, δηλαδή το 79% ήταν μεμονομένοι, ενώ οι 263.940, δηλαδή το 21% ήταν σε ομάδες. Ενώ, ανάμεσα στις χώρες με τους περισσότερους επισκέπτες ήταν οι Η.Π.Α., Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία, Καναδάς, Κίνα, Ιταλία και Ισπανία.

 

Σημείωμα Προέδρου
Στις 20 Ιουνίου 2019 γιορτάσαμε τα δέκα χρόνια λειτουργίας του Μουσείου. Το μεγάλο γεγονός της ημέρας ήταν το άνοιγμα της αρχαιολογικής ανασκαφής κάτω από το κτήριο που επιτέλους πραγματοποιήθηκε μετά από 25 χρόνια εργασιών και αναμονής. Οι επισκέπτες χαίρονται έτσι άλλο ένα επίπεδο του Μουσείου απολαμβάνοντας τον ευχάριστο περίπατο πάνω σε μεταλλικές γέφυρες ανάμεσα στα σπίτια, τα λουτρά και τα εργαστήρια μιας αρχαίας γειτονιάς στα νότια της Ακρόπολης.

Βασικός μουσειακός στόχος για τα επόμενα χρόνια θα είναι η εκθεσιακή αναβάθμιση και ο εμπλουτισμός της παρουσίασης των δύο μεγάλων αρχαίων ναών της Ακρόπολης, του πρώτου Παρθενώνα (580/570 π.Χ.), του λεγόμενου Εκατομπέδου, και του ‘Αρχαίου Ναού’ (520/510 π.Χ.) που είναι ο πρόδρομος του Ερεχθείου. Θεωρούμε απαραίτητο να αντιλαμβάνεται εύκολα ο επισκέπτης ότι το Μουσείο στεγάζει αρχιτεκτονικά μέλη, γλυπτά και αναθήματα από δύο Ακροπόλεις, της αρχαϊκής και της κλασικής. Η επισκεψιμότητα του Μουσείου κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2019 υπήρξε εξαιρετικά υψηλή, ανάλογη με εκείνη του προηγούμενου έτους.

Ωστόσο, λόγω της πανδημίας της νέας νόσου στις αρχές του πρώτου εξαμήνου του 2020, άρχισε να ελαττώνεται αισθητά ο αριθμός των επισκεπτών για να μηδενιστεί όταν το Μουσείο υποχρεώθηκε να κλείσει για λόγους υγειονομικής προστασίας εργαζομένων και επισκεπτών στις 14 Μαρτίου 2020. Παρόλα αυτά, το Μουσείο δεν έμεινε ανενεργό. Ένα μέρος του προσωπικού και ορισμένοι εξωτερικοί συνεργάτες, λαμβάνοντας τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, προχώρησαν στην πραγματοποίηση προγραμματισμένων εκθεσιακών εργασιών, σε συντηρήσεις, σε επισκευές και σε εργασίες εις βάθος καθαριότητας.

Η επανεκκίνηση της λειτουργίας του Μουσείου για το κοινό δεν θα είναι εύκολη γιατί η μολυσματική νόσος δεν έχει ακόμη εκλείψει και τα μέτρα υγειονομικής προστασίας είναι ασφαλώς αυστηρά. Ωστόσο, το Μουσείο έχει ανανεωθεί και αναμένει να συνεχίσει πλησίστιο την πορεία του, φιλοδοξώντας όχι μόνο να επανακάμψει αλλά και να συνεχίσει να καινοτομεί. Ευχαριστώ και φέτος το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αθηνών και την Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης για την πολύτιμη συνεργασία.

Αλλαγές και βελτιώσεις στις συλλογές
Στη μόνιμη έκθεση
Ο εμπλουτισμός της μόνιμης έκθεσης με νέα έργα και η ανανεωμένη παρουσίαση σημαντικών εκθεμάτων αποτελούν προτεραιότητες του Μουσείου Ακρόπολης. Τη χρονιά που πέρασε, στην Αίθουσα της Αρχαϊκής Ακρόπολης, αποσύρθηκε από την προθήκη της έκθεσης το κεφάλι της Κόρης Ακρ. 696 («Κόρη με τον Πόλο») και συνδέθηκε με τα θραύσματα του κορμού που βρίσκονταν στις αποθήκες.

Η προσαρμογή των αποσπασματικά διατηρημένων θραυσμάτων σε ένα πρωτότυπο αρθρωτό σύστημα ανάρτησης οδήγησε στην ανασύσταση μιας ακόμα αρχαϊκής Κόρης. Στην Κόρη Ακρ. 269 («Κόρη της Λυών»), το αντίγραφο του θραύσματος που βρίσκεται στη Λυών αντικαταστάθηκε με νέο και τα θραύσματα προσαρμόστηκαν με εμφανή αναστρέψιμο τρόπο, χωρίς αναπλάσεις, κάτι που άλλαξε τη φιλοσοφία παρουσίασης του γλυπτού. Βελτιώθηκε επίσης ο τρόπος έκθεσης του τέθριππου Ακρ. 575 και του πάνθηρα Ακρ. 552, που αποδίδονται σε μετόπες του Εκατομπέδου.

Στο αίθριο της Αίθουσας του Παρθενώνα προστέθηκε ένας θράνος που αποτελεί αρχιτεκτονικό τμήμα του Παρθενώνα και συνοδεύεται από προβολή της πολύχρωμης διακόσμησης. Επιπλέον, ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα βελτίωσης καθαρισμού της δυτικής ζωφόρου του Παρθενώνα με τεχνολογία λέιζερ, με επεμβάσεις σε πέντε ακόμα λίθους (ΔΖXIII έως ΔΖXVΙ και ΔΖ ΧΙ). Τέλος, στη δυτική πλευρά του πρώτου ορόφου του Μουσείου, πραγματοποιήθηκε επιτόπιος καθαρισμός στο έκθεμα Ακρ. 981, που προέρχεται από πλάκα του θωρακίου του ιερού της Αθηνάς Νίκης.

Στο εργαστήριο συντήρησης
Το Τμήμα Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Εκμαγείων ολοκλήρωσε τη συντήρηση 12 μαρμάρινων, 307 κεραμικών και 180 μεταλλικών αντικειμένων, την αφαλάτωση 332 ευρημάτων, καθώς και τον καθαρισμό και τη συντήρηση των αρχιτεκτονικών καταλοίπων της ανασκαφής που εκτείνεται στη βάση του Μουσείου.

Στις αρχαιολογικές αποθήκες
Το Τμήμα Συλλογής Κλασικών, Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων συνέχισε το σημαντικό έργο ενημέρωσης και εμπλουτισμού των ψηφιακών καταλόγων των αντικειμένων που φυλάσσονται στις αρχαιολογικές αποθήκες του Μουσείου. Ολοκλήρωσε την ενοποίηση και τον έλεγχο των ψηφιακών καταλόγων του υλικού της ανασκαφής «Νοτίως Ακροπόλεως» και προχώρησε στη μελέτη και χρονολόγηση κλειστών συνόλων της ανασκαφής του οικοπέδου Μακρυγιάννη.

