Category: News

  • An Art Lover’s Guide to the New Gallery District of Piraeus

    With a rich history and maritime legacy that stretches back thousands of years, the port city of Piraeus is fast becoming a hip hub for art lovers as well. Here are the new players you need to know.
    By Kiriakos Spirou

    An Art Lover’s Guide to the New Gallery District of Piraeus
    Vibrant and cosmopolitan, Piraeus combines urban kick, commercial hubbub, massive industrial infrastructure and seaside hedonism in a heady brew that’s hard to find elsewhere in Greece.

    One of the busiest ports in Europe, Piraeus has for centuries been a melting pot of sailors and merchants arriving from every part of the globe, alongside the reams of immigrants and colonisers who have also landed ashore. These culturally-diverse influences have woven their way into the local commerce, gastronomy, arts and entertainment scenes.

    There are some “old guard” landmarks that you might want to tick off first to give an important cultural context to present day Piraeus: the local Municipal Gallery, with its marine-themed haul of Greek art from the past 300 years or so (you’ll also catch contemporary art shows from time to time); the Hellenic Maritime Museum and the Piraeus Archaeological Museum.

    These days though, the loudest art buzz is to be found in the Piraeus portside neighbourhood of Agios Dionysios (also known as Papastratos). Once a site of heavy industry dubbed “the Manchester of Athens” by the 20th-century Athenian middle-class, Agios Dionysios is full of large industrial buildings. They’ve made rich pickings for real-estate developers and eagle-eyed investors who are rapidly turning them into sleek developments amid the garages, metal workshops and warehouses.

    Among the art professionals who have colonised the area in recent years are international galleries like Rodeo from London and Carwan from Beirut. Both have established new spaces here, sharing the neighbourhood with restaurants, night clubs, office workers and blue-collar locals. The arrival of these cosmopolitan galleries has transformed Agios Dionysios into an art-lover’s hotspot well worth making a detour from downtown Athens for.

    Meanwhile, whether by chance or by design, Piraeus galleries are now luring visitors from abroad as well (outside lockdown at least). Within walking distance from the port and only a short taxi ride from the nearby yacht marinas, Polydefkous Street in particular has become an art stop for canny collectors en-route to their Greek island holiday homes every summer.

    DL Gallery and ENIA Gallery
    First on the scene at Agios Dionysios was Dimitris Lymperopoulos’ DL Gallery. Raised in a family of Piraeus frame makers and art dealers, Lymperopoulos transformed his father’s former factory into a gallery in 2015.

    The large industrial space with its 1950s glass façade was more than suitable for exhibiting contemporary art, especially large sculptures and installations. To accommodate his growing roster of artists—which includes local and foreign names like Greek painter Dimitris Yeros and Portuguese photographer Virgilio Ferreira—Lymperopoulos acquired an old warehouse opposite his gallery and opened a second one. ENIA gallery is now DL Gallery’s next-door sibling. The former is dedicated to conceptual art and installation, whereas the latter tilts to contemporary painting and photography.

    Growing up in Agios Dionysios has allowed Dimitris Lymperopoulos to witness every step of the area’s post-industrial decay and current renaissance. “Every building you see here houses workshops, businesses, craftspeople”, he explains. “Not all of them stand empty. During the day you can hear their machinery working. Agios Dionysios is still very alive and busy.”

    Rodeo Gallery
    Housed in a former warehouse built in the early 20th century, Rodeo Gallery has kept its old façade, so it blends in seamlessly with its surroundings. Upon entering, you find yourself in a cool cavernous space. The stone of the walls and the original wooden roof have been left exposed, and a sleek box containing administrative spaces has been added in the middle by Berlin-based architect Etienne Descloux.

    “It is a rather challenging space for exhibitions,” gallery founder Sylvia Kouvali admits. “A white cube can be treated as a blank canvas. A stone wall is no blank canvas. That said, it’s interesting to offer this space to artists. Artists today have a need to work with the space they exhibit in, which is part of the post-conceptual tradition we are going through now.”

    Rodeo Gallery was the first gallery to open on Polydefkous Street in 2018 and its programming is based on long-term collaborations with artists, most of whom use a variety of media in their work. The mix of artists’ backgrounds is international in scope and surprisingly diverse. For example, recent shows range from solo exhibitions by Greek painter Apostolos Georgiou, who was born in the 1950s, and young London-based artist Sidsel Meineche Hansen, whose work is a whimsical mix of digital media, contemporary drawing, sculptural objects and installation. Both exhibitions activated the space in different ways.

    Floating somewhere in between polished and rough, Rodeo’s Piraeus space is one of the successful examples of how galleries can experiment with curating shows and activating repurposed spaces in Athens. Visitors often hang out at the benches of the wine bar next door, which are planted out on the street. Opening nights (in the pre-Covid-19 days at least), synced with neighbouring galleries, turned into lively block parties.

    The Intermission
    On the heels of Rodeo, art advisor Artemis Baltoyanni opened The Intermission on Polydefkous Street in 2019. The Intermission doesn’t have its own roster of artists, but instead invites artists and the galleries that represent them to exhibit at its space. So far Baltoyanni has hosted three exhibitions with two artists: the acclaimed American conceptual artist John Knight and emerging Athens-based artist Zoë Paul.

    The Intermission is housed inside a former car workshop with stone walls and a high ceiling with a wooden roof — the same situation as Rodeo. In fact, the entire block used to be one interconnected facility, hence the architectural echoes between all the galleries here. Most of Baltoyanni’s neighbours opted to keep the stone walls of their spaces exposed. She went for a more clean-cut, white-cube approach instead. The white walls work wonderfully with the bright natural light that floods in from the floor-to-ceiling windows, adding a special glow to the space.

    “Piraeus has a very particular identity, which I like,” says Baltoyanni. “It’s gritty and noisy and full of people. But at the same time it’s so urban and full of pockets to discover. Also, artists and galleries want to come here to exhibit. Piraeus is not isolated: we have the Athenian audience that comes here, and there’s buying interest locally.”

    Carwan Gallery
    The most recent arrival to Polydefkous is Carwan, a contemporary design gallery that was founded in Beirut in 2011 and touched down in Piraeus in 2020.

    Architect and curator Nicolas Bellavance-Lecompte, the gallery’s co-founder, and his new business partner, architect Quentin Moyse, renovated the space together. Their intention? To preserve the building’s aesthetic qualities and replace what was broken using the simplest elements possible. The space is a very organic addition to Piraeus’ new gallery street: when the Athenian sun is not too high in the sky, visitors are greeted outside and the street becomes an extension of the gallery.

    Carwan’s programme has consistently championed contemporary design from Western Asia and the Mediterranean. The gallery currently focuses on what Bellavance-Lecompte describes as “conceptual design”, work by designers that borders contemporary art and collectible design. The gallery’s opening show in Piraeus featured a collection of one-off bronze vessels by Vancouver-based designer Omer Arbel. The gold-hued pieces were cast in glass moulds that broke as the molten metal cooled in them: a great example of how design and manufacture can veer into the poetic.

    “Moving to Greece has opened up a lot of new potential,” says Bellavance-Lecompte. Without doubt, the arrival of so many international galleries in Piraeus has upped the ante for the local art scene and is sparking new collaborations. It has also established a fresh way for exhibiting and viewing art: one that is slower and, even by Greek standards, more social and communal.

    read more…
    https://www.thisisathens.org
    https://www.thisisathens.org/arts-entertainment/visual-arts/piraeus-gallery-district-guide

  • Η Art Basel αναβάλλεται για Σεπτέμβριο

    Για άλλη μια φορά το Art Basel, το σημαντικότερο art fair του κόσμου αλλάζει τις ημερομηνίες της διοργάνωσης από Ιούνιο σε Σεπτέμβριο.

    Δεν πρόλαβε ο συντάκτης μας Δημήτρης Σπύρου να συνοψίσει το αναλυτικό ημερολόγιο όλων των σημαντικών art fair του πρώτου μισού του 2021 και ξεκίνησαν ήδη οι αλλαγές και ακυρώσεις. Η Art Basel της Βασιλείας μεταφέρεται από το Ιούνιο στις 23-26 Σεπτεμβρίου 2021 (με εγκαίνια στις 21 και 22 Σεπτεμβρίου).

    Η αλλαγή ημερομηνιών έχει πιθανότατα να κάνει με την αργή διαδικασία εμβολιασμού του πληθυσμού στην Ευρώπη και αλλού, που έχει κάνει τους οργανωτές διστακτικούς ως προς την προσέλευση του κόσμου και την ασφαλή συνάθροιση.

    Πάντως τον Ιούνιο θα γίνουν κανονικά τα Online Viewing Rooms της διοργάνωσης, ώστε να μπορέσουν οι γκαλερί να έρθουν σε επαφή με τους αγοραστές μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας του Art Basel, ενώ το Μάρτιο οι φιλότεχνοι θα μπορούν να παρακολουθήσουν μια ειδική έκδοση των Online Viewing Rooms με θέμα τους πρωτοπόρους της τέχνης, τους καλλιτέχνες δηλαδή που έκαναν τομές στον εικαστικό χώρο είτε με την ιδιαίτερη αισθητική τους ή με τον τρόπο που έθεσαν κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και επαναπροσδιόρισαν τα μέσα που χρησιμοποιούν. Τα OVR: Pioneers θα είναι προσβάσιμα από τις 24 έως τις 27 Μαρτίου στο διαδικτυακό τόπο του Art Basel.

    Πηγή: https://taneatistechnis.com
    https://taneatistechnis.com/agora-tis-technis/to-art-basel-anavalletai-gia-septemvrio/

  • Trump baby balloon: Νέο απόκτημα για το Μουσείο του Λονδίνου

    Ένα μπαλόνι με το πρόσωπο του Trump, το οποίο πρωταγωνίστησε σε διαδηλώσεις στην Αγγλία, έρχεται να εμπλουτίσει την συλλογή του Μουσείου του Λονδίνου.

    Το γιγαντιαίο baby balloon, το οποίο απεικονίζει τον πρώην ακροδεξιό πρόεδρο των Η.Π.Α, Donald Trump, έκανε την εμφάνιση του 2 χρόνια πρίν στο Λονδίνο, όταν ο τότε πρόεδρος θα επισκέπτονταν την χώρα. Πλήθος διαδηλωτών, διαδηλωτριών εναντιώθηκαν στην επίσκεψη του προέδρου και με χιούμορ, ευφυΐα, δημιουργικότητα και δυναμισμό έφτιαξαν αυτή την καρικατούρα, ώστε να σατιρίσουν τον Τραμπ.

     

    Το μπαλόνι, από την πρώτη του εμφάνιση και μετά, ήταν πιστό σύμβολο σε όλες τις διαδηλώσεις που ακολούθησαν. Το Μουσείο του Λονδίνου (Museum of London), θέλησε να αποκτήσει το μπαλόνι των διαμαρτυριών πριν από δύο χρόνια, ώστε να το συμπεριλάβει στην συλλογή του με ευφάνταστα και πολιτικά αντικείμενα, που έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί σε διαδηλώσεις.

    Μάλιστα το μουσείο του Λονδίνου, σκέφτεται να παρουσιάσει το αντικείμενο με την ιδιαίτερα νεότερη ιστορική σημασία, στο νέο του παράρτημα στο West Smithfield. Σύμφωνα με τον διευθυντή του μουσείο, το μπαλόνι σηματοδοτεί ένα από τα σημαντικότερα κινήματα των τελευταίων χρόνων που αναπτύχθηκαν στην χώρα, όπως και το Black Lives Matter και τις Σουφραζέτες.

    Οι δημιουργοί του μπαλονιού αποφάσισαν να δωρίσουν το αντικείμενο, αλλά κρατάνε ένα μικρό “ομοίωμα”, για να συνεχίσει να υπάρχει σε διαδηλωσεις που έπονται.

    Κεντρική φωτογραφία θέματος: TOLGA AKMEN/AFP
    Πηγή: https://www.culturenow.gr
    https://www.culturenow.gr/trump-baby-balloon-neo-apoktima-gia-to-moyseio-toy-londinoy/

  • Δέκα νέα μουσεία κάνουν την εμφάνιση τους το 2021!

    Δέκα νέα μουσεία κάνουν την εμφάνιση τους το 2021!

    Δέκα νέα μουσεία σε κάθε πιθαμή γής, από την Γαλλία μέχρι τη Σαγκάη και την Ελλάδα, θα κάνουν την εμφάνιση τους εντός του έτους.

    Η ταραχώδης χρονιά του 2020 παραγκώνισε τον Πολιτισμό. Η επαφή του ανθρώπου με την ιστορία του και με την τέχνη, φαντάζει μια γλυκιά ανάμνηση που θυμόμαστε με πικρία. Τα ταξίδια που κάναμε, τα μουσεία που επισκεφτήκαμε και ζήσαμε έστω για λίγο σε μιαν άλλην άγνωστη εποχή, τα συναισθήματα που μας πλημμύρισαν, οι εικόνες που θα μείνουν πάντοτε χαραγμένες στη μνήμη μας, φαντάζουν τόσο μακρινά.

    Το 2021, όμως είναι εδώ. Και μαζί του, ήρθε και μια πανέμορφη είδηση. Δέκα νέα μουσεία σε κάθε πιθαμή γής, από την Γαλλία μέχρι τη Σαγκάη και την Ελλάδα, θα κάνουν την εμφάνιση τους εντός του έτους. Η τέχνη, οι μνήμες, η ιστορία, η πρωτοπορία, σύνορα δεν κοιτούν. Συγκεντρώσαμε λοιπόν πληροφορίες για 10 καινούρια μουσεία, που οφείλουμε στον εαυτό μας να επισκεφτούμε. Ας κάνουμε αυτή την χάρη στη ψυχή μας. Ζητάει απεγνωσμένα την γαλήνη που γεννάει η γνώση και τα ερεθίσματα.

     

    Το Μουσείο Τέχνης της Πουντόνγκ, γνωστό ως PMoA, είναι ένα από τα σημοντικότερα πολιτιστικά νέα στην ευρύτερη περιοχή της Σαγκάης. Ο χαρακτήρας του μουσείου θα είναι διεθνιστικός. Οι εκθέσεις του, θα περιλαμβάνουν έργα καλλιτεχνών από όλον τον κόσμο. Η “πολυπολιτισμικότητα” στην τέχνη είναι ένας από τους στόχους του μουσείου. Η διεθνούς φήμης γκαλερί Tate, προσέφερε εκπαίδευση σε πρακτικά ζητήματα στο PMoA, όπως χρήσιμες πληροφορίες υπηρεσιών για τους επισκέπτες. Το κτίριο έχει κατασκευαστεί από τον σπουδαίο Γάλλο αρχιτέκτονα Jean Nouvel.

    To μουσείο αναμένεται να ανοίξει στα μέσα του 2021, αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Οι φίλες και οι φίλοι της μουσικής, θα βρούνε τον προσωπικό τους παράδεισο στο Τενεσί. Τα περισσότερα είδη μουσικής που σήμερα μας είναι γνωστά σε κάθε γωνιά του κόσμου, έχουν αφροαμερικάνικες ρίζες. Μέχρι τώρα κανένα μουσείο δεν είχε τιμήσει την συνεισφορά αυτή, σε αυτό το μαγικό επίτευγμα τέχνης που ονομάζουμε μουσική. Η τζάζ & μπλούζ ατμόσφαιρα του μουσείου, θα είναι πράγματι κάτι το ονειρικό.

    To μουσείο αναμένεται να ανοίξει στις αρχές του 2021, αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Τα ιδιωτικά δωμάτια του σπιτιού του Sigmund Freud θα είναι διαθέσιμα για τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες, με μια έκθεση φωτογραφιών.Η έκθεση θα μας φέρει πιο κοντά στο έργο αλλά και την ίδια την ζωή του Σίγκμουντ Φρόυντ. Ο ψυχαναλυτής πέρασε 47 χρόνια στο Berggasse, πριν φύγει για το Λονδίνο λίγο πρίν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.Το πρώην σπίτι του έχει γίνει μουσείο από το 1971. Τα δωμάτια είναι σχεδόν κενά, καθώς ο Φρόυντ πρίν φύγει για το Λονδίνο, συγκέντρωσε και πήρε μαζί του σχεδόν όλα του τα υπάρχοντα. Η “κενότητα” αυτή, έχει πέραν των άλλων μια ιστορική σημασία. Εξορία, ελευθερία.

    Το μουσείο είναι προσωρινά κλειστό και θα ανοίξει όταν γίνει η άρση των μέτρων κατά της διασποράς του COVID-19

    Το Humboldt Forum ή αλλιώς το Παλάτι της Πρωσίας, το οποίο θα προσθέσει 42.000 τετραγωνικά μέτρα και συνάμα άπλετη ιστορική, επιστημονική,εικαστική γνώση στο Νησί των Μουσείων στο Βερολίνο, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά γεγονότα στην Ευρώπη.Αν και επίσημα έχει ανοίξει, οι πόρτες του αναμένεται να ανοίξουν για το ευρύ κοινό, όταν τα μέτρα κατά της εξάπλωσης του COVID-19 αρθούν.

    Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει την άνοιξη του 2021,,αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Χτισμένο το 1907, το GES-2 είναι ένας παλιός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με θέα στον ποταμό Moskva. Βρίσκεται στο κέντρο της Μόσχας και συγκεκριμένα στην περίφημη περιοχή Red October. Το έργο ανήκει στο Ίδρυμα V-A-C και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Renzo Piano. Το νέο διαμάντι της Μόσχας, περιλαμβάνει ένα συγκρότημα κατοικιών, ένα αμφιθέατρο, ένα εκπαιδευτικό κέντρο και μια βιβλιοθήκη. Επιπροσθέτως, οι γειτονικές πρώην αποθήκες βότκας Smirnoff αναμένεται να μετατραπούν σε εργαστήρια νέων καλλιτεχνών της Μόσχας και να αξιοποιηθούν ώς κέντρα δημιουργικότητας.

    To μουσείο αναμένεται να ανοίξει το δεύτερο μισό του 2021, αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Το πρόσφατα ανακαινισμένο κτήριο που θα στεγάσει την Εθνική Πινακοθήκη, αναμένεται να εγκαινιαστεί 25 Μαρτιού,συνοδία μιας εμβληματικής έκθεσης για την Ελληνική Επανάσταση του 1821.Κύριος στόχος της Εθνικής Πινακοθήκης, είναι πέραν των πολύτιμων μόνιμων συλλογών της, να αξιοποιήσει και τα ψηφιακά μέσα που μας προσφέρει η εποχή μας, καθώς προβληματισμό δημιουργεί το χαμηλό ποσοστό επισκεπτών σε μουσεία ανά την χώρα βάση των ευρωπαικών δεδομένων.

    Η Εθνική Πινακοθήκη αναμένεται να εγκαινιαστεί στις 25 Μαρτίου

    Κοντά στην Όπερα του Όσλο, δημιουργείται ένα νέο μουσείο, αφιερωμένο μονάχα σε έναν καλλιτέχνη. Ο λόγος γίνεται για έναν από τους σημαντικότερους σκανδιναβούς ζωγράφους, τον Έντβαρτ Μουνκ. Το μουσείο των 13 ορόφων θα κατέχει περισσότερους από 1.200 πίνακες, κάνοντας το ένα από τα πιο ιδιαίτερα μουσεία της Ευρώπης, καθώς θα περιλαμβάνει έργα μόνο του Έντβαρτ Μουνκ. Το μουσείο βρίσκεται στην μοντέρνα-αστική περιοχή Bjørvika. Η ισπανική εταιρία Estudio Herreros, “βρίσκεται” πίσω από το design του μουσείου, το οποίο είναι εκτός των άλλων,κατασκευασμένο από ανακυκλώσιμα υλικά.

    Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει το καλοκαίρι του 2021,αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Ένα νέο μουσείο τέχνης έκανε την εμφάνιση του το 2021 στην Αίγυπτο. Για πρώτη φορά, 3.500 χρόνια αιγυπτιακής ιστορίας και 50 χιλιάδες αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής Tutankhamun εκτίθενται στο κοινό. Λέγεται πως είναι το μεγαλύτερο μουσείο σε ολόκληρο τον κόσμο,για τα τελευταία δέκα χρόνια και στοίχισε 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο,επίσης γνωστό ως Μουσείο Γκίζας, σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες της εταιρίας Heneghan Peng και αναμένονταν να ανοίξει το 2020, αλλά λόγω του COVID 19, η ημερομηνία μεταφέρθηκε για το 2021.

    Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει τον Ιούνιο του 2021,αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Ένα μουσείο σαν παραμύθι, κάνει την εμφάνιση του στην γεννέτηρα του Δανού συγγραφέα παραμυθιών Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Το μουσείο εόναι αφιερωμένο στο έργο του συγγραφέα, γιαυτό και το design του είναι πλήρως σχεδιασμένο με τρόπο μαγικό, όπως λίμνες και κρεμαστούς κήπους. Επιπλεόν θα διαθέτει χώρο για οικογενειακές δραστηριότητες, που σίγουρα θα έκαναν ευτυχισμένα όλα τα παιδιά του κόσμου.

    Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει το καλοκαίρι του 2021,αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Ο δισεκατομυριούχους Φρανσουά Πινό, για 20 χρόνια, σχεδίαζε το ιδωτικό του μουσείο,το οποίο θα περιελάμβανε την εντυπωσιακή του συλλογή με άρωμα γαλλικής τέχνης.Το 2021, αυτό το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ανάμεσα στο Λούβρο και του Κέντρου Πομπιντού θα βρίσκεται το νέο μουσείο σύγχρονης τέχνης. Μια αποθήκη σιτηρών του 18ου αιώνα, μετέπειτα Χρηματιστήριο,αναμένεται να φιλοξενήσει την μοναδική συλλογή του Πινό. Η πρωτοποριακή αρχιτεκτονική πινελιά της διαμόρφωσης του μουσείου, ανήκει στον Ιάπωνα καλλιτέχνη Tadao Ando.

    Το μουσείο αναμένεται να ανοίξει 23 Ιανουαρίου,αλλά η ημερομηνία είναι πιθανόν να διαφοροποιηθεί λόγω του COVID-19

    Πηγή:  https://www.culturenow.gr/
    https://www.culturenow.gr/deka-nea-moysea-kanoyn-tin-emfanisi-toys-to-2021/

  • Ο κατάλογος της έκθεσης «ΤΑΚΙS» διαθέσιμος online και με ελεύθερη πρόσβαση

    Ο κατάλογος της έκθεσης του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης «ΤΑΚΙS. Γλύπτης του μαγνητισμού, του φωτός και του ήχου» είναι πλέον διαθέσιμος online με ελεύθερη πρόσβαση σε νέο microsite.

    Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσιάζει ένα νέο δυναμικό microsite στο takis.cycladic.gr, όπου φιλοξενείται online, με ελεύθερη πρόσβαση, στα ελληνικά και στα αγγλικά, το υλικό του καταλόγου της έκθεσης «TAKIS. Γλύπτης του μαγνητισμού, του φωτός και του ήχου».

     

    Η έκθεση, μια συμπαραγωγή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης με την Tate Modern και το MACBA Museu d’Art Contemporani de Barcelona, ήταν προγραμματισμένο να παρουσιαστεί στην Αθήνα από 20 Μαϊου έως 25 Οκτωβρίου 2020, αλλά ακυρώθηκε λόγω των πρωτοφανών επιπτώσεων της πανδημίας. Στα 70 χρόνια της δημιουργικής πορείας που διήνυσε στην Αθήνα, το Παρίσι, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, ο Takis παρήγαγε μερικά από τα πιο εμβληματικά και ριζοσπαστικά έργα τέχνης του εικοστού αιώνα, επιδρώντας καταλυτικά στην πρωτοπορία της μεταπολεμικής Ευρώπης.

    Για την πρόσβαση στο υλικό του καταλόγου δημιουργήθηκε ένα ειδικό microsite το οποίο θα είναι διαθέσιμο online μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2020. Τρία θεματικά δοκίμια σχετικά με το έργο και την πρακτική του καλλιτέχνη, καθώς και η συζήτηση του Takis με τον συγγραφέα και κριτικό Maїten Bouisset, γίνονται προσβάσιμα δωρεάν στα ελληνικά και στα αγγλικά, καθοδηγώντας τον αναγνώστη στα κεντρικά θέματα του έργου του: μαγνητισμό και μέταλλο, φως και σκοτάδι, ήχο και σιωπή.

    Στόχος του υλικού που παρουσιάζεται είναι να αναδείξει την επίδραση του Takis στη σύγχρονη τέχνη ήδη από τη δεκαετία του 1960, κάνοντας διαθέσιμο το έργο του όχι μόνο στους ειδικούς αλλά και στους θαυμαστές του. Τα κείμενα υπογράφουν ο Guy Brett, επιμελητής της έκθεσης και ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς επιμελητές και συγγραφείς τέχνης, ο Michael Wellen, συνεπιμελητής και επιμελητής διεθνούς τέχνης στην Tate Modern του Λονδίνου και η Melissa Warak, βοηθός Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο.

    Επιπλέον, πλούσιο φωτογραφικό υλικό δίνει την ευκαιρία να περιηγηθεί κανείς ψηφιακά στα έργα της έκθεσης, καθώς και σε ιστορικές φωτογραφίες από την εξέλιξη της πορείας του καλλιτέχνη – υλικό για το οποίο συνολικά και κατ’ εξαίρεση παραχωρήθηκε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης η άδεια να δημοσιευθεί με ελεύθερη πρόσβαση, λαμβάνοντας υπόψη τις πρωτόγνωρες τρέχουσες συνθήκες και παρά τους περιορισμούς που κατά κανόνα ισχύουν.

    Το έργο υλοποιήθηκε με την υποστήριξη της Eurolife FFH, στρατηγικού συνεργάτη του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, καθώς και των Μελών της Επιτροπής Υποστήριξης Σύγχρονης Τέχνης του Μουσείου.

    Λίγα λόγια για την έκθεση «TAKIS. Γλύπτης του μαγνητισμού, του φωτός και του ήχου»

    Η έκθεση «TAKIS. Γλύπτης του μαγνητισμού, του φωτός και του ήχου», ήταν μια συμπαραγωγή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης με την Tate Modern και το MACBA Museu d’Art Contemporani de Barcelona. Η έκθεση φιλοξενήθηκε στο Λονδίνο και την Βαρκελώνη και θα εγκαινιαζόταν στην Αθήνα στις 20 Μαϊου με διάρκεια έως 25 Οκτωβρίου 2020.

    Η σύλληψη της έκθεσης TAKIS ήταν του γνωστού Βρετανού κριτικού και φίλου του Takis Guy Brett και του Michael Wellen, επιμελητή διεθνούς τέχνης της Tate Modern ενώ την επιμέλεια της έκθεσης στην Αθήνα υπέγραφαν ο Michael Wellen και η Αφροδίτη Γκόνου, Σύμβουλος του Προγράμματος Σύγχρονης Τέχνης του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.

     

    Πηγή:  https://www.culturenow.gr/
    https://www.culturenow.gr/o-katalogos-tis-ekthesis-takis-diathesimos-online-kai-me-eleytheri-prosvasi/

  • Το Πλήθος και η Μοναξιά: Έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας

    Η Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας – Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα, ξεκινώντας τη νέα σεζόν, υποδέχεται την έκθεση με τίτλο «Γιάννης Γαΐτης – Το Πλήθος και η Μοναξιά» στην αίθουσα Ειρήνης Κατσίγρα.

    Ο Γιάννης Γαΐτης (1923-1984) ανήκει σε εκείνους τους καλλιτέχνες που το έργο τους αποτέλεσε τομή για την ανανέωση της ελληνικής τέχνης τα μεταπολεμικά χρόνια, και παράλληλα ανοίχθηκε με αξιώσεις στους διεθνείς ορίζοντες.

     

    Τα ανθρωπάκια του, αποκορύφωση και αποκρυστάλλωση της διαδρομής του, είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες και εμβληματικές εικόνες ενός δημιουργού με αδιαπραγμάτευτη πολιτική-κοινωνική στάση και αδέσμευτο κριτικό πνεύμα· ενός δημιουργού, ζωντανού και δυναμικού, επαναστατικού, τολμηρού και ανατρεπτικού, που ρίχνεται με πρωτόγνωρο πάθος και ενθουσιασμό στην περιπέτεια της ζωής και της τέχνης, ξεπερνώντας τις αντιφάσεις και τις αντιξοότητες της εποχής του· ενός δημιουργού που καταγράφει τον κόσμο του, επιζητώντας και διερευνώντας νέους δρόμους, με τους οποίους η τέχνη αντιμετωπίζει την καθημερινότητα· ενός δημιουργού του οποίου η παρουσία και η προσφορά του ξεπερνά κατά πολύ τα όρια των εικαστικών του προτάσεων.

    Η έκθεση καταγράφει την πορεία και τις διαδρομές του Γιάννη Γαΐτη, με αντιπροσωπευτικά έργα του, που καθορίζουν την τέχνη του, χρονικά και αισθητικά: από τις πρώτες ζωγραφικές του συνθέσεις, με εμφανείς τις επιρροές από τον Pablo Picasso και την τέχνη των σουρεαλιστών έως τις αναζητήσεις του στους δρόμους της αφαίρεσης. Και από τους αφηγηματικούς του μικρόκοσμους έως τα ανώνυμα και ομοιόμορφα ανθρωπάκια του, με τα ριγέ και καρό κοστούμια, τα ανθρωπάκια με τα οποία ο ίδιος ταυτίζεται και μας ζητάει να ταυτιστούμε.

    Και είναι αυτά τα ανθρωπάκια, τα οποία στις 10 Οκτωβρίου, θα μας υποδεχθούν στον εκθεσιακό χώρο της Πινακοθήκης, καλώντας μας σε επαγρύπνηση και αυτογνωσία, ελπίδα και υπέρβαση, κριτική θεώρηση και αναστοχασμό, ανθρωπιά και αντίσταση ενάντια σε όλα εκείνα που οδηγούν στη μαζοποίηση, την απώλεια της μοναδικότητας, την παθητική αποδοχή των καταπιεστικών κοινωνικών και πολιτικών μηχανισμών. Για την έκθεση θα εκδοθεί δίγλωσσος κατάλογος στα ελληνικά και τα αγγλικά.

    Επιμέλεια έκθεσης:
    Λορέττα Γαΐτη
    Αρχιτέκτονας – Μουσειολόγος

    Γιάννης Μπόλης
    Ιστορικός της τέχνης

    Πηγή:  https://www.culturenow.gr/
    https://www.culturenow.gr/giannis-gaitis-to-plithos-kai-i-monaxia-ekthesi-sti-dimotiki-pinakothiki-larisas/

  • Το τελευταίο ατελιέ του Πικάσο στις Κάννες σε μία μοναδική έκθεση στο Λονδίνο

    Η έκθεση «Atelier Picasso», που φιλοξενείται στην γκαλερί Bastian του Λονδίνου, αναβιώνει το στούντιο του Πικάσο στις Κάννες χρησιμοποιώντας έναν θησαυρό αντικειμένων όπως έπιπλα, γλυπτά, κεραμικά, σχέδια, και εκτυπώσεις του σπουδαίου ζωγράφου.

    Το στούντιο του Πικάσο μέσα στη φημισμένη βίλα La Californie διακατεχόταν από μία φρενήρη ατμόσφαιρα. Ως μανιακός συλλέκτης, είχε συσσωρεύσει στις επιφάνειες και τα δάπεδα του στούντιο δεκάδες έργα τέχνης και πρώτες ύλες για τη δημιουργία νέων έργων. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Πικάσο ήταν ένας άκρως παραγωγικός καλλιτέχνης, που πειραματίστηκε όσο λίγοι με διάφορα υλικά και τεχνοτροπίες. Και όλα αυτά τα έκανε με μία αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία. Η νέα έκθεση με τίτλο «Atelier Picasso» αποτελεί μία τεραστία εγκατάσταση που σε βυθίζει σε αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα του τελευταίου του στούντιο στις Κάννες, και παράλληλα αποκαλύπτει την τεράστια ποικιλία του έργου του.

     

    Ο Πικάσο μετακόμισε στην Νότια Γαλλία το 1946, αμέσως μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε ήδη χτίσει μία λαμπρή καριέρα, ωστόσο ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει να πειραματίζεται, ενώ παράλληλα λαχταρούσε να δραπετεύσει από το Παρίσι, όπου τα σημάδια του πολέμου ήταν ακόμα εμφανή. Έτσι, το στούντιο του μεταφέρθηκε στις Κάννες, σε μία πολυτελή βίλα ονόματι «La Californie».

    Η έκθεση περιλαμβάνει πολλές φωτογραφίες τραβηγμένες από τον André Villers -στενό φίλο του Πικάσο- από την πρώτη τους συνάντηση τον Μάρτιο του 1953. Την εποχή δηλαδή που ο Πικάσο ξεκίνησε την συστηματική ενασχόληση του με τον πηλό και παρήγαγε ένα αξιοσημείωτο αριθμό κεραμικών έργων. Ο Villers τον αποθανάτισε σε πολλές στιγμές δημιουργίας, προσφέροντας μία απαράμιλλη ματιά στο στούντιο του. Ο Πικάσο έπαιρνε συνηθισμένα αντικείμενα της καθημερινής ζωής και τα μετέτρεπε σε κάτι συναρπαστικό, δίνοντας τους σχήμα πουλιών, είτε διακοσμώντας τα με μορφές ζώων. Πολλά από αυτά τα κεραμικά μπορεί κάποιος να θαυμάσει και στην έκθεση.

    Ενώ οι ζωώδεις μορφές αποτελούν τεράστιο μέρος των «κεραμικών γλυπτών» του, τα κεραμικά του Πικάσο είναι επίσης συχνά διακοσμημένα με πρόσωπα γυναικών και ανδρών. Μερικά από τα πιο σημαντικά εκθέματα κεραμικής της έκθεσης είναι το γλυπτό «Wood Owl», μια πραγματικά μαγευτική κουκουβάγια που σε μαγνητίζει με το άγριο βλέμμα της και το «Complete Set of 20 Visage plates», το οποίο αποτελείται από διαφορετικά μεγέθη πιάτων που απεικονίζουν χαμογελαστά πρόσωπα. Με μία προσεκτική ματιά στην έκθεση, γρήγορα αντιλαμβάνεσαι πως ο Πικάσο δεν ήταν ικανοποιημένος από την χρήση ενός μόνο υλικού και ύφους, αντίθετα πειραματιζόταν με ένα μείγμα καλλιτεχνικών στυλ.
    Minotaure caressant du Mufle la Main d’une Dormeuse, Pablo Picasso, 1933

    Η έκθεση περιλαμβάνει και το αριστούργημα Minotaure caressant du Mufle la Main d’une Dormeuse. Ο μυθικός Μινώταυρος ήταν το alter ego του Πικάσο τη δεκαετία του 1930 και μέρος μιας ευρύτερης εξερεύνησης του κλασικισμού. Μία εξερεύνηση που συνέχισε μέσα από το έργο του για πολλά χρόνια. Για τον Πικάσο εξέφραζε πολύπλοκα συναισθήματα σε μια περίοδο προσωπικής αναταραχής, συμβολίζοντας τη ζοφερότητα, τη βία, την ενοχή και την απόγνωση.

    Άλλα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση, όπως το ύστερο αριστούργημα Deux nus et têtes dhommes, δείχνουν το ενδιαφέρον του Πικάσο για τα ερωτικά θέματα, το οποίο εντάθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως μία προσπάθεια να ξαναβρεί την χαμένη του λίμπιντο. Η εικόνα του ξαπλωμένου γυμνού απορρέει έναν αισθησιασμό γεμάτο αυτοπεποίθηση, ενώ παράλληλα έχει εμφανείς επιρροές από έργα των Ανρί Ματίς και Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Ο Πικάσο καταφέρνει να συνδυάσει τις ονειρικές εικόνες με την ενεργητική αντιπαράθεση των ισχυρών γραμμών του.

    Η έκθεση «Atelier Picasso» αποτελεί μία προσπάθεια αναβίωσης του τελευταίου στούντιο του Πικάσο και προσφέρει μια σπάνια εξερεύνηση στο ευφυές μυαλό ενός από τα μεγαλύτερα ταλέντα του 20ού αιώνα. Τα έργα τέχνης θα παρουσιαστούν μαζί με έπιπλα από τη διάσημη βίλα του, κάνοντας τον επισκέπτη να αισθάνεται σαν να μπαίνει στο στούντιο του καλλιτέχνη.

    Πηγή: https://www.culturenow.gr

  • Κώστας Τσόκλης – Ζωγραφική – Όρια και υπερβάσεις: Έκθεση στο ‘Iδρυμα Θεοχαράκη

    Το Ίδρυμα Β&Μ Θεοχαράκη παρουσιάζει την έκθεση «Κώστας Τσόκλης. Ζωγραφική. Όρια και υπερβάσεις», η οποία πραγματοποιείται με την ευκαιρία των 90 χρόνων από τη γέννησή του.

    Την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2020, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, θα εγκαινιάσει την έκθεση με τίτλο «Κώστας Τσόκλης. Ζωγραφική. Όρια και υπερβάσεις», η οποία πραγματοποιείται με την ευκαιρία των 90 χρόνων από τη γέννησή του, απουσία προσκεκλημένων λόγω της πανδημίας, στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη.

    Πενήντα πολύτιμα και αντιπροσωπευτικά έργα της εξελικτικής του πορείας, από το 1955 έως πρόσφατα, αποκαλύπτουν το στίγμα των προσωπικών του κατακτήσεων. Η έκθεση ξεκινάει με τα πορτραίτα της μητέρας και του πατέρα του (1955-1957) και συνεχίζει με τα πολυσυζητημένα του έργα «Το σκιάχτρο» (1960), «Ερείπια αρχαίας πόλης» (1960), «Δύο καρέκλες» (1967), «Ένας κουβάς γεμάτος μέρα κι ένας άλλος γεμάτος νύχτα» (1990), «Μικάντο» (1975), «Μαύρες κηλίδες» (2003), «Αξιού 15» (1988), «Κόκκινα δέντρα» (2008), «Λευκός κορμός» (1991), «Μολυβένια σύννεφα» (1988), «Ο αναπαυόμενος οδοιπόρος» (1988), «Γέννεσις» (1992), «Άρτεμις–Κάλι», (1997), «Παραλλαγές κοσμογονίας» (2017), τα πορτραίτα Αλέξανδρου Ιόλα, Hλία Πετρόπουλου και της συζύγου του Ελένης (1995) μεταξύ των άλλων.

     

    Ο επιμελητής της έκθεσης Τάκης Μαυρωτάς γράφει στον πολυσέλιδο κατάλογο της έκθεσης: «Η εικαστική δημιουργία, εδώ και αρκετές δεκαετίες, φωτίζεται από το διεισδυτικό του πνεύμα. Η οπτική του έχεις την πεποίθηση ότι βυθίζεται στο μέλλον και η δράση του ότι προχωρά με ταχύ ρυθμό, ιδέα προς ιδέα, χωρίς το ένα έργο του να αναιρεί το άλλο. Έτσι, κατάφερε να μετατρέψει τις σκέψεις του σε αισθητικές ιδέες. Μεγάλη τέχνη γνωρίζει ότι σημαίνει ολοκληρωμένη έκφραση.

    Η αλήθεια αποκαλύπτεται, με μέσα αυστηρά αισθητικά, σαν ένα ατέρμονο αστραφτοβόλημα, ξεκινώντας από τα πορτρέτα των γονέων του, για να συνεχίσει στις αφηρημένες διατυπώσεις, τις αταξίδευτες θάλασσες, τα καθρεφτένια φεγγάρια, τα πυρακτωμένα δέντρα, τα μολυβένια σύννεφα και τις ερωτικές συνθέσεις, έως το εντυπωσιακό πορτρέτο της συζύγου του Ελένης και την είσοδο του σπιτιού του, στην οδό Αξιού 15, στους Θρακομακεδόνες, του καταφυγίου της δημιουργικής του δράσης, μεταξύ των άλλων αντιπροσωπευτικών του έργων.

    Και, όπως έγραφα, παλαιότερα, στον κατάλογο της έκθεσης C. Tsoclis Αποτυπώματα πορείας: «Ο Σωκράτης στο τέλος της Απολογίας λέει: Ποιος πάει για το καλύτερο, ο Θεός το ξέρει». Ο Τσόκλης, στο πέρασμα του χρόνου, μένει πιστός στην αδιάσπαστη πορεία της έμπνευσής του και ακριβέστερα της ίδιας της ανανεωτικής του δράσης. Παραμένει πιστός στο συνεχή του αγώνα, να δώσει νέα μορφή και νόημα στον κόσμο των εικόνων του. Όπως ο ίδιος λέει: «Μετά από χρόνια αναγκαίας περιπλάνησης σε χαραγμένα ήδη μονοπάτια, τώρα ιχνηλατώ τα βήματα μου και χαρτογραφώ τις πλάνες μου και τις εμμονές μου. Αναζητώ τη δροσιά του ίσκιου του ίδιου του σώματός μου…».

    «Ο Τσόκλης, στα 90 του χρόνια, συναντά για μια ακόμη φορά τον αγέραστο εαυτό του στην 122η ατομική του έκθεση, στο ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, σε μια σύνοψη αντιπροσωπευτικών κορυφαίων του έργων, με τόση ομορφιά, που σχεδόν σου κόβεται η ανάσα, πείθοντάς μας ότι η τέχνη του είναι αδιαμφισβήτητα αχώριστη από τη ζωή του. Όπως ο ίδιος μου εξομολογήθηκε: «Σε όσους καθρέφτες κι αν κοίταξα, πάντα τον εαυτό μου έβλεπα μέσα. Κάποτε μακιγιαρισμένο, άλλοτε γερασμένο ή τραυματισμένο, χαρούμενο ή λυπημένο, μα τον εαυτό μου. Και δεν μπορώ να πω πως πάντα μου αρέσει. Κι όμως, μ’ αυτό το πρόσωπο υποστηρίζω την ύπαρξή μου.» […] Ο Κώστας Τσόκλης, όλα αυτά τα χρόνια, μας παρηγορεί και μας εμπνέει, μας είναι απαραίτητος, γιατί, με το έργο του, φωτίζει το αύριο μ’ έναν πρωτόφαντο κώδικα όρασης.

    Χρησιμοποιώ τον όρο κώδικα γιατί είναι μια έννοια που αρέσει στον ίδιο και σημαδεύει τη δημιουργική του δράση και την ολόγυμνη αλήθεια της, αποκαλύπτοντάς μας την τέχνη του, το μεγάλο θάρρος του και το πιο υπολογίσιμο. Ένα σπουδαίο έργο, που μεγαλώνει τον κόσμο μας, αφού, με την καθαρότητα του, καθρεφτίζει τον ιλιγγιώδη πόνο της ζωής και τις χαρές που την κάνουν να αξίζει.»

    Κώστας Τσόκλης

    Ο Κώστας Τσόκλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1954 και σπούδασε στη Ρώμη με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών. Από το 1960 έως το 1985 έζησε στο Παρίσι, όπου μέσω της Γκαλερί Ιleana Sonnabend έγινε γνωστός με τα προοπτικά του «Αντικείμενα-Καταστάσεις». Το 1986 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας, όπου παρουσίασε τη «ζωντανή ζωγραφική» (living painting), που συνδυάζει τη ζωγραφική με τη βιντεο-προβολή.

    Έχει πραγματοποιήσει μόνιμες εικαστικές επεμβάσεις σε δημόσιους χώρους, όπως το «Υπόγειο Πάρκο» που βρίσκεται στο Μετρό της Αθήνας, ο «Πύθωνας» που βρίσκεται στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, η «Γένεση» στη Fattoria di Celle στην Ιταλία, ή πρόσκαιρες, όπως στην Πλάκα της Αθήνας, στο χωριό Μοναστήρια της Τήνου, καθώς και στην εικαστική-κοινωνική παρέμβαση στη Σπιναλόγκα της Κρήτης, το 2012 και πολλές άλλες. Έχει πραγματοποιήσει πάνω από 120 ατομικές εκθέσεις σε Μουσεία και αίθουσες Τέχνης στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έργα του βρίσκονται σε μουσεία και μεγάλες συλλογές.

    Το 2003 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ το 2004 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Τον Μάιο του 2011 εγκαινιάστηκε στον Κάμπο της Τήνου το Δημοτικό Μουσείο Κώστα Τσόκλη.

    Την έκθεση συνοδεύει ομότιτλος δίγλωσσος κατάλογος με χαιρετισμό του Προέδρου του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, κ. Βασίλη Θεοχαράκη, και κείμενα του Τάκη Μαυρωτά, Διευθυντή Εικαστικού Προγράμματος του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, και της Χρυσάνθης Κουτσουράκη, Διευθύντριας του Δημοτικού Ιδρύματος-Μουσείου Κώστα Τσόκλη.

    Επιμέλεια έκθεσης: Τάκης Μαυρωτάς

    Πηγή: https://www.culturenow.gr
    https://www.culturenow.gr/kostas-tsoklis-zografiki-oria-kai-ypervaseis-ekthesi-sto-idryma-theoxaraki/

  • Ενότητες βιντεοτέχνης online για τον Αύγουστο από το VideoArt Μηδέν

    Τρεις διαφορετικές ενότητες βιντεοτέχνης θα μπορούν να απολαύσουν οι φίλοι του VideoArt Μηδέν και της βιντεοτέχνης από 1 έως 31 Αυγούστου 2020 στο κανάλι του VideoArt Μηδέν στο youtube.

    Μια ενότητα με έργα Ελλήνων δημιουργών με τίτλο Greece is a state of mind (σε επιμέλεια Γιούλας & Όλγας Παπαδοπούλου), μια «αυγουστιάτικη» ενότητα με τίτλο August sounds που εστιάζει στη μουσική και τη δημιουργική χρήση του ήχου (σε επιμέλεια Όλγας Παπαδοπούλου) και μια ενότητα που προσεγγίζει εικαστικά και κριτικά τον κόσμο των ΜΜΕ, με τίτλο Frontpage (σε επιμέλεια Γιούλας Παπαδοπούλου και Κωνσταντίνου Σταθόπουλου), η οποία παρουσιάζεται σε συνεργασία με την επιμελήτρια Εύα Μαραγκάκη (Axion Art) και το European Communication Institute (ECI). Επιπλέον, το κανάλι του VideoArt Μηδέν στο youtube φιλοξενεί το συνεργατικό βίντεο που προέκυψε μέσα από ένα ιδιαίτερο διεθνές tele-video-performance project με τίτλο Forced Memories (σε επιμέλεια της Εμμανουέλας Βογιατζάκη Krukowski).

    Αναλυτικά οι περιγραφές των ενοτήτων:
    Greece is a state of mind // Επιμέλεια: Γιούλα & Όλγα Παπαδοπούλου

    Ο τίτλος της ενότητας κάνει ευθεία αναφορά στην επίσημη Ελληνική τουριστική καμπάνια που συνόδευσε την έξοδο από τα αυστηρά μέτρα καραντίνας λόγω του κορονοϊού. 8 γνωστοί Έλληνες βιντεο-καλλιτέχνες συνθέτουν, μέσω των έργων τους και της προσωπικής τους θεώρησης, μια εναλλακτική προσέγγιση σε ζητήματα ταυτότητας, κουλτούρας, αυτο-προσδιορισμού και ετερο-προσδιορισμού στο σύγχρονο κόσμο.

    Γιώργος Δρόσος, Black Sheep Escape, Ελλάδα 2018, 3.20
    Άννα Βάσωφ, Vienna Hit, Αυστρία 2019, 2.07
    Μάκης Κυριακόπουλος, What is a man without a shadow, Ελλάδα 2020, 3.19
    Γιούλα Παπαδοπούλου, When I was the moon, Ελλάδα 2020, 5.57
    Λήδα Πάττα, the view-er, Ελλάδα 2007-2015, 7.43
    Μαργαρίτα Σταυράκη, Τάματα_Υπέρ Υγείας, Ελλάδα 2020, 3.17
    Φένια Κωτσοπούλου, This Dance Has No End, Μ. Βρετανία 2018, 10.58
    Νίκος Γιαβρόπουλος, «Quarantine Self-portrait» No2, Ελλάδα 2020, 3.18

    Augustsounds // Επιμέλεια: Όλγα Παπαδοπούλου

    Μια «αυγουστιάτικη» σύνθεση βίντεο-έργων με βάση τη μουσική και τον ήχο.

    Neno Belchev, SLEEPING GIRL (BEAUTIFUL!), Βουλγαρία 2019, 0.40
    Vann Law, Night, Good Night, Αυστραλία 2018, 1.41
    Daniel Iglesias JR, MARGAUX VOL.1, ΗΠΑ 2018, 2.00
    Μάνος Αρβανιτάκης, Sexy Christians, Delivery boy, Ελλάδα 2016, 3.47
    Agustin Telo, Red-evoked agitations, Αργεντινή 2019, 4.07
    Melisa Nil Yesil, Photos Hacking, Τουρκία 2019, 0.52
    Nasos Gatzoulis, Keygrip, Ελλάδα/ΗΠΑ 2019, 6.00

     

    Kevin Gourvellec, GIG, Καναδάς 2019, 4.28
    Jordan Marty, Highlights, ΗΠΑ 2016, 2.07
    Guilherme Bergamini, Ferramental, Βραζιλία 2017, 1.26
    Neno Belchev, ICE-CREAM AND FREEDOM, Βουλγαρία 2019, 0.40
    Yves Gregoire Lizarraga, Voronoi_, Μεξικό 2018, 2.47
    Absent Chronicles, Rooks & Pawns, Ολλανδία 2019, 2.29
    Φώτης Κολοκυθάς, Bus the Unknown Secretary-Moonchild, Ελλάδα 2019, 2.45
    Θωμάς Βαλιανάτος, Trumptard, Ελλάδα 2019, 6.45

    Πρωτοσέλιδα // Επιμέλεια: Γιούλα Παπαδοπούλου & Κωνσταντίνος Σταθόπουλος

    Η ενότητα “Frontpage” συγκεντρώνει 12 έργα που εμπνέονται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και τα πρωτοσέλιδα, δίνοντας μας μια μετασχηματισμένη εικόνα ως προς την πρόσληψη του κόσμου των ΜΜΕ και της πληροφορίας, στον οποίο είμαστε βυθισμένοι. Επιχειρώντας μια εννοιολογική και κριτική προσέγγιση των τηλεοπτικών εκπομπών και της μαζικής επικοινωνίας γενικότερα, τα έργα της ενότητας χρησιμοποιούν δυνατές εικόνες και κείμενα από εφημερίδες, τηλεοπτικά μέσα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να αποκαλύψουν και να κριτικάρουν τη δυστοπική, βάναυση και συχνά σουρεαλιστική πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

    Το VideoArt Μηδέν είχε απευθύνει φέτος ειδικό διεθνές κάλεσμα για τη συγκεκριμένη θεματική ενότητα, αναζητώντας έργα που κάνουν δημιουργική χρήση της επικαιρότητας και των πρωτοσέλιδων σε εφημερίδες, περιοδικά ή στο διαδίκτυο, για ένα ειδικό project σε συνεργασία με την επιμελήτρια Εύα Μαραγκάκη (Axion Art) και το European Communication Institute (ECI) που θα παρουσιαζόταν στο πλαίσιο μιας ομώνυμης εικαστικής έκθεσης. Το VideoArt Μηδέν και η Εύα Μαραγκάκη αποφάσισαν από κοινού να παρουσιάσουν online μια επιλογή έργων, καθώς η έκθεση σε φυσικούς χώρους έχει προσωρινά αναβληθεί λόγω του κορονοϊού.

    Jack Williams, Observations οn News Media, Πολωνία 2019, 0.58
    Jody Zellen, Photo News, ΗΠΑ 2019, 4.48
    Guli Silberstein, Field of Infinity, Μ. Βρετανία 2018, 05.22
    Chris Tigra, «ME DEVORA, TE DEVORA» (devour me, devour you), Βραζιλία 2018, 0.59
    Σμαράγδα Νιτσοπούλου, Vanitas or Prayers for those who live and prayers for those who died, Ελλάδα 2019, 2.20
    John O’Hare & Tom Phipps, Three Meals from Anarchy, Μ. Βρετανία 2019, 6.00
    Rodrigo Amarante Guerreiro Gomes, Ultraviolet Garden, Πορτογαλία 2018, 2.29
    Pamela Falkenberg & Jack Cochran (Outlier Moving Pictures), Hastings, ΗΠΑ 2016, 2.14
    Katina Bitsicas, Digging for Daniel Delfin, ΗΠΑ 2014, 1.34
    Γιασεμή Ράπτη, Fool’s Gold, Ελλάδα 2018, 4.10
    Mikołaj Sobczak, This guy made billions with one simple trick, Ελλάδα/Ν.Κορέα/Γερμανία 2019, 10.58
    Sandra Araujo, u$aar v3.0, Πορτογαλία 2019, 3.58

    Οι ενότητες θα μείνουν διαθέσιμες στο κανάλι του VideoArt Μηδέν στο youtube από 1 έως 31 Αυγούστου 2020.

    Επιπλέον, έως τέλος Αυγούστου το VideoArt Μηδέν συνεχίζει να φιλοξενεί στο κανάλι του στο youtube ένα ιδιαίτερο συνεργατικό project, σε σύλληψη/επιμέλεια και καλλιτεχνική διεύθυνση της Εμμανουέλας Βογιατζάκη Krukowski (καλλιτέχνιδα πολλαπλών μέσων και μέλος διδακτικού προσωπικού του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου / Τμήμα Θεατρικών Σπουδών), με τίτλο Forced Memories.

    Το Forced Memories είναι ένα διεθνές tele-video-performance art έργο που δημιουργήθηκε για να ενώσει τα συναισθήματα και τις μνήμες των έγκλειστων (λόγω της πανδημίας) καλλιτεχνών. Το έργο αυτό δημιουργήθηκε ως αντίδραση στην παγκοσμίως πρωτόγνωρη ανθρώπινη απομόνωση που βιώσαμε κατά τη διάρκεια της κρίσης του Covid-19. Καλλιτέχνες από την Ελλάδα, τον Καναδά, την Αργεντινή, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, εμπνευσμένοι από τους έγκλειστους και κοινωνικά ανάπηρους χαρακτήρες του Samuel Beckett, αποφάσισαν να αποδώσουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο τα συναισθήματα που τους δημιούργησαν οι αναμνήσεις της πανδημίας. Περισσότερες πληροφορίες για το project εδώ.

    Πηγή: https://www.culturenow.gr/
    https://www.culturenow.gr/enotites-vinteotexnis-online-gia-ton-aygoysto-apo-to-videoart-miden/

  • Η αιώνια νεότητα της τέχνης δροσίζει ένα καυτό καλοκαίρι

    Αφού παρακολουθήσουμε τη νέα εκδοχή της περφόρμανς του Πάνου Χαραλάμπους από τη Μπιενάλε της Βενετίας, ξεκινάμε από το Μηδέν, το διεθνές video art festival, γνωρίζουμε τους Νέους Απόφοιτους της ΑΣΚΤ, ξεφυλλίζουμε βιβλία για τον Jean-Francois Lyotard και τη νέα έκδοση των Vaskos

    Ιχνηλασία στο Ανοίκειο
    Τι συμβαίνει όταν ένας καθηγητής που έχει διαταλέσει πρύτανης, ένας κοινωνικός ανθρωπολόγος που καταπιάνεται με μουσικές επιτελέσεις, ένας post-punk εννοιολογικός μουσικός, κι ένας μυστηριώδης ιδιοκτήτης πολυχώρου ενώνουν τις δυνάμεις και συμπλέκουν τη φαντασία τους και δρουν σε ένα γυάλινο δάπεδο απαρτιζόμενο από είκοσι χιλιάδες (20.000!) ποτήρια; Ένα κλείσιμο ματιού στον μέγιστο Γιάννη Κουνέλλη, ένας αρχέγονος χορός πάνω σε δύο αναποδογυρισμένα ποτήρια στηριγμένα ασταθώς σ᾽ ένα κομμάτι κατάλευκο μάρμαρο, μια slow-motion γυροβολιά στους αιώνες πριν από την παθολογική βιασύνη και τις εξουθενωτικές (τόσο για τον νου όσο και για την ψυχή) υπερταχύτητες. Και ήχοι, ηλεκτρονικά επεξεργασμένοι από δάση, σπήλαια, κατακόμβες, σήραγγες, ποτάμια.

     

    Κι ένας βαστάζος (τίνος; αμαρτιών και κριμάτων κάποιων; συμβόλων που απολιθώθηκαν κι έγιναν φριχτό άχθος; ενός τραγικού φορτίου όπως το κιβώτιο στο φερώνυμο μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου;). Ναι, ένας χαμάλης που βαδίζει, θαρρείς κρατώντας το ίσο, πάνω στο γυάλινο στρώμα. Και παράλληλα, μουσικές. Μια επιλέγει ο καθηγητής, που είναι δυναμικός εικαστικός δημιουργός, μια ο κοινωνικός ανθρωπολόγος, που είναι και ποιητής των ήχων. Και παίζουν βινύλια, σπάνια, λησμονημένα, πολύτιμα. Κοντά μια ώρα ένταση και μέθεξη, επιβράδυνση του χρόνου και άνοιγμα στο αίνιγμα της αλλόκοτης κατάστασης στην οποία ζούμε: υπερμοντέρνα και συνάμα οπισθοδρομική, υπερτεχνολογική και (δυστυχώς, σε πολλά) διανοητικώς καθυστερημένη, αν όχι ήδη διανοητικώς ανάπηρη. Κι ακόμα: μια ιχνηλασία τις άγνωστες γαίες που ανακαλύπτει κανείς όταν αποφασίσει να εγκαταλείψει την ασφάλεια, και άρα τη φθορά και τη βαρεμάρα, του οικείου και οδεύσει προς το ανοίκειο. Το «Άφοβο Σώμα», η επιτέλεση του Πάνου Χαραλάμπους (με τον Πάνο Πανόπουλο, τον Άγγελο Κράλλη, και τον Βασίλη Χαραλαμπίδη ως συμπαίκτες/συνωμότες/συνιχνηλάτες) στο Ρομάντσο, στις 17 και 18 Ιουλίου ήταν μια εμπειρία που μας ώθησε να σκεφτούμε, και πάλι, τις δυνατότητες και τη χρήση της τέχνης σήμερα. Πολύτιμη εμπειρία.

    Video Galore
    Το Video Art Festival Μηδέν φέτος γιορτάζει 15 χρόνια με ένα πλούσιο πρόγραμμα. Για 10 ακόμα μέρες θα είναι διαθέσιμες στο κανάλι οι ενότητες: ‘Οφηλία’, επιμέλεια Νίκος Ποδιάς, Γιούλα Παπαδοπούλου, ‘What Matters’, επιμέλεια Μαργαρίτας Σταυράκη, ‘Eternal Return’, επιμέλεια Όλγα Παπαδοπούλου, ‘Post Quarantine’, επιμέλεια Μαρίας Μπουρίκα με τη συμμετοχή μίας πλειάδας διεθνών video-artists. Παρακολουθήσαμε ήδη την Οφηλία και βουτήξαμε στην ηδυσμένη λήθη που προκαλεί ο έρωτας, ενώ με την ενότητα Eternal Return, ταξιδέψαμε στις ποικίλες σουρεαλιστικές και αναπάντεχες ρότες μιας «σισυφικής» και «ουροβορικής» επαναληπτικότητας.

    Επίσης στις 28/7 το Μηδέν φέτος συμμετέχει στο διεθνές φεστιβάλ χορού Dance Days Chania με το ‘Dancing for a Reason’, επιμέλειας Μαργαρίτας Σταυράκη. Έως το τέλος Αυγούστου φιλοξενείται στο youtube ένα ιδιαίτερο συνεργατικό πρότζεκτ σε επιμέλεια Εμμανουέλας Βογιατζάκη Krukowski, το ‘Forced Memories’, που επιδιώκει να συνενώσει τα συναισθήματα και της μνήμες των έγκλειστων λόγω πανδημίας, καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι εμπνέονται από τους αντι-ήρωες του Samuel Beckett.

    Young Blood
    Η μεγαλόσχημη, μεστωμένη τέχνη ανοίγει ευρύχωρα παράθυρα σε ιερούς τόπους εμβύθισης αλλά η συντάραξη που προκαλεί η φρέσκια, αρωματικά άωρη ματιά ταλαντούχων νέων δημιουργών φέρει τη γλυκιά ανατριχίλα της πρώτης φοράς, όταν νιώθουμε να διεισδύουμε προσεκτικά σε ένα απάτητο ακόμα τοπίο γεμάτο υποσχέσεις οπτικών και νοητικών θαυμάτων. Στην πρώτη φετινή παρουσίαση της πρώτης ομάδας των Αποφοίτων της ΑΣΚΤ ξεχωρίσαμε, για τα γλυπτά του και το βίντεο του τον Ιωάννη Κοτίδη. Ο ίδιος αναφέρει ότι τα έργα του αποτελούν «μία σύνθεση αυτοτελών έργων για το αποτύπωμα και τις ρωγμές που αφήνει η συνύπαρξη και η έλλειψη αυτής» και είναι ακριβώς αυτό. Μέσα από το video poem ‘Dokikoki, Το Αγόρι που Ήθελε να Πετάξει’, μέσα από ροή slides, ο νέος δημιουργός παρουσιάζει υπό μορφή διαθήκης όλα τα τρυφερά και συχνά αδιόρατα αντικείμενα και τις μύχιες σκέψεις του, που φέρουν σημασία για τον έναν και μοναδικό άνθρωπο της ζωής του.

    Τα ασπρόμαυρα σχέδια της Σταυρούλα Σακκά συνομιλούν κατά πρόσωπο με τον Aubrey Beardsley, ψάχνοντας την έμφυλη ταυτότητα μέσα από αρχέγονους μύθους πάνω σε μία άχρονη σκακιέρα. Η γυναίκα, ο ταύρος, το χταπόδι , αντανακλώνται στον καθρέπτη, και δημιουργούν δύο αφηγήσεις που μοιάζουν να εξηγούν και ταυτόχρονα να αντιστρέφουν τη Φρούδική λιβιδινική θεωρία.

    Η χαρακτική της Αγγελικής Αντωνέα είναι ορμητική, πηγαία, πολύπλοκή και φέρουσα το Υψηλό. Σαν από σχέδια του John Martin και του William Turner, τα τοπία της διαπνέονται από όλο την sturm und drang ατμόσφαιρα του Πρωτο-Ρομαντισμού, τα οποία η ίδια καλεί μορφές τοπίων ή τοπία μορφών, όπου ο θεατής καλείται να πλεύσει στα χιμαιρικά, ταραγμένα και αχαρτογράφητα νερά τους.

    Το ‘Dear_artproject’ αποτελεί την πτυχιακή εργασία από την Ελισσό Θεοχάρη, και μας καλεί να το διαβάσουμε, καθώς αποτελείται από ένα σμήνος φακέλων, σημειωμάτων και επιστολόχαρτων, καταγράφοντας προσωπικές εμπειρίες της νεαρής δημιουργού κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών. Η διαρκής και επίπονη συγγραφή, ενίοτε του ιδίου γράμματος, γίνεται μία σωματική, σχεδόν γλυπτική διαδικασία και απελευθερώνει την καλλιτέχνιδα από την εκλαμβανόμενη ως εύκολη μα κατά κύριο λόγο περιοριστική φύση του διαδικτύου, Η πραγματική ελευθερία ξεχύνεται μέσα από τον γραπτό λόγο τον οποίο η καλλιτέχνιδα έχει έτσι δομήσει ώστε να κάνει το θεατή κοινωνό και συν-γραφικό παρτενέρ σε αυτή την επιτελεστική μορφή έκφρασης και επικοινωνίας. Βέβαια το διαδίκτυο εξακολουθεί να υφίσταται αν όχι ως η δύναμη της σκέψης όσο της εικόνας, όταν η δημιουργός καλεί τον καλεί να φωτογραφηθεί στο instagram βαστώντας μία επιστολή με τα συναισθήματά του.

    Ένα ποιητικό βίντεο χρονικής διάθλασης παρουσιάζει ο Γιώργος Δημουλάς, με μία κινηματογραφική πραγματεία στην φόρμα του φάρου και στη συναισθηματική εξυγίανση και αναστοχασμό που προκαλεί η διαμονή σε αυτή την καθετότητα στη μέση του ορίζοντα. Στην αμέσως επόμενη αίθουσα έλειπε το όνομα της καλλιτέχνιδος, η ίδια όμως άφησε το στίγμα της με τα λευκά ανάγλυφα επιτοίχια που θύμιζαν μορφές Bauhaus και κοστούμια από την Ιεροτελεστία της Άνοιξης, Αντιστοίχως, ως μέρος της ίδιας εγκατάστασης, τα μικρά δισδιάστατα αγαλματίδια στην προθήκη, οι ακουαρέλες και τα ψηφιδωτά, φανέρωναν μία ολοκληρωμένη γνώση του μέσου και απότειναν ένα homage στις λεπτοφυείς στιγμές του πρώιμου Μοντερνισμού.

    Το κεραμικό σύμπαν από υποθαλάσσιους οργανισμούς του Λουκά Γκουλή είναι μία κορνοκούπια από υβριδικές μορφές ενός κόσμου που μοιάζει να δημιουργήθηκε από μία συμπαντική ερωτική έκρηξη υφών, χρωμάτων, οπών και φαλλικών στοιχείων. Μία απολαυστική παράθεση βιομορφικών αντικειμένων, που ενώ θυμίζουν Νίκο Τρανό, αυτονομούνται μέσα από την αρχέγονη αισθησιακή κινητικότητά τους και τη ρευστή υφή μιας μόλις στερεοποιημένης λάβας από καυτά υγρά δημιουργίας.

    Back to the Very Basics
    Καιρό είχαν να κυκλοφορήσουν βιβλία του Λυοτάρ [Jean-Francois Lyotard, 10.08.1924–21.04.1998] στη γλώσσα μας. Οφείλουμε στις εκδόσεις Πλέθρον το ότι μελετάμε και συζητάμε τα έργα Το Απάνθρωπο (μτφρ. Βασίλης Πατσογιάννης) και Γιατί Φιλοσοφούμε; (μτφρ. Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη). Στο πρώτο εκτυλίσσονται σκέψεις για το χρόνο, την τέχνη, και σημαίνοντα δίπολα όπως σώμα/τεχνοεπιστήμες, υψηλό/αβανγκάρντ, νεωτερικότητα/μεταμοντέρνο. Στο δεύτερο, παλαιότερο χρονικά, πόνημα εξετάζεται η αιτία πίσω από την επιθυμία μας να φιλοσοφούμε — αλλά και να πράττουμε φιλοσοφώντας, ή/και να φιλοσοφούμε πράττοντας. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Γάλλος στοχαστής ήταν παλιά καραβάνα στα δύσβατα τοπία, έχοντας διατελέσει κορυφαίο μέλος της ομάδας του Κορνήλιου Καστοριάδη “Socialisme ou Barbarie’’, που επεξεργάστηκε κρίσιμες θέσεις για την κοινωνική κριτική και τη διαλεκτική θεωρία/πράξη. Διαισθανόμαστε, και κάτι παραπάνω, ότι οι αναζητήσεις για μια σύγχρονη (μετασύγχρονη, αν θέλετε) τέχνη, όπου η αναπαράσταση και πάλι θα οπισθοχωρεί έναντι μιας αυτοέκφρασης που θα αφορά πολλούς και θα ανταλλάσσει χειραψίες με τις βλέψεις μιας νέου τύπου κοινωνικής κριτικής, ναι, οι αναζητήσεις αυτές, που είναι ζωτικές, θα συναντήσουν τον λόγο του Λυοτάρ, όπως ήδη έχουν συναντήσει τις θέσεις του Βίτγκενσταϊν, του Μπένγιαμιν, και του Ντεμπόρ. Ιδιαίτερα συστήνουμε τη συστηματική ανάγνωση των κειμένων: «Ύλη και Χρόνος», «Η στιγμή, Νιούμαν», «Το Υψηλό και η Αβανγκάρντ», και «Μετά το Υψηλό. Κατάσταση της Αισθητικής», όλα από τον πρώτο τόμο.

    Μία ακόμη συλλεκτική έκδοση 250 αριθμημένων editions που φέρει την αίσθηση ενός πολύτιμα φυλαγμένου φιλντισένιου μυστικού είναι το δεύτερο εκδοτικό πόνημα των Βασίλη Νούλα και Κώστα Τζιμούλη στο κοινό τους πρότζεκτ Vaskos presents ‘Ivory Towers’. Το βιβλίο εμπνέεται από τον Poe, τα unrealized projects του αρχιτέκτονα Etienne-Louis Boullée, το κτήριο της Vienna Secession και τους δραματικούς χώρους του Βέλγου Συμβολιστή Fernand Khnopff, αποτελώντας μία ποιητικά χωρική έρευνα στον ιδεατό πύργο που χτίζει ο άνθρωπος ως ιεροφύλακας του προσωπικού του χώρου. Μέσα από τις φωτογραφικές παρατηρήσεις αστικών τοπίων, πυργίσκων από λευκό πηλό και ζωγραφικών σχεδίων, οι δύο δημιουργοί και μέλη των Nova Melancholia και οργανωτές του Κριτικού Ινστιτούτου Τέχνης και Πολιτικής ΟΧΤΩ, επιχειρούν να διαρρήξουν την ιερότητα του έσω χώρου, ξεδιπλώνοντας και εκθέτοντας τον προς τα έξω σε μία συμβολική πράξη συλλογικής μέθεξης και συνδημιουργίας. Η υλικότητα των αδειανών τοπίων από-υλοποιείται και η σαγήνη των ερειπίων αγγίζει τις μελλοντικά αλλοτινές μητροπόλεις του κόσμου. Τέκνα του Duchamp, οι δύο δημιουργοί, ‘ξαναβλέπουν’ μέσα από μία κοινή ματιά την ιστορία της ‘ιερής καθημερινότητας’ και ξεδιαλέγουν με τα δάχτυλα τους την τέχνη μέσα από αυτή, ανοίγοντας τις πύλες του ελεφάντινου πύργου τους στον θεατή. Μέσα ο θεατής δεν θα αντικρίσει τίποτε άλλο παρά ένα θησαυρό από ίχνη που προκαλούν μια σιωπηρή ανάγνωση.

    Μέσα και πέρα από τη Μουσική
    Το δίδυμο της Στήλης Paint/Inks ακούει πολλή μουσική. Αμφότεροι, όπως και τα πρόσωπα του περιβάλλοντός τους, είναι αυτόβουλοι δεσμώτες της μουσικής, πείσμονες χρήστες της, και επιδέξιοι στην επικοινωνία μέσω της μουσικής. Αυτό το δεκαπενθήμερο μεταξύ άλλων ακούσαμε, και τις συστήνουμε, μουσικές των The Limiñanas, του Bingo Gazingo, και των Slow Joe & The Ginger Accident. Με την ευκαιρία, προτείνουμε τα βιβλία Η Αισθητική της Μουσικής (μτφρ. Μάρκος Τσέτσος, εκδ. Εστία) του Έγελου και Μουσικοφιλία (μτφρ. Κώστας Πόταγας & Άννυ Σπυράκου, εκδ. Άγρα) του Oliver Sacks, του «δαφνοστεφή ποιητή της ιατρικής».

    Επιμέλεια: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης & Φαίη Τζανετουλάκου
    Πηγή: https://www.culturenow.gr/
    https://www.culturenow.gr/h-aionia-neotita-tis-texnis-drosizei-ena-kayto-kalokairi/