Category: News

Γνωρίζουμε την ιστορία πίσω από τον πίνακα «Στο Κρεβάτι, Φιλί», όπου ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ μέσα από ένα φιλί δύο γυναικών αποτυπώνει όλη την περιθωριακή ομορφιά της Μπελ Επόκ εποχής του Παρισιού.

Ένας αριστοκράτης από ιστορικό τζάκι που δεν έγινε ποτέ αποδεκτός από τα μεγάλα πολυτελή σαλόνια των ευγενών. Ένα «φρικιό» που βρήκε το πραγματικό του σπίτι στους παρακμιακούς οίκους ανοχής και στα κακόφημα καπηλειά, όπου έρεε άφθονο το αψέντι. Ένας καλλιτέχνης που ερωτεύτηκε την Μπελ Επόκ εποχή του Παρισιού και την αποτύπωσε με αυθεντικό θαυμασμό στον καμβά του.

Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ ήταν μία εμβληματική προσωπικότητα του Ποστ Ιμπρεσιονισμού και της Αρτ Νουβώ. Γνώρισε από κοντά την θεατρική, πολύχρωμη, αλλά και περιθωριακή παριζιάνικη ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα και μας χάρισε μία εκπληκτική συλλογή από λαμπερές και φαντασμαγορικές αφίσες των καμπαρέ της εποχής και συναρπαστικά έργα τέχνης. Έγινε ευρέως γνωστός για τις αφίσες που φιλοτέχνησε για το διάσημο καμπαρέ Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge).

Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ: Ο περιθωριακός αριστοκράτης

Γεννημένος με μία σπάνια γενετική ανωμαλία, τα πόδια του σταμάτησαν να μεγαλώνουν κανονικά, μετά από ρήξεις που υπέστη στο αριστερό και δεξί του πόδι, σε ηλικία 12 και 14 ετών αντίστοιχα. Ωστόσο, το υπόλοιπο σώμα του είχε φυσιολογική ανάπτυξη. Αυτή η ανωμαλία είχε ως αποτέλεσμα να φθάνει σε ύψος μόλις το 1,5 μέτρο. Καθώς, οι γονείς του ήταν πρώτα ξαδέρφια -συχνή πρακτική γάμου μεταξύ των συγγενών αριστοκρατικής καταγωγής για να διατηρούνται και να μεγαλώνουν οι περιουσίες τους-, ίσως η κατάσταση του να οφείλεται σε αιμομιξία. Τα πόδια του κινδύνευαν πολύ εύκολα να σπάσουν, και σε συνδυασμό με το παρουσιαστικό νάνου, ο Λωτρέκ γρήγορα απομακρύνθηκε από τα πολυτελή πάρτι στα μεγάλα σαλόνια, αλλά και τις δημοφιλείς σπορ ενασχολήσεις που πραγματοποιούσε η τάξη του. Αδυνατώντας να ακολουθήσει μία καθημερινή κοινωνική ζωή βρήκε διέξοδο στη ζωγραφική.

Έζησε και μεγαλούργησε κυρίως στην Μονμάρτη, που τότε αποτελούσε το κέντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και μία δεύτερη πατρίδα για τους εκκεντρικούς και τους περιθωριακούς! Όσο ζούσε σε αυτήν την μποέμ συνοικία, επισκεπτόταν συχνά οίκους ανοχής και καμπαρέ. Γρήγορα έγινε μόνιμος θαμώνας και άρχισε να διατηρεί φιλικές σχέσεις με τα κορίτσια που δούλευαν εκεί. Θέλησε να αποτυπώσει στον καμβά του μία διαφορετική πλευρά τους, εκείνη που απλοί άνθρωποι δεν γνώριζαν: τη ζωή πέρα από την πορνεία. Τα ζωγράφιζε ενώ πίνανε καφέ και περίμεναν πελάτες, ενώ κουτσομπόλευαν ή όταν στέκονταν στη σειρά για τις ιατρικές τους εξετάσεις.

Έτσι, οι πίνακες του Τουλούζ-Λωτρέκ προσέφεραν μία «ειλικρινή ματιά» στην αθέατη ζωή των γυναικών που δούλευαν στους παριζιάνικους οίκους ανοχής στις δεκαετίες του 1880 και 1890. Πολύ πιθανώς ο Λωτρέκ να τις πλήρωνε για να ποζάρουν, ενώ ως ένας ετερόφυλος άντρας να ήθελε να τις δει και «σε δράση». Ωστόσο, βλέποντας κανείς τα έργα του, αντιλαμβάνεται πως υπάρχει κάτι πολύ πιο βαθύ. Ο Εντουάρ Βιγιάρ, ζωγράφος και σύγχρονος του Λωτρέκ, είχε σχολιάσει γι’ αυτόν: «Οι πραγματικοί λόγοι για αυτή την συμπεριφορά δεν ήταν ανήθικοι. O Λωτρέκ ήταν πολύ περήφανος για να παραδοθεί στη μοίρα του. Ήταν ένα φρικιό με αριστοκρατική καταγωγή, ένας ευγενής αποκομμένος από τον κύκλο του εξαιτίας της τερατώδης εμφάνισης του. Βρήκε μία συγγένεια μεταξύ της δικής του κατάστασης και της ηθικής εξαθλίωσης των ιερόδουλων».

Στο Κρεβάτι, Φιλί

Ο πίνακας «Στο Κρεβάτι, Φιλί» , που φιλοτεχνήθηκε το 1892 από τον Λωτρέκ, απεικονίζει με εκφραστικό και αισθησιακό τρόπο τις σχέσεις των γυναικών που δούλευαν εκεί. Οι δύο ιερόδουλες έχουν χαθεί σε ένα παθιασμένο φιλί, ενώ χουζουρεύουν στο κρεβάτι τους. Στους οίκους ανοχής της εποχής πολλές γυναίκες αναγκάζονταν να μοιράζονται τα κρεβάτια τους, καθώς δεν υπήρχαν αρκετά για όλους. Πολλές φορές αυτό γινόταν η αφορμή να αναπτύξουν ερωτικές σχέσεις μεταξύ τους. Ένας ακόμη λόγος αυτών των ομοφυλοφιλικών σχέσεων ήταν πως οι γυναίκες αυτές δεν θα έβρισκαν εύκολα αυθεντική θαλπωρή και αγάπη άνευ όρων και πέραν προκαταλήψεων σε αντρικές αγκαλιές, ειδικά εκείνη την εποχή. Έτσι, η αγκαλιά της συγκατοίκου τους ήταν το πιο όμορφο καταφύγιο. Δεν ήταν λίγες εκείνες όμως που ήταν ανοιχτά λεσβίες, πριν καν εισέλθουν στο επάγγελμα. Έτσι, η κατάσταση αυτή τους έδινε την δυνατότητα να κάνουν πράξη τις φαντασιώσεις τους.

Ο καλλιτέχνης είχε την τύχη να παρακολουθήσει με τα ίδια του τα μάτια αυτές τις λεσβιακές σχέσεις να αναπτύσσονται, και μαγεμένος τις μετέφερε στον καμβά του. Στον πίνακα «Στο Κρεβάτι, Φιλί» έχει χρησιμοποιήσει έξοχα αποχρώσεις του κόκκινου και του κίτρινου, οι οποίες σβήνονται μέσα από γκρι, πράσινους και μπλε τόνους, προσδίδοντας μία αισθησιακή και γαλήνια αύρα. Ενώ η τέχνη του ήταν αγαπητή από τους σύγχρονους του, οι πίνακες που απεικόνιζαν ερωτικές περιπτύξεις μεταξύ γυναικών δεν ήταν. Ένας ανώνυμος συντάκτης στην εφημερίδα «Le Journal» είχε αποκαλέσει αυτές τις ζωγραφιές «Το φιλί του Διαβόλου» (“Le Baiser du diable”).

Ένθερμος υποστηρικτής της διαφορετικότητας

Έχοντας ζήσει όλα αυτά, ο Λωτρέκ έγινε ένας ένθερμος υποστηρικτής της διαφορετικότητας. Ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο, γνώρισε και έγινε φίλος με τον Όσκαρ Ουάιλντ. Όταν ο Ουάιλντ δικάστηκε και φυλακίστηκε για ομοφυλοφιλία και σοδομισμό, ο Λωτρέκ έγινε ένας μαχητικός υποστηρικτής του. Μάλιστα, συνάντησε τον Ουάιλντ τον βράδυ πριν την δίκη του τον Μάιο του 1895, και του ζήτησε να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο του. Εκείνος αρνήθηκε να ποζάρει γι’ αυτόν. Ο Ουάιλντ ήταν στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού, ωστόσο δεν δέχθηκε τη βοήθεια των φίλων και της οικογένειας του για να φύγει από την ήπειρο.

Ο Λωτρέκ γύρισε στο ξενοδοχείο του και ζωγράφισε την ανάμνηση του φίλου του. Το πορτρέτο έδειχνε ένα πρόσωπο γεμάτο άγχος και γερασμένο πρόωρα (ο Ουάιλντ τότε ήταν μόνο 41 ετών). Ήταν το λιγότερο που μπορέσουν να κάνεις ως ένδειξη συμπαράστασης στον φίλο του. Άλλωστε τα πινέλα ήταν πάντα τα κύρια όπλα του. Το πορτρέτο είχε ως φόντο το Βρετανικό Κοινοβούλιο… μία προφητική πινελιά. Όταν ο Ουάιλντ ρωτήθηκε στην δίκη για την ακριβή τοποθεσία ενός οίκου ανοχής αντρών, απάντησε: «Δίπλα στη Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου»

Διαφυγή στον Αλκοολισμό και Θάνατος

Ο χλευασμός ήταν έντονος στη ζωή του Λωτρέκ εξαιτίας του παρουσιαστικού του. Γρήγορα η μόνη του διαφυγή έγινε το αλκοόλ. Ξεκίνησε από μεγάλες ποσότητες μπύρας και κρασιού, αλλά η μεγάλη του αδυναμία έγινε το αψέντι, γνωστό για τη παραισθησιογόνα δράση του. Εξαιτίας των μικρών του ποδιών κινούταν με την βοήθεια μπαστουνιού, το οποίο ο ίδιος είχε ζητήσει από τον κατασκευαστή του να είναι τρύπιο. Ο λόγος; Ήταν ένας μέρος για να κρύβει το αλκοόλ, ώστε να είναι σίγουρος πως δεν θα ξεμείνει ποτέ. Ενώ βυθιζόταν όλο και περισσότερο στο αλκοόλ, ο ζωγράφος επισκεπτόταν συχνά ιερόδουλες. Μετά από λίγα χρόνια νόσησε από σύφιλη.

Τον Φεβρουάριο του 1899 κατέρρευσε από τον χρόνιο αλκοολισμό και τις παρενέργειες της σύφιλης. Η οικογένεια του τον έκλεισε στο σανατόριο Folie Saint-James. Ενώ βρισκόταν εκεί έφτιαξε πάνω από 39 έργα. Λίγα χρόνια αργότερα, επέστρεψε στο στούντιο στο Παρίσι, ωστόσο η πνευματική και σωματική του υγεία ήταν ήδη πολύ επιβαρυμένη. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1901 πεθαίνει σε ηλικία 36 ετών. Μετά τον θάνατο του, η μητέρα του, Κόμισσα Αντέλ ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, και ο έμπορος τέχνης, Maurice Joyant, συνέχισαν να προωθούν το έργο του. Η μητέρα του βοήθησε πολύ και στη χρηματοδότηση ενός μουσείου, που δημιουργήθηκε στο Αλμπί, το μέρος όπου γεννήθηκε. Αυτό το μουσείο Τουλούζ – Λωτρέκ έχει την μεγαλύτερη συλλογή, αποτελούμενη από έργα του.

Ο πίνακας «Στο Κρεβάτι, Φιλί» αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή.

Πηγή: culturenow.gr
https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/h-istoria-piso-apo-ton-pinaka-sto-krevati-fili-toy-anri-nte-toyloyz-lotrek/

Η εμβληματική αυτοπροσωπογραφία της Φρίντα Κάλο, «Diego y yo» πωλήθηκε πρόσφατα σε δημοπρασία του Sotheby’s σε τιμή ρεκόρ 34,9 εκατομμύρια δολάρια.

Ο πίνακας ζωγραφικής που δημιουργήθηκε το 1949, απεικονίζει την καλλιτέχνη με μια μελαγχολική έκφραση – να συλλογίζεται τον σύντροφό της και ομότεχνό της, Ντιέγκο Ριβέρα, και τις απιστίες του.

Ο Ντιέγκο Ριβέρα κατείχε το ρεκόρ μέχρι τώρα για έργο τέχνης Λατινο-Αμερικανού καλλιτέχνη με έναν από τους πίνακές του να πωλείται για 9,8 εκατομμύρια δολάρια.

«Το σημερινό αποτέλεσμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η απόλυτη εκδίκηση» είπε η Άνα ντι Στάζι, υπεύθυνη πωλήσεων έργων τέχνης της Λατινικής Αμερικής στο Sotheby’s στη Νέα Υόρκη, προσθέτοντας ότι σηματοδοτεί πραγματικά την «επικύρωση του εξαιρετικού ταλέντου και της παγκόσμιας απήχησης της Κάλο».

Το έργο «Diego y yo» πουλήθηκε στον Αργεντινό χρηματοδότη, Εντουάρντο Κονσταντίνι, κατασκευαστή ακινήτων και επιχειρηματία, ο οποίος εκτός από κορυφαίος συλλέκτης στον κόσμο, είναι ιδρυτής του Fundación Malba (Μουσείο Malba) του Μπουένος Άιρες.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ | Φωτογραφία: Matt Dunham/AP

https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/diego-y-yo-se-timi-rekor-poylithike-i-aytoprosopografia-tis-frinta-kalo/

Στην Plaza de Colón της Μαδρίτης, ο καλλιτέχνης SpY παρουσιάζει μια εγκατάσταση που αποτελείται από μια φωτεινή κόκκινη σφαίρα εγκλωβισμένη σε μια κυβόσχημη δομή.

Με την «Tierra (Γη)», ο καλλιτέχνης καλεί τους περαστικούς να στοχαστούν ότι ο κόσμος μας είναι μια συνολική οντότητα της οποίας αποτελούμε μέρος και στην οποία τα πάντα είναι συνδεδεμένα σαν να ήταν ζων οργανισμός.

Η εγκατάσταση είναι σχόλιο για την καταστροφική ανθρώπινη δραστηριότητα και τη συμβολή της στην τρέχουσα κλιματική κρίση. «Δυστυχώς, αυτή η ταχεία αλλαγή έχει μια επίπτωση η οποία μπορεί να αποδειχθεί άνευ επιστροφής» τονίζει ο SpY. «Χρειάζεται να προτείνουμε διάλογο και δράσεις που θα συμβάλλουν σε βελτιωμένη συλλογική συνείδηση μέσα από ένα σύστημα αξιών που μπορεί να αντιστρέψει αυτή την κατάσταση.

Η πρόκληση με την οποία είμαστε αντιμέτωποι είναι το να κάνουμε, σε ατομικό επίπεδο, μικρά βήματα για να βελτιώσουμε και να συμβάλλουμε στην αίσθηση της κοινής μας ευθύνης» υπογραμμίζει.

Ως μια οπτική μεταφορά της έντασης -και του βαθμού του επείγοντος- της συνεχιζόμενης κλιματικής κρίσης, η εγκατάσταση «Tierra» πυργώνεται σε ύψος σχεδόν 25 μέτρων στην Plaza de Colón· η πελώρια σφαίρα, «εγκιβωτισμένη» σε σκαλωσιά οικοδομής, δημιουργεί αντίθεση μεταξύ των δύο γεωμετρικών σχημάτων -σφαίρας και κύβου- και ρίχνει έντονο κόκκινο φως στη γύρω περιοχή.

Ο SpY είναι γνωστός για τις αστικές καλλιτεχνικές παρεμβάσεις του, στις οποίες περιλαμβάνονται όλο ειρωνεία εγκαταστάσεις και ένα προσωρινό πάρκο μέσα στη Μαδρίτη, στην οποία σήμερα ζει. Στον λογαριασμό του στο Instagram προσφέρεται η δυνατότητα να παρακολουθούμε τα πρότζεκτ του.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/gi-h-egkatastasi-toy-kallitexni-spy-stin-plaza-de-colon-tis-madritis/

Η ΔΛ Gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Γιάννη Λασηθιωτάκη με τίτλο «Οι Πύλες του Παραδείσου».

Στο κείμενο που την συνοδεύει, ο Γιάννης Λασηθιωτάκης σημειώνει:

Σε αυτήν την έκθεση γίνεται μια προσπάθεια ανασυγκρότησης ενός χωρικού γεγονότος στο οποίο ο θεατής καλείται να βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, ακολουθώντας τη λογική και τη σημειολογία μιας σταύρωσης. Έργα στις ίδιες διαστάσεις, αναρτημένα σε σχέσεις διαλόγου, αφηγούνται χωρίς περιγραφικότητα καταστάσεις εύθραυστης ισορροπίας. Μαύρες γραμμές ανιχνεύουν όρια, σχίζουν αποφασιστικά το τελάρο από άκρη σε άκρη, αγγίζουν ένα κόκκινο αιμάτινο παραλληλόγραμμο, ψηλαφώντας το τραύμα της ανθρώπινης φθαρτότητας. Ο καμβάς υπάρχει εκεί πάντα, πάλλευκος και άμωμος, για να δεχθεί τις επεμβάσεις, ως υπενθύμιση, ως ιερά σινδόνη.

Σε μια μεγάλη τοιχογραφία επάλληλα σχήματα διαφορετικών χρωμάτων δημιουργούν μια χωροχρονική σήραγγα. Υποβάλλουν την αίσθηση ενός ιδεατού άυλου χώρου. Καλούν τον θεατή να δρασκελίσει το κατώφλι μιας υπερβατικής άγνωστης περιοχής, μεγαλειώδους και διχαστικής -όπου ο πόνος είναι παρών, αλλά απελευθερώνει και λυτρώνει.

Τα σχήματα σε παραλλαγές είναι κομμάτια, θραύσματα, αποσπάσματα ενός έργου σε συνεχή διαμόρφωση. Τίποτα δεν είναι ακέραιο, τελεσίδικο, ολοκληρωμένο.

Στοιχεία επαναλαμβάνονται επίμονα σαν κώδικας, σαν πολύχρωμα ηχητικά σήματα μιας άφωνης ακολουθίας.

Οι Πύλες

Τι είναι λοιπόν οι Πύλες του Παραδείσου; Είναι το οικείο, το γνωστό, το ασφαλές που μας καθησυχάζει, ή το άγνωστο που μας φοβίζει και μας προκαλεί; Είναι το αίμα, η απώλεια, η εμπειρία του πένθους, η καταστροφή, ο πόνος και στον αντίποδα το όνειρο, η μνήμη, το ιδανικό, το μεγάλο υπαρξιακό ερώτημα του τέλους. Το Πέρασμα στην άλλη όχθη, στο επέκεινα.

Οι Πύλες είναι τόποι παράξενοι και μυστηριώδεις, ιδεατοί και ιδανικοί, άυλοι και απτοί. Αφήνονται στην ενατένιση ή στο άγγιγμα του θεατή, ακροβατώντας στο μεταίχμιο μνήμης και λήθης, πραγματικότητας και φαντασίας.

Στέκουν ανάμεσα στο «εδώ» και το «εκεί», χωρίζουν και ταυτόχρονα ενώνουν ετερότητες, ορίζουν μεταβατικούς τόπους. Είναι δυνητικά τοπία διαβάσεων και αποκαλύψεων. Καθοδηγούν το βλέμμα του θεατή σε ένα άδηλο και ακαθόριστο προοπτικό βάθος, σε ένα μέλλον ακόμη άγνωστο και ανεξιχνίαστο.

Τα Περάσματα, αυτές οι γραμμικές επάλληλες Πύλες του ελάχιστου υλικού αποτυπώματος, είναι νοητά κατώφλια που το έργο μας καλεί να διαβούμε.

Αν οδηγούν στον Παράδεισο εναπόκειται στον επισκέπτη της έκθεσης να το αποφασίσει.

Γιάννης Λασηθιωτάκης, Νοέμβριος 2021

https://www.culturenow.gr/giannis-lasithiotakis-oi-pyles-toy-paradeisoy-atomiki-ekthesi-stin-dl-gallery/
Πηγή: https://www.culturenow.gr

Πίνακες ζωγραφικής, σχέδια και σκίτσα του θρυλικού πυγμάχου Μοχάμεντ Άλι πωλήθηκαν σε δημοπρασία του οίκου Bonhams έναντι ενός εκατομμυρίου δολαρίων.

Κεντρική θέση στη δημοπρασία που διοργανώθηκε στη Νέα Υόρκη ήταν το ζωγραφικό έργο «Sting Like a Bee», το οποίο πωλήθηκε 425.000 δολάρια.
Ο Μοχάμεντ Άλι ζωγράφισε το έργο το 1978, ενώ γύριζε την ιστορική μίνι σειρά «Freedom Road».

«Πέταξε σαν πεταλούδα, κάρφωσε σαν μέλισσα» η ατάκα που έλεγε συνεχώς ο Μοχάμεντ Άλι για να περιγράψει το στυλ πάλης του αναγράφεται στο συννεφάκι διαλόγου στο σκίτσο.

Μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα και ένας από τους σπουδαιότερους πυγμάχους στην ιστορία του αθλήματος ο Μοχάμεντ Άλι ήταν επίσης ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ποιητής. Το πάθος του για την τέχνη ήταν ελάχιστα γνωστό, αλλά του άρεσε να σχεδιάζει για να χαλαρώνει μετά από έναν αγώνα ή την προπόνηση.

Πίνακας με χρώματα κόκκινο, λευκό και μπλε του 1979 με τις λέξεις «I Love You America» πωλήθηκε 150.000 δολάρια.

Τα έργα τέχνης που δημοπρατήθηκαν προήλθαν από τη συλλογή του Ρόντνεϊ Χίλτον Μπράουν, φίλου του Μοχάμεντ Άλι.

«Ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι είναι μεγάλος καλλιτέχνης» είπε ο Μπράουν στο CBS News. «Ήξερε ότι ήταν ο μεγαλύτερος πυγμάχος στον κόσμο, αλλά όταν όσον αφορά την τέχνη, μου είπε: Ζωγραφίζω εικόνες με νοήματα» τόνισε.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ | Κεντρική φωτογραφία: rte.ie.com
https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/spania-erga-texnis-toy-pygmaxoy-moxament-ali-polithikan-se-dimoprasia/

Η πλατεία Βικτωρίας φιλοξενεί τη νέα in-situ εικαστική εγκατάσταση του εικαστικού Αντριάν Πάτσι, «We Apologize».

Το έργο είναι το αποτέλεσμα μιας πολύμηνης έρευνας και συνεργασίας με παλιούς και νέους κατοίκους σχετικά με τη γειτονιά της Βικτώριας μετά από πρόσκληση των οργανισμών Counterpoints Arts και Victoria Square Project, με την επιμέλεια του Almir Koldzic, διευθυντή του Counterpoints Arts, και της Νιόβης Ζαραμπούκα-Χατζημάνου, διευθύντρια του Victoria Square Project.

Η πλατεία Βικτωρίας είναι μία από τις πιο πολυσυζητημένες και πολιτικά φορτισμένες πλατείες της Ελλάδας, αντιπροσωπεύοντας συχνά το μεταναστευτικό και το προσφυγικό ζήτημα, καθώς αποτελεί σημείο συνάντησης όλων των διαφορετικών κοινοτήτων που συγκροτούν την ευρύτερη γειτονιά της Βικτώριας.

Το έργο «We Apologize» δεν επιθυμεί να πάρει μία συγκεκριμένη θέση, όπως θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, αλλά μας προκαλεί να ξανασκεφτούμε, να κοιταχτούμε, και να βρούμε τους τρόπους να ζήσουμε μαζί, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες του καθένα και της καθεμίας που ζει εκεί. Απευθύνεται σε όλους και όλες μας, ανεξάρτητα από τη θέση και την τοποθέτησή μας, χωρίς να διατυπώνει το ίδιο ένα συμπέρασμα μέσα στον δημόσιο χώρο αλλά αποτελώντας έναυσμα για σκέψη, όπως συνήθως συμβαίνει στο έργα του Αντριάν Πάτσι.

To «We Apologize» πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Across Borders, με την υποστήριξη του Athens Culture Net του Δήμου Αθηναίων. Αποτελεί κομμάτι της πολυετούς δράσης του VSP στην ευρύτερη περιοχή της Βικτώριας και του ερευνητικού επιμελητικού προγράμματος «Ποιος είναι ο σύγχρονος Αθηναίος;». Μέγας Δωρητής του Victoria Square Project και του ερευνητικού επιμελητικού προγράμματος είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ). Το πρόγραμμα του VSP υλοποιείται σε συνεργασία με το Kulturstiftung Allianz.

Η εικαστική εγκατάσταση συνοδεύεται από ένα παράλληλο δημόσιο πρόγραμμα με εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις ηλικίες, συζητήσεις πάνω στις θεματικές που θέτει το έργο, ξεναγήσεις και άλλες διαδραστικές δραστηριότητες που θα ανακοινωθούν το αμέσως επόμενο διάστημα. Το δημόσιο προγραμμα πραγματοποιείται σε συνεργασία και με την υποστήριξη του Goethe Institut Athen.

**Παρακαλούμε να δεχτείτε την ειλικρινή συγγνώμη μας για την όποια αναστάτωση ίσως να προκαλέσει η παρουσία του έργου στην Πλατεία Βικτωρίας. Κατανοούμε ότι η κάθε μικρή μετατόπιση από την καθημερινή μας διαδρομή και ρουτίνα είναι ενοχλητική και αναγνωρίζουμε τη δυσκολία να συνυπάρξουμε με το «νέο», το «άλλο», το «άγνωστο», που ίσως να ανατρέπουν τα όσα θεωρούμε δεδομένα στην καθημερινότητα μας.

Τα εγκαίνια της εικαστικής εγκατάστασης θα πραγματοποιηθούν στις 20 Οκτωβρίου 2021 στην πλατεία Βικτωρίας από τις 20:00.

Ο Αντριάν Πάτσι, γεννημένος το 1969 στη Σκόδρα της Αλβανίας, σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Τεχνών των Τιράνων. Το 1997 εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο, όπου ζει και εργάζεται μέχρι και σήμερα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει παρουσιάσει προσωπικές εκθέσεις σε πληθώρα πολιτιστικών χώρων: Kunsthalle, Krems (2020), Galleria Nazionale delle Arti, Tirana (2019), Museo Novecento, Florence (2017), MAC, Musée d’Art Contemporain de Montréal (2014), Padiglione d’Arte Contemporanea – PAC, Milan (2014), Jeu de Paume, Paris (2013), Kunsthaus Zurich, Zurich (2010), Bloomberg Space, London (2010), The Center for Contemporary Art – CCA, Tel Aviv (2009), MoMA PS1, New York (2006) and Contemporary Arts Museum, Houston (2005). Ανάμεσα στις ομαδικές εκθέσεις που έχει συμμετάσχει, ο Αντριάν Πάτσι έχει εκθέσει έργα του στην 14η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής – La Biennale di Venezia (2014), στην 48η και την 51η διοργάνωση της Διεθνούς Έκθεσης Τέχνης – La Biennale di Venezia (1999 και 2005), στην 15η Biennale of Sydney (2006), στην 15η Quadriennale di Roma, όπου του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο (2008), στην Biennale of Lyon (2009) και τέλος στην 4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (2013).

Τα έργα του συμπεριλαμβάνονται σε πολλές δημόσιες και προσωπικές συλλογές, μεταξύ των οποίων και οι παρακάτω: Metropolitan Museum, New York, Museum of Modern Art, New York, Musée d’Art Contemporain de Montréal, Centre Pompidou, Paris, Israel Museum, Jerusalem, MAXXI, Rome, Fundacio Caixa, Barcelona, Moderna Museet, Stockholm, Kunsthaus Zürich, Zurich, Switzerland, UBS Art Collection, London, Museum of Contemporary Art, Miami, New York Public Library, New York, Solomon Guggenheim Foundation, New York, Seattle Art Museum, Seattle. Ο Αντριάν Πάτσι διδάσκει ζωγραφική και εικαστικές τέχνες στη Nuova Accademia di Belle Arti (NABA) στο Μιλάνο. Έχει διδάξει επίσης στην Accademia Carrara di Belle Arti στο Πέργαμο 2002-2006 και το IUAV στη Βενετία 2003-2015, ενώ έχει δώσει διαλέξεις και έχει συμμετάσχει σε εργαστήρια σε πολλά Πανεπιστήμια, Ακαδημίες και Ινστιτούτα Τέχνης σε διάφορες χώρες.

Το Counterpoints Arts είναι ένας εθνικός οργανισμός της Αγγλίας με εξέχουσα δράση στον τομέα των τεχνών, της μετανάστευσης και της πολιτισμικής αλλαγής. Αποστολή του οργανισμού είναι η υποστήριξη και παραγωγή τεχνών που αναγνωρίζονται και ενθαρρύνονται από την βρετανική τέχνη, ιστορία και πολιτισμό. Σ

το επίκεντρο του οργανισμού βρίσκεται η πεποίθησή πως η τέχνη μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνική αλλαγή και αυξήσουν την συμπερίληψη και πολιτιστική ενσωμάτωση μεταναστών και προσφύγων. Το Counterpoints Arts ασχολείται με όλες τις μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης και συνεργάζονται με πληθώρα ανθρώπων και οργανισμών, συμπεριλαμβανομένου καλλιτεχνών, πολιτιστικών και εκπαιδευτικών οργανισμών και ακτιβιστικές της κοινωνίας των πολιτών. Ο οργανισμός έχει έδρα το Hoxton στο Λονδίνο με εθνική και διεθνή δράση.

Το Victoria Square Project (VSP) είναι ένα εν εξελίξει κοινωνικό γλυπτό. Ένα έργο σύγχρονης τέχνης και ταυτόχρονα χώρος αναφοράς για τη γειτονιά, το VSP αποκτά αξία και νόημα από την αστική ανάπτυξη της 6ης Δημοτικής Κοινότητας Αθήνας. Με το επιμελητικό ερευνητικό ερώτημα «Ποιος είναι ο σύγχρονος Αθηναίος;» στοχεύει στο να θέσει στη δημόσια σφαίρα ερωτήματα και ζητήματα που αφορούν την έννοια του ανήκειν, τον διαπολιτισμό, την κρίση, την έξαρση νεοφασιστικών πρακτικών, ενώ ταυτόχρονα ενδυναμώνει την κοινότητα της γειτονιάς μέσα από καλλιτεχνικές πρακτικές και συλλογική έρευνα.

Συντελεστές
Μία συνεργασία του Counterpoints Arts με το Victoria Square Project

Επιμέλεια: Νιόβη Ζαραμπούκα-Χατζημάνου, Almir Koldzic
Διοργάνωση: Victoria Square Project
Παραγωγή: Δωροθέα Κρητικού, Tom Green
Mediation: Μαρίνα Νάκη
Mediators: Ρηνιώ Μπάλκου-Παπαδοπούλου, Ευτυχία Ράμα, Σωτηρία Σταθάτου, Manon Ceyssel, Naomi Christophe, Murtaza H.
Ανάπτυξη κοινότητας & εκπαιδευτικά προγράμματα: Μαρίνα Νάκη
Εκπαιδευτικά προγράμματα: Δάφνη Κρέμα
Διοικητική υποστήριξη: Ηρώ Ζιώζια
Έρευνα: Άγγελος Κωσταμπάρης
Επικοινωνία & ανάπτυξη: Ιωάννα Ντάλη
Βοηθός επικοινωνίας: Naomi Christophe

Γραφιστικός σχεδιασμός: Κώστας Αργυρίου
Διαφημιστικό βίντεο: Ηλίας Παπαϊωάννου
Μεταφράσεις: Τίνα Στάϊκου, Counterpoints Arts, Ευτυχία Ράμα

Πηγή
https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/victoria-square-project-h-plateia-viktorias-filoxenei-to-ergo-we-apologize-toy-antrian-patsi/

Έξι εκθέσεις του προγράμματος της Thessaloniki Photobiennale 2021 πρόκειται να παρουσιαστούν στο MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ-HELEXPO), δημιουργώντας ένα άκρως ενδιαφέρον, σύγχρονο, βαθιά κοινωνικό, έως και προκλητικό φωτογραφικό πλαίσιο.

Οι Αλέξανδρος Κατσής, Ζακ Κωστόπουλος και Μαρία Λούκα στο εγχείρημά τους Society doesn’t fit me but my little black dress does (08.10.2021-20.02.2022) χαρτογραφούν με καλειδοσκοπικό τρόπο ατομικότητες και κοινότητες που δεν χωρούν στα ασφυκτικά όρια της κανονικότητας, με τη μορφή του δεύτερου να πρωταγωνιστεί, δραματικά και αμετάκλητα.

Η έννοια της διαφορετικότητας αποτυπώνεται και στη σειρά πορτρέτων Chrysalis στην ομότιτλη έκθεση της Όλγας Στεφάτου (08.10.2021-20.02.2022), με την οποία αναγνωρίζει και τιμά την ατομικότητα των ταυτοφυλικών και διεμφυλικών γυναικών που ζουν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες από χώρες όπως η Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Καμερούν και η Γκάνα, κι εκείνων που αναζητούν άσυλο.

Η διαδραστική εγκατάσταση niform (08.10-12.12.2021) του Samuel Bianchini ζητά από τον θεατή να αναλογιστεί ότι η