Ολοκλήρωσε την οργάνωση της βιβλιοθήκης Γιώργου και Κατερίνας Δεσπίνη που βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του Μουσείου και εγκαινιάστηκε στις 18 Ιουνίου 2019. Εισήγαγε 53 νέους τίτλους στην βάση δεδομένων της βιβλιοθήκης του Μουσείου Ακρόπολης, οργάνωσε τα βιβλία σε θεματικές ενότητες και επιμελήθηκε την αποστολή των νέων εκδόσεων «Μουσείο Ακρόπολης. Η ανασκαφή» και «From Hippias to Kallias. Greek Art in Athens and beyond», σε 103 βιβλιοθήκες, αρχαιολογικούς φορείς και ιδρύματα.

Δανεισμοί εκθεμάτων
Το Μουσείο συμμετείχε με έργα του σε τέσσερις εκθέσεις που διοργανώθηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παρουσίασε το πορτραίτο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Ακρ. 1331) στην έκθεση με τίτλο «The Joint Exhibition of Asian Civilization» στο Εθνικό Μουσείο της Κίνας στο Πεκίνο (10/5/2019 – 20/8/2019). Στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασσικών Σπουδών μεταφέρθηκε το θραύσμα S 1776 της ζωφόρου του Παρθενώνα στην έκθεση με τίτλο «Acropolis Redux: Caryatid/Frieze» (18/5/2019 – 14/7/2019).

Συμμετείχε στην έκθεση «The Greeks. Agamemnon to Alexander the Great» στο Seoul Arts Center του Hangaram Museum στη Σεούλ της Κορέας, με την Κόρη Ακρ. 673 και το ψήφισμα ΕΜ 2811+ ΕΜ 7180 (5/6/2019 – 15/9/2019). Τέλος, στην Ινδιανάπολη των Ηνωμένων Πολιτειών ταξίδεψαν επτά σημαντικά έργα του Μουσείου – το άγαλμα της Κόρης Ακρ. 678, η προτομή του Πλάτωνα Μ 163 και τα αντίγραφα των λίθων VII, VIII, IX, X, XI της δυτικής ζωφόρου του Παρθενώνα – στο πλαίσιο της συμμετοχής του στην έκθεση με τίτλο «Ancient Greece. Life, Myth and Heroes» (15/6/2019 – 30/12/2019).

Η αρχαιολογική ανασκαφή στη βάση του Μουσείου
Με το άνοιγμα της αρχαιολογικής ανασκαφής τον Ιούνιο του 2019, οι αρχαιολόγοι του Τμήματος Συλλογής Κλασικών, Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων πρόσφεραν σε διάστημα τριών μηνών οργανωμένες ξεναγήσεις σε 642 επισκέπτες, καθώς και ειδικές παρουσιάσεις σε 100 μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Ξεναγών. Παράλληλα, επεξεργάστηκαν προτάσεις για τη βελτίωση του ανασκαφικού χώρου και τον εμπλουτισμό του εποπτικού υλικού.

Νέες τεχνολογίες
Συνεχίστηκαν οι φωτογραφίσεις με ειδικές συνθήκες (UV – IR) για τον εντοπισμό και την ταυτοποίηση ιχνών χρώματος, ταυτόχρονα με χρήση μηχανήματος XRF, σε 5 γλυπτά (λίθοι ΧIV και ΧΙΙΙ της δυτικής ζωφόρου του Παρθενώνα, Ακρ. 696, Ακρ. 5754 και Ακρ. 698).

Πραγματοποιήθηκε επεξεργασία του τρισδιάστατου μοντέλου της Κόρης Ακρ. 269 («Κόρη της Λυών») για τρισδιάστατη εκτύπωση, έγινε τρισδιάστατη ψηφιοποίηση σε τρία γλυπτά του Μουσείου (Ακρ. 269, Ακρ. 1313 και Ακρ. 696), καθώς και στο θραύσμα της κεφαλής Ροντέν (CO467).

Ηλεκτρονική τεκμηρίωση συλλογών
Το Τμήμα Συλλογής Κλασικών, Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων προχώρησε το μεγάλης κλίμακας πρόγραμμα εμπλουτισμού του Συστήματος Διαχείρισης Συλλογών (MuseumPlus). Τη χρονιά που πέρασε τεκμηριώθηκαν και εισήχθησαν στο σύστημα 509 λήμματα της προγραμματιζόμενης έκθεσης των ευρημάτων της ανασκαφής και 160 της Αίθουσας του Παρθενώνα, φθάνοντας το συνολικό αριθμό εγγραφών στις 10.548.

Το ψηφιακό μουσείο
Ολοκληρώθηκε το δυναμικό πρόγραμμα «Δημιουργία Ψηφιακού Μουσείου Ακρόπολης» που εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Αττικής 2014-2020 του ΕΣΠΑ. Τη διαχείριση του έργου έχει το Μουσείο Ακρόπολης από κοινού με την Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε., ενώ ανάδοχος εταιρεία είναι ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος Α.Ε.

Η νέα ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε προσφέρει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να περιηγηθούν σε έναν σύγχρονο πολυγλωσσικό ιστοχώρο, που αποτελεί οργανικό κομμάτι της επικοινωνιακής, εκπαιδευτικής και μουσειολογικής στρατηγικής προσέγγισης των διαφορετικών ομάδων κοινού στις οποίες απευθύνεται το Μουσείο. Το ελληνικό και διεθνές διαδικτυακό κοινό μπορεί να περιηγηθεί στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου και να γνωρίσει τις συλλογές του, σε πρώτη φάση τα 2.127 εκθέματα της μόνιμης έκθεσης.

Επιπλέον, μια ειδική ιστοσελίδα με διασκεδαστικά παιχνίδια και ευφάνταστα βίντεο απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά. Στο πλαίσιο του έργου ψηφιοποιήθηκαν 496 ημερολόγια ανασκαφής, 110.000 φωτογραφίες, 18.410 δελτία καταγραφής και 7.500 δελτία συντήρησης κινητών ευρημάτων, ενώ φωτογραφήθηκαν 550 αντικείμενα της μόνιμης έκθεσης και έγινε τρισδιάστατη σάρωση σε 60 γλυπτά.

Επιπλέον, δημιουργήθηκαν 23 ψηφιακές εφαρμογές για τον φυσικό χώρο του Μουσείου ή/και το διαδίκτυο. Το χρονοβόρο αυτό πρόγραμμα απασχόλησε μεγάλο μέρος του προσωπικού του Μουσείου, κυρίως του Τμήματος Συλλογής Κλασικών, Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων, του Τμήματος Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, του Αυτοτελούς Γραφείου Επικοινωνίας και Προβολής και του Αυτοτελούς Γραφείου Προέδρου.

Προβολή των εκθεμάτων
Θεματικές παρουσιάσεις και συζητήσεις
Σε σταθερό σημείο στην Αίθουσα της Αρχαϊκής Ακρόπολης ήταν διαθέσιμοι και αυτή τη χρονιά οι Αρχαιολόγοι-Φροντιστές του Τμήματος Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων για ερωτήσεις, συζητήσεις και αποδοχή σχολίων από Έλληνες και ξένους επισκέπτες.

Παράλληλα, συνεχίστηκαν οι εξής εβδομαδιαίες θεματικές παρουσιάσεις για το ελληνόφωνο και αγγλόφωνο κοινό: «Ένας περίπατος στο Μουσείο με τον αρχαιολόγο» που παρακολούθησαν συνολικά 1.695 επισκέπτες σε διάστημα 8 μηνών, «Περπατώντας στην αρχαία γειτονιά του Μουσείου Ακρόπολης» που παρακολούθησαν συνολικά 700 επισκέπτες σε διάστημα 3 μηνών και «Το χαμένο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου» που παρακολούθησαν 499 επισκέπτες μόνο την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου. Λόγω της επιτυχίας που γνώρισε, η τελευταία συνεχίστηκε σε τακτική βάση και την παρακολούθησαν συνολικά 330 επισκέπτες σε διάστημα 4 μηνών.

Παραγωγή αντιγράφων εκθεμάτων του Μουσείου
Το Τμήμα Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Εκμαγείων προχώρησε στην παραγωγή 4.610 αντιγράφων εκθεμάτων από ακρυλική ρητίνη, γύψο υψηλής ποιότητας και χαλκό – το τελευταίο σε συνεργασία με εξωτερικό χυτήριο – για τη διάθεσή τους στα Πωλητήρια του Μουσείου. Επιπλέον, κατασκεύασε 6 νέα καλούπια παραγωγής, εφάρμοσε πάτινες υψηλής ακρίβειας με ζωγραφικές λεπτομέρειες σε 5 θετικά αντίγραφα, ενώ προχώρησε σε πειράματα βελτίωσης της παραγωγής με νέα υλικά για καλούπια και πάτινες.

Άδειες μελέτης, φωτογράφισης και κινηματογράφησης εκθεμάτων
Τη χρονιά που πέρασε το Τμήμα Συλλογής Κλασικών, Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων χορήγησε 69 άδειες φωτογράφισης και παραχώρησης φωτογραφιών εκθεμάτων, 17 άδειες κινηματογράφησης σε τηλεοπτικά συνεργεία και εξυπηρέτησε 15 μελετητές αρχαιολογικού υλικού.

Οικογενειακά σακίδια και χάρτες περιήγησης
Τα ειδικά σχεδιασμένα οικογενειακά σακίδια βοηθούν τα παιδιά και τους γονείς τους να γνωρίσουν τα εκθέματα του Μουσείου με ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο. Την περασμένη χρονιά τα τρία σακίδια – «Αναζητώντας τη Θεά Αθηνά», «Αρχαϊκά Χρώματα» και «Τα Γλυπτά του Παρθενώνα» – χρησιμοποιήθηκαν από 2.700 οικογένειες, εκ των οποίων το 42% προερχόταν από την Ελλάδα και το 58% από άλλες χώρες.

Επιπλέον, 6.176 οικογένειες Ελλήνων και ξένων επισκεπτών αξιοποίησαν τους χάρτες περιήγησης για παιδιά και γονείς. Οι χάρτες εμπλουτίστηκαν το καλοκαίρι του 2019 με το έντυπο «Μια ξεχωριστή μέρα στο Μουσείο Ακρόπολης» που δημιουργήθηκε για τον εορτασμό των δέκα χρόνων λειτουργίας του και με το έντυπο «Σμίλη και Μνήμη. Η συμβολή της μαρμαροτεχνίας στην αναστήλωση των μνημείων της Ακρόπολης» με την ευκαιρία της ομότιτλης περιοδικής έκθεσης.

Δράσεις για παιδιά
Το Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων πρόσφερε και φέτος δράσεις για παιδιά διαφόρων ηλικιών και τους συνοδούς τους. Τη δράση «Στα Παναθήναια με όλες μου τις αισθήσεις» παρακολούθησαν, σε διάστημα ενός μηνός, 117 παιδιά 3 έως 5 ετών, αφού περιηγήθηκαν στην Αίθουσα του Παρθενώνα και κατέληξαν στο εστιατόριο του Μουσείου όπου δοκίμασαν γλυκίσματα παρόμοια με αυτά που γεύονταν οι αρχαίοι στη γιορτή των Παναθηναίων.

Ιδιαίτερα δημοφιλής αποδείχθηκε η δράση «Τι απέγινε το θαυμαστό άγαλμα της Αθηνάς από τον Παρθενώνα;», στην οποία συμμετείχαν, σε διάστημα δύο περίπου μηνών, 178 παιδιά 6 έως 9 ετών. Τα Χριστούγεννα του 2019 πραγματοποιήθηκε το κινητό εργαστήρι «Γιορτινές ιστορίες», όπου γονείς και παιδιά 6 έως 11 ετών ανακάλυψαν τις γιορτές των αρχαίων Αθηναίων και κατασκεύασαν σκηνικά γιορτής που στόλισαν το Μουσείο. Το τελευταίο πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον τομέα Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης.

Σχολικές επισκέψεις
Την περασμένη χρονιά επισκέφθηκαν το Μουσείο 84.835 μαθητές σε οργανωμένες ομάδες, εκ των οποίων 56% ήταν Έλληνες και 44% ξένοι. Το Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Μουσείου σε συνεργασία με τον τομέα Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, πρόσφερε οργανωμένα προγράμματα σε ομάδες μαθητών του δημοτικού και του γυμνασίου, όπως «Τα γλυπτά του Παρθενώνα», «Τα αγάλματα ζωντανεύουν στις δικές σου δημιουργίες», «Ταξίδι στο χρόνο με βάση την Ακρόπολη» και «Το εργαστήρι της γλυπτικής και του χρώματος». Οι μαθητές του λυκείου είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ πρόσθετων προγραμμάτων, όπως «Τα αρχαία πρόσωπα κι εσύ», «Στην καρδιά του μουσείου», «Αγώνες: δράση και θέαμα» και «Παιδιά, έφηβοι, νέοι». Τέλος, συνεχίστηκε η προσφορά προγραμμάτων σε προσχολικές ομάδες και σε σχολεία του εξωτερικού όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης.

Προετοιμασία εκπαιδευτικών
Οι εκπαιδευτικοί είχαν τη δυνατότητα να προετοιμάσουν ανεξάρτητη σχολική επίσκεψη στο Μουσείο κάνοντας χρήση του υλικού που είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα του, με θέματα όπως «Τα γλυπτά του Παρθενώνα» και «Τα μνημεία της Ακρόπολης». Παράλληλα, ο τομέας Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης συνέχισε να παρέχει σεμινάρια στους εκπαιδευτικούς, είτε για να εμπλουτίσουν τη διδασκαλία, είτε για να οργανώσουν για τους μαθητές τους μια ελκυστική επίσκεψη στο Μουσείο.

Προβολή του Μουσείου
10 Χρόνια
Στις 20 Ιουνίου 2019 το Μουσείο έκλεισε δέκα χρόνια λειτουργίας και με αυτή την ευκαιρία διοργάνωσε σειρά δράσεων για τους επισκέπτες του.
Έκθεση φωτογραφίας «ΣΜΙΛΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ. Η συμβολή της μαρμαροτεχνίας στην αναστήλωση των μνημείων της Ακρόπολης», Μουσείο Ακρόπολης.
Περιοδική έκθεση «Σμίλη και Μνήμη. Η συμβολή της μαρμαροτεχνίας στην αναστήλωση των μνημείων της Ακρόπολης»
Με το ξεκίνημά του πριν από 10 χρόνια, το Μουσείο παρουσίασε με ποικίλους τρόπους τη στενή σχέση μεταξύ των περίφημων γλυπτών που εκθέτει και των αρχιτεκτονικών μνημείων από τα οποία προέρχονται. Για αυτό με πολλή χαρά ανέλαβε να εκθέσει στους χώρους του με νέο ύφος τη σπουδαία φωτογραφική έκθεση για το έργο των μαρμαροτεχνιτών της Ακρόπολης που έστησαν η Επιτροπή και η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης.

Η έκθεση στήθηκε απλόχωρα στο Μουσείο Ακρόπολης με ευρεία χρήση φωτογραφιών γιγαντιαίου μεγέθους που κάλυψαν ολόκληρους τοίχους, με αποτέλεσμα ο επισκέπτης να έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται πάνω στον βράχο της Ακρόπολης και παρακολουθεί τις εργασίες. Η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 10 Ιουνίου 2019 και θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2020 στην Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων στο ισόγειο του Μουσείου, με ελεύθερη είσοδο για τους επισκέπτες.

Διάλεξη «Τα αληθινά χρώματα των γλυπτών του Παρθενώνα: αποδείξεις από ίχνη αυθεντικής πολυχρωμίας και η ερμηνεία τους»
Στις 13 Ιουνίου 2019, το Μουσείο φιλοξένησε στο Αμφιθέατρο τον Ιταλό καθηγητή Giovanni Verri σε μια διάλεξη για την πολυχρωμία των γλυπτών του Παρθενώνα που αποτελεί αντικείμενο έντονης ακαδημαϊκής έρευνας, καθώς ο δημόσιος διάλογος πάνω στο θέμα αυτό συνεχίζεται εδώ και δύο αιώνες. Με μεταπτυχιακές σπουδές στην Συντήρηση Τοιχογραφιών στο Courtauld Institute of Art του Λονδίνου, όπου διδάσκει μέχρι σήμερα, ο καθ. Giovanni Verri έχει αναπτύξει επιστημονικές τεχνικές για την ανάλυση του χρώματος, ειδικά σε ελληνικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες.

Συναυλία Σταύρου Ξαρχάκου «Ορχηστρικά»
Στις 19 Ιουνίου 2019, οι επισκέπτες του Μουσείου είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν στον προαύλιο χώρο μια μοναδική ορχηστρική συναυλία υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου, με οκταμελή ορχήστρα από διακεκριμένους Έλληνες σολίστ. Τη συγκεκριμένη βραδιά το Μουσείο λειτούργησε με εκτεταμένο ωράριο έως τα μεσάνυχτα, με ελεύθερη είσοδο από τις 8 το βράδυ.

Η αρχαιολογική ανασκαφή, ένας νέος επισκέψιμος χώρος
Στις 20 Ιουνίου 2019, ημέρα των γενεθλίων του Μουσείου, η είσοδος στους εκθεσιακούς χώρους ήταν ελεύθερη για το κοινό. Το ίδιο βράδυ πραγματοποιήθηκε ο επίσημος εορτασμός για τα δέκα χρόνια λειτουργίας του, με τα θυρανοίξια της αρχαιολογικής ανασκαφής στη βάση του Μουσείου, παρουσία της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας και με μια ξεχωριστή συναυλία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η αρχαιολογική ανασκαφή κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον των επισκεπτών και των τοπικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Μουσική στο Μουσείο
Όπως κάθε χρόνο, το Μουσείο προσκάλεσε τους επισκέπτες του σε μια μουσική βραδιά υπό το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού (15 Αυγούστου 2019). Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον αύλειο χώρο του Μουσείου, όπου μια ομάδα νέων τραγουδιστών και η ορχήστρα τους ερμήνευσαν γνωστά τραγούδια για το φεγγάρι. Την βραδιά αυτή το Μουσείο λειτούργησε με εκτεταμένο ωράριο έως τα μεσάνυχτα, με ελεύθερη είσοδο από τις 8 το βράδυ.

Το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2019, το Μουσείο φιλοξένησε γι’ άλλη μια φορά το βραβευμένο Κουαρτέτο Εγχόρδων Αθηνών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, για μια συναυλία μουσικής Μπετόβεν και Ντβόρζακ. Την γιορτινή περίοδο, οι επισκέπτες απόλαυσαν χριστουγεννιάτικες μελωδίες από το περίφημο Jazz Octet της Στρατιωτικής Μουσικής Φρουράς Αθηνών στις 22 Δεκεμβρίου 2019 και πρωτοχρονιάτικες μελωδίες από το Κουαρτέτο Σαξοφώνων Stab στις 29 Δεκεμβρίου 2019.Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο Πρόεδρος του Μουσείου υποδέχθηκε τον Σύλλογο Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» που τραγούδησε κάλαντα στο ισόγειο του Μουσείου.

Πρόσθετες ημέρες ελεύθερης εισόδου
Τη χρονιά που πέρασε, με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας Τουρισμού στις 27 Σεπτεμβρίου 2019, η είσοδος στο Μουσείο ήταν ελεύθερη για τους επισκέπτες από τις 5 το απόγευμα ως τις 10 το βράδυ, ενώ την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου ήταν αντίστοιχα ελεύθερη από τις 8 το πρωί ως τις 6 το απόγευμα, με 14.736 επισκέπτες σε μία ημέρα. Με την ελεύθερη είσοδο τις ημέρες αυτές, προσφέρθηκε στους επισκέπτες περίπατος στην αρχαιολογική ανασκαφή και στις μόνιμες συλλογές του Μουσείου και γνωριμία με το χαμένο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου.

Παρουσιάσεις του Μουσείου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό
Τη χρονιά που πέρασε ο Πρόεδρος του Μουσείου, καθ. Δημήτριος Παντερμαλής, εκπροσώπησε το Μουσείο σε μια σειρά από εγχώρια και διεθνή συνέδρια. Συμμετείχε στο 48ο Φεστιβάλ Ολύμπου που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου 2019 στο Μουσείο Ακρόπολης και στις 9 Αυγούστου 2019 στο Δίον, με παρουσίαση για τις ιστορίες των γλυπτών τουΠαρθενώνα. Στις 21-22 Ιουνίου 2019 συμμετείχε σε διεθνή διάσκεψη στο Ζάππειο Μέγαρο με θέμα τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην πολιτιστική κληρονομιά.

Στις 12 Ιουλίου 2019, μίλησε στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ «Aegean Arts» στην Επισκοπή Πεδιάδος Ηρακλείου για τα 10 χρόνια του Μουσείου Ακρόπολης. Στις 31 Οκτωβρίου 2019, απηύθυνε χαιρετισμό σε διεθνή επιστημονική συνάντηση που διοργάνωσε η Διεύθυνση Αρχαιολογικών Μουσείων, Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού με θέμα «Κι όμως δεν είναι σιωπηλά… Ανθρώπινα κατάλοιπα στα αρχαιολογικά μουσεία. Δεοντολογία και Έκθεση». Στις 21 Νοεμβρίου 2019, συμμετείχε με εναρκτήρια ομιλία του στο συνέδριο του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων με τίτλο «Στην εποχή του εικονικού.

Τα ευρωπαϊκά μουσεία ανταποκρίνονται στην ψηφιακή πρόκληση» στο Μουσείο Ακρόπολης. Στις 21 Ιανουαρίου 2020 αντίστοιχα, στο συνέδριο με τίτλο «Η κλιματική αλλαγή και οι επιπτώσεις της στην πολιτιστική κληρονομιά της Μεσογείου» που διοργάνωσε το Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Τέλος, στις 31 Ιανουαρίου 2020 παρουσίασε τις ψηφιακές εφαρμογές του Μουσείου Ακρόπολης στο 21ο Πανελλήνιο Συνέδριο Καρδιακής Ανεπάρκειας που οργάνωσε η Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας της Καρδιακής Ανεπάρκειας. Στο εξωτερικό, ο Πρόεδρος μίλησε για τα 10 χρόνια του Μουσείου Ακρόπολης στις 3 Δεκεμβρίου 2019 σε εκδήλωση των «Φίλων της Ελλάδας» και της Ελληνικής Κοινότητας του Λουξεμβούργου και στις 6 Δεκεμβρίου 2019 στον Πολιτιστικό Κύκλο των φίλων της Ελλάδας στη Βασιλεία της Ελβετίας, μαζί με τον Bernard Tschumi, αρχιτέκτονα του Μουσείου Ακρόπολης.

Ηλεκτρονικό Κατάστημα του Μουσείου
Το Μουσείο έχει εντείνει τις προσπάθειές του για την ανάπτυξη του ηλεκτρονικού καταστήματος με στόχο να τεθεί σε λειτουργία το 2020.

Επιμόρφωση προσωπικού
Τη χρονιά που πέρασε το Μουσείο διενήργησε 4 διαγωνισμούς πρόσληψης εποχικού προσωπικού με συμβάσεις 8μηνης και 6μηνης διάρκειας. Ο τελευταίος διαγωνισμός που ανακοινώθηκε τον Φεβρουάριο του 2020 δεν ολοκληρώθηκε, λόγω των έκτακτων μέτρων για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, καθώς το Μουσείο ανέστειλε την λειτουργία του. Το προσωπικό που προσλήφθηκε έλαβε εισαγωγική εκπαίδευση στη λειτουργία του Μουσείου με επιμορφωτικά βίντεο, παρουσιάσεις από στελέχη του και επιτόπια εκπαίδευση.

Πηγή: https://www.culturenow.gr/
https://www.culturenow.gr/11-xronia-moyseio-akropolis-nea-glypta-kai-ananeomeni-psifiaki-paroysia/

Η Συλλογή Γιώργου Οικονόμου επαναλειτουργεί την ατομική έκθεση του Jeff Wall, που αποτελεί και η πρώτη έκθεση του καλλιτέχνη στην Ελλάδα.

Στη διάρκεια μιας καριέρας που διαρκεί σχεδόν πενήντα χρόνια, ο Καναδός καλλιτέχνης υπήρξε πρωτοπόρος στην εννοιολογική και αισθητική θεμελίωση της φωτογραφίας, δίνοντας στο μέσο κεντρική θέση στα πλαίσια της καλλιτεχνικής του πρακτικής. Από το 1978 που πρωτοπαρουσίασε μια φωτογραφία ως διαφάνεια σε φωτεινό κουτί, ο Wall συνθέτει με εξαιρετική ακρίβεια εικόνες που αντανακλούν και αναπαριστούν συγκεκριμένες κοινωνικές και ιστορικές αφηγήσεις μέσω μιας κριτικής συνένωσης και αντιστοιχίας ποικίλων εικονογραφιών τόσο από τη μαζική κουλτούρα όσο και από την κλασική ζωγραφική.

 

Η έκθεση Jeff Wall προσφέρει μια οικεία συνεύρεση με το έργο του δημιουργού-αναμορφωτή. Η έκθεση αποτελεί μια συγκροτημένη επισκόπηση των φωτογραφιών και διαφανειών του καλλιτέχνη και περιλαμβάνει μερικά από τα πιο γνωστά του tableaux. Έργα από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως το πιο πρόσφατο παρελθόν έχουν κατανεμηθεί σε τρεις ενότητες, αντανακλώντας τη χρήση διαφορετικών ιστορικών ζωγραφικών ιδιωμάτων από τον καλλιτέχνη, και έχουν στηθεί με δραματουργικό τρόπο στους τρεις ορόφους του χώρου.

Εναρκτήριο έργο της έκθεσης αποτελεί μια φωτογραφία καταπράσινης θέας ενός δρόμου του Vancouver από όπου κατάγεται ο καλλιτέχνης, ένα παράδειγμα του πως ο ίδιος ο καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται και επαναπροσδιορίζει την ομορφιά και το μεγαλείο του φυσικού τοπίου, δίνοντας εξέχουσα σημασία στα σημεία της μοντέρνας ζωής. Σε αυτή την ενότητα έργων, δρόμοι, λιμάνια, φυλακές και σπίτια σε εθνικές οδούς καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος σε μια σύνθεση που αλλιώς θα θύμιζε την ιδεατή ζωγραφική τοπιογραφία του 19ου αιώνα.

Κεντρικό έργο της έκθεσης αποτελεί το θεμελιώδες έργο του Wall An Eviction (1988/2004), που αναπαριστά μια φορτισμένη σκηνή ανθρώπινης έντασης με φόντο τη θέα από τις παρυφές των προαστείων του Vancouver. Το έργο, που ανήκει στη Συλλογή Οικονόμου, σηματοδοτεί επίσης την πρώτη φορά που ο Wall χρησιμοποίησε ψηφιακά μέσα για να επεξεργαστεί εκ νέου μια μεγάλης κλίμακας φωτογραφία –το Eviction Struggle (1998) – προσθέτοντας φιγούρες και στοιχεία από άλλες φωτογραφίες που είχε τραβήξει εκείνη την περίοδο.

Στο δεύτερο όροφο, μια επιλογή από φωτογραφίες υπογραμμίζει τις έννοιες του τεχνητού και της διεργασίας που ενυπάρχουν σε όλη την πρακτική του Wall. Εστιάζοντας σε λεπτομερειακές αναπαραστάσεις ιστορικών χαρακτήρων και γεγονότων, αυτές οι αυτό-αναφορικές φωτογραφίες αποκαλύπτουν την οντολογική φύση την φωτογραφίας παρουσιάζοντας με τον πιο ευθύ και άμεσο τρόπο τα υποκείμενά της στο θεατή.

Η έκθεση καταλήγει με ένα σύνολο μεγάλων φωτογραφικών tableaux σε φωτεινό κουτί από τα τέλη της δεκαετίας του 1990s και τις αρχές του 2000. Έργα όπως το Insomnia (1994) και το After “Invisible Man” by Ralph Ellison, the Prologue (1999–2000) αποτελούν μερικές από τα πιο χαρακτηριστικές εικόνες του Wall, εμπνευσμένες από μια ευρεία γκάμα αφηγηματικών πηγών. Αρκετές δείχνουν έναν αρχαιολογικό τρόπο εικονοποιίας, εμφανή σε έργα όπως το Fieldwork (2003), που απεικονίζει αρχαιολόγους να ανασκάπτουν απομεινάρια πολιτισμών και το οποίο μπορεί να ειδωθεί και ως μια μεταφορά για τις εκσκαφές αναπαραστατικών παραδόσεων και δυνατοτήτων από τον ίδιο το Wall στο έργο του.

Η έκθεση Jeff Wall είναι επιμελημένη από τον ιστορικό τέχνης και επιμελητή Philipp Kaiser μαζί με τη Skarlet Smatana, Διευθύντρια της Συλλογής Γιώργου Οικονόμου, σε στενή συνεργασία με τον καλλιτέχνη. Μια έκδοση με κείμενα των Philipp Kaiser, Jane Weinstock και James Welling θα συνοδεύει την έκθεση.
Philipp Kaiser

Ο Philipp Kaiser είναι ιστορικός τέχνης και επιμελητής. Πρόσφατα πήρε τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου Καλλιτεχνών στη γκαλερί Marian Goodman Gallery στη Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Παρίσι. Ο Kaiser κατείχε ηγετικές θέσεις σε μουσεία και έχει οργανώσει εκθέσεις στην Ευρώπη και την Αμερική για πάνω από 20 χρόνια. Στο παρελθόν, υπήρξε διευθυντής στο Μουσείο Ludwig στην Κολωνία και Ανώτερος Επιμελητής στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Λος Άντζελες.

Προτού εργαστεί στη Γερμανία και τις ΗΠΑ, ο Kaiser ήταν επικεφαλής σύγχρονης τέχνης στο Kunstmuseum Βασιλεία. Μερικές από τις σημαντικές εκθέσεις που έχει επιμεληθεί περιλαμβάνουν Ends of the Earth: Land Art to 1974 (Museum of Contemporary Art, Los Angeles), Jack Goldstein x 10,000 (Orange County Museum of Art, Los Angeles/Jewish Museum, New York) και Index: Conceptualism in California from the Permanent Collection (MoCA, Los Angeles). Ως ανεξάρτητος επιμελητής, επιμελήθηκε πρόσφατα την περιοδική έκθεση Harald Szeemann: Museum of Obsessions, που άνοιξε στο Getty Research Institute στο Λος Αντζελες το 2018; Women of Venice στο Ελβετικό Περίπτερο της 57th Μπιενάλε της Βενετίας, και ατομικές εκθέσεις καλλιτεχνών όπως ο Jim Shaw, η Cindy Sherman and ο James Welling. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνείς εκδόσεις, καταλόγους και περιοδικά.

Είσοδος μόνο με ραντεβού στο τηλέφωνο 210 8090519 – Για να μπείτε στην έκθεση είναι απαραίτητη η χρήση προστατευτικής μάσκας

Κεντρική φωτογραφία θέματος: Jeff Wall, After ‘Invisible Man’ by Ralph Ellison, the Prologue 1999 – 2000

Πηγή: https://www.culturenow.gr/
https://www.culturenow.gr/h-ekthesi-toy-jeff-wall-stin-syllogi-giorgoy-oikonomoy-anoigei-xana-gia-to-koino/

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης καλωσορίζει και πάλι το κοινό του, ενώ έως τις 15 Ιουλίου μπορείτε να το επισκεφτείτε δωρεάν.

Επίσκεψη της υπουργού Πολιτισμού στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Το ΕΜΣΤ επισκέφτηκε σήμερα το πρωί η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη, προκειμένου να ενημερωθεί για τα υγειονομικά μέτρα που έχουν ληφθεί για την ασφάλεια τόσο των επισκεπτών του Μουσείου, όσο και των εργαζόμενων. Συνοδευόμενη από τον Γενικό Γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού κ. Νικόλα Γιατρομανωλάκη, η Υπουργός περιηγήθηκε τους χώρους του Μουσείου διαπιστώνοντας ότι είναι εντελώς ασφαλείς για να υποδεχθούν τους επισκέπτες του.

 

«Η αλήθεια είναι», δήλωσε η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη «ότι το ΕΜΣΤ «αδικήθηκε» περισσότερο από τα άλλα Μουσεία, γιατί μόλις τρεις εβδομάδες από την επιτυχημένη έναρξη της λειτουργίας του, προκαλώντας το ενδιαφέρον χιλιάδων πολιτών, αναγκάστηκε να «κλείσει» τις πόρτες του εξαιτίας του covid-19. Πιστεύω ότι το ΕΜΣΤ προσφέρει ασφάλεια -γιατί η ασφάλεια έρχεται πρώτη!- όχι μόνον γιατί τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι εξαιρετικά αυστηρά, αλλά και γιατί οι μεγάλοι κοινόχρηστοι χώροι του, όπως και οι μεγάλες αίθουσες του, προσφέρουν την άνεση στον επισκέπτη να απολαύσει τα σπουδαία εκθέματά του». Ευχαρίστησε τον Γενικό Γραμματέα, καθώς και το προσωπικό του ΕΜΣΤ όχι μόνον για τη σημαντική δουλειά, που έκαναν, αλλά και γιατί ο σχεδιασμός των μέτρων ασφαλείας προσαρμόστηκε και από σχεδιαστική άποψη στο πνεύμα του σύγχρονου μουσείου.

Σημειώνεται ότι «τρέχει» η προκήρυξη του ΕΜΣΤ για την πρόσληψη 13 υπαλλήλων διαφόρων ιδιοτήτων, με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου και καταληκτική ημερομηνία υποβολής αιτήσεων στις 22 Ιουνίου. Τις επόμενες μέρες θα λειτουργήσει το καφέ, στο ισόγειο, ενώ θα ετοιμαστεί και το εστιατόριο με τη μοναδική θέα της Ακρόπολης. Η είσοδος στο ΕΜΣΤ ως τις 15 Ιουλίου είναι δωρεάν.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2000. Μόνιμη στέγη του μουσείου είναι το πρώην εργοστάσιο ζυθοποιίας Φιξ στη Λεωφόρο Συγγρού, η ανακατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014. Το κτήριο καταλαμβάνει 18.142 τμ. σε οικόπεδο επιφανείας 3.123 τμ.

Η συλλογή του μουσείου συγκροτείται γύρω από έναν σημαντικό πυρήνα έργων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, όπως ο Στήβεν Αντωνάκος, o Μπιλ Βιόλα, ο Ντίκος Βυζάντιος, η Έμιλυ Ζασίρ, o Ίλια και η Εμίλια Καμπακόφ, ο Βλάσης Κανιάρης, ο Νίκος Κεσσανλής, ο Γιάννης Κουνέλλης, η Σιρίν Νεσάτ, ο Λουκάς Σαμαράς, ο Κώστας Τσόκλης, η Μόνα Χατούμ, ο Γκάρυ Χιλλ, η Χρύσα, κ.ά., και συνεχώς εμπλουτίζεται.

Aπό το 2003 μέχρι το 2008 το ΕΜΣΤ παρουσίασε εκθέσεις και δράσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην ΑΣΚΤ και στο δημόσιο χώρο, ενώ από τις 30 Σεπτεμβρίου του 2008 φιλοξενήθηκε σε τμήμα του κτηρίου του Ωδείου Αθηνών.

Τον Μάιο του 2015 το μουσείο εγκαταστάθηκε στη μόνιμη στέγη του, ενώ από τον Οκτώβριο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2019 λειτούργησε τους χώρους των περιοδικών του εκθέσεων, τους χώρους των Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, την Αίθουσα Προβολών και το Πωλητήριο, παρουσιάζοντας ένα σημαντικό αριθμό εκθέσεων αλλά και δράσεων, όπως συνέδρια, παρουσιάσεις εκδόσεων, χορευτικών και μουσικών παραστάσεων, προβολών, μεταξύ άλλων.

Η έκθεση Κρίσιμοι Διάλογοι: Αθήνα – Αμβέρσα, μια συνέργεια με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αμβέρσας Μ ΗΚΑ το 2016, εγκαινίασε τους χώρους των περιοδικών του εκθέσεων τον Οκτώβριο του 2016 και αποτέλεσε την εναρκτήρια έκθεση της σειράς Το ΕΜΣΤ στον κόσμο. Η δεύτερη έκθεση της ίδιας σειράς πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του ΕΜΣΤ με την documenta 14 και διήρκεσε από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο του 2017. Οι δύο οργανισμοί συνεργάστηκαν στο πλαίσιο του τίτλου εργασίας της documenta 14 «μαθαίνοντας από την Αθήνα», υλοποιώντας την πρόθεση του ΕΜΣΤ για εξωστρέφεια και παρουσίαση της συλλογής του στο κοινό. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας ήταν μια διπλή μετατόπιση: η πρώην ζυθοποιία FIX έγινε ο κύριος εκθεσιακός χώρος της documenta 14 στην Αθήνα και το Fridericianum έγινε το προσωρινό σπίτι, τμήματος της συλλογής του ΕΜΣΤ στο Κάσελ. Στην έκθεση με τίτλο ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ.

Η συλλογή του ΕΜΣΤ, παρουσιάστηκαν πάνω από 220 έργα, τμήμα από τη μόνιμη συλλογή του μουσείου που πρόκειται να εκτεθεί στην Αθήνα. Το επόμενο βήμα της σειράς Το ΕΜΣΤ στον κόσμο ήταν η συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης της Ρώμης Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea, με τη παρουσίαση ενός μοναδικού πρότζεκτ με τίτλο La veritá é sempre un’ altra (Η αλήθεια είναι πάντα μια άλλη). Η έκθεση περιλάμβανε περισσότερα από 20 έργα από τη Συλλογή του ΕΜΣΤ που φιλοξενήθηκαν από τις 21 Σεπτεμβρίου έως τις 11 Νοεμβρίου 2018 μέσα στην έκθεση Time is Out of Joint, που αποτελεί την τρέχουσα παρουσίαση της μόνιμης συλλογής στην Galleria Nazionale.

Επιπλέον, στο πλαίσιο του Έτους Πολιτιστικών Ανταλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Κίνας και μετά την έκθεση ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ XIEYI: Αριστουργήματα από το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (NAMOC) που παρουσιάστηκε στο ΕΜΣΤ το 2017, πραγματοποιήθηκε έκθεση με έργα από τη μόνιμη συλλογή του μουσείου στο NAMOC στο Πεκίνο, από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Ιανουάριο του 2019.

Η καθοριστική για τη συνέχιση της δυναμικής πορείας του ΕΜΣΤ έγκριση της δωρεάς των 3.000.000 ευρώ από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) τον Ιούλιο του 2018, επέτρεψε την εκτέλεση των εργασιών για την ολοκλήρωση του κύριου στρατηγικού στόχου του Μουσείου, δηλαδή την πλήρη λειτουργία του. Η δωρεά αφορά στην εφαρμογή των εγκεκριμένων μελετών για την εγκατάσταση της μόνιμης συλλογής του στους τρεις τελευταίους ορόφους, καθώς και την προμήθεια εξοπλισμού για την ολοκλήρωση των κλειστών και υπαίθριων χώρων προβολών, της αίθουσας συνεδρίων, της βιβλιοθήκης, του εργαστηρίου συντήρησης, του media lounge και λοιπών λειτουργικών χώρων.

Πηγή: https://www.culturenow.gr/
https://www.culturenow.gr/to-emst-anoigei-xana-gia-to-koino-me-eleytheri-eisodo-eos-tis-15-ioylioy/

Ο καλλιτέχνης Christo, γνωστός για τα μνημειακά του έργα, όπως το «αμπαλάζ» της Πον Νεφ στο Παρίσι ή του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο, πέθανε σήμερα σε ηλικία 84 ετών και το Culturenow ανατρέχει σε 10 από τις εντυπωσιακότερες εγκαταστάσεις του.

Ο Κρίστο Βλαντιμίροφ Γιαβάσεφ, γεννημένος στην Βουλγαρία, πέθανε από φυσικά αίτια στο σπίτι του στην Νέα Υόρκη. Ο λιγνός άνδρας με τα χαρακτηριστικά λευκά μαλλιά είχε σχηματίσει μαζί με την σύζυγό του Ζαν-Κλοντ ένα από τα πιο προβεβλημένα ζευγάρια της σύγχρονης τέχνης, την οποία υπήρετησαν με έργα in situ, που χρειάζονταν σχεδιασμό ετών και εκατομμύρια δολάρια για να πραγματοποιηθούν για να μην διαρκέσουν παρά λίγες ημέρες.

 

Ο Κρίστο και η γυναίκα του Ζαν-Κλοντ ήταν ένα παντρεμένο ζευγάρι καλλιτεχνών που δημιούργησε έργα κυρίως σε δημόσιους χώρους. Τα έργα τους περιλαμβάνουν το τύλιγμα του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο και της γέφυρας Ποντ Νεφ στο Παρίσι, το μήκους 39 χλμ έργο Running Fence ανάμεσα στις κομητείες Μαρίν και Σόνομα της Καλιφόρνια, και τις Πύλες στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης.

«Ο Κρίστο έζησε μία πλήρη ζωή, όχι μόνο φανταζόμενος αυτό που φαινόταν αδύνατο, αλλά πραγματοποιώντας το. Το έργο του Κρίστο και της Ζαν-Κλοντ ένωσε ανθρώπους σε μοιρασμένες εμπειρίες σε ολόκληρο τον κόσμο και το έργο τους ζει στις καρδιές και τις αναμνήσεις μας», γράφουν οι συνεργάτες του στο μήνυμα που ανήρτησαν στο Facebook.

Αν και η εργασία τους είναι οπτικά εντυπωσιακή και συχνά αμφισβητούμενη λόγω της κλίμακάς της, οι καλλιτέχνες επανειλημμένα έχουν αρνηθεί ότι τα προγράμματά τους περιέχουν οποιαδήποτε βαθύτερη έννοια, πέρα από τον αισθητικό αντίκτυπο. Ο σκοπός της τέχνης τους, υποστηρίζουν, είναι απλά να γίνει ο κόσμος μια «ομορφότερη τοποθεσία» και να ειδωθούν γνώριμα τοπία με ένα νέο τρόπο. Ο κριτικός τέχνης Ντέιβιντ Μπέρντον έχει περιγράψει τα περιτυλίγματα του Κρίστο ως «αποκάλυψη μέσω της απόκρυψης».

Στους επικριτές του ο Κρίστο είχε απαντήσει «Είμαι καλλιτέχνης και πρέπει να έχω θάρρος… Γνωρίζεται πως δεν έχω έργα που υπάρχουν; Όλα εξαφανίζονται όταν τελειώνουν. Μόνο τα προσχέδια και κάποια κολάζ μένουν στο τέλος, δίνοντας στα έργα μου έναν σχεδόν μυστικό χαρακτήρα. Νομίζω πως χρειάζεται πολύ μεγαλύτερο θάρρος για να δημιούργησε πράγματα που προορίζονται να εξαφανιστούν απ’ότι για να δημιουργήσεις πράγματα που προορίζονται να μείνουν».

 Πηγή: https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/10-apo-tis-entyposiakoteres-egkatastaseis-toy-christo/

Το Ερμιτάζ αποτελεί το μεγαλύτερο και ένα από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο και πλέον μπορείτε να πραγματοποιήσετε μία 5ωρη κινηματογραφική βόλτα σε αυτό χωρίς να χρειάζεται να βγείτε στους πολυσύχναστους δρόμους.

Καθώς τα ταξίδια έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν λόγω της παγκόσμιας πανδημίας του κορονοϊού μια νέα διαφήμιση που κυκλοφόρησε από την Apple παρέχει μια εκτεταμένη εικόνα ενός από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αγίας Πετρούπολης, που δεν είναι άλλο από το μουσείο Ερμιτάζ. Το Ερμιτάζ αποτελεί το μεγαλύτερο και ένα από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο και πλέον μπορείτε να πραγματοποιήσετε μία 5ωρη κινηματογραφική βόλτα σε αυτό χωρίς να χρειάζεται να βγείτε στους πολυσύχναστους δρόμους.

 

Ανάμεσα στα σημαντικά εκθέματα του μουσείου, περιλαμβάνεται η συλλογή έργων δυτικοευρωπαϊκής τέχνης με έργα των Λεονάρντο ντα Βίντσι, Ωγκύστ Ροντέν, Πάμπλο Πικάσσο, Ανρί Ματίς, Πωλ Γκωγκέν, Πωλ Σεζάν, Κλωντ Μονέ, Ρέμπραντ και άλλων. Φιλοξενούνται ακόμα εκθέματα από την αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο και τη Ρώμη, καθώς και μεγάλες συλλογές ειδών κοσμηματοποιίας. Ο συνολικός αριθμός των έργων που ανήκουν στις συλλογές του Ερμιτάζ ξεπερνούν τα 3.000.000.

Με διάρκεια 5 ώρες, 19 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα, το νέο αυτό βίντεο μας προσφέρει μία κινηματογραφική ματιά σε 45 γκαλερί και 588 έργα, ενώ παράλληλα μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει μία ζωντανή παράσταση του Ρώσου συνθέτη Κίριλλ Ρίχτερ και ένα ντουέτο μπαλέτου από το Θέατρο Ερμιτάζ. Λεπτομέρειές από έργα των Ρέμπραντ και Καραβάτζο αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια μας με μία μοναδική μουσική υπόκρουση.

«Αυτό το βίντεο για μένα αφορά τη σύνδεση της τέχνης με τον χρόνο», δήλωσε η δημιουργός του Axinya Gog στο ArtNet, «Η διαχρονικότητα της τέχνης συναντά τη σύγχρονη ζωή μέσω της νέας τεχνολογίας.» Χρησιμοποιώντας ένα περίπλοκο σύστημα χειροκίνητων σταθεροποιητών, γερανούς για να αναδείξουν την ομορφιά ολόκληρων των αιθουσών, καθώς και μια -ειδικά σχεδιασμένη για την περίσταση -εφαρμογή με σκοπό τον έλεγχο της φωτογραφικής μηχανής, η Gog και η Apple δημιούργησαν αυτό μονοπλάνο μέσα σε έξι ώρες στο μουσείο. Το βίντεο είναι εξολοκλήρου γυρισμένο με το Iphone 11 Pro.

Πηγή: https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/mia-5ori-kinimatografiki-volta-sto-emvlimatiko-moyseio-ermitaz-tis-rosias/

Ελάτε μαζί μας καθώς κάνουμε μια περιήγηση στις πιο εντυπωσιακές ιβλιοθήκες του κόσμου, από τη βιβλιοθήκη Richelieu στο Παρίσι έως τη Βιβλιοθήκη City της Στουτγκάρδης και τη μοντέρνα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, στην Αίγυπτο.

 

Πηγή: https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/oi-10-pio-entyposiakes-vivliothikes-toy-kosmoy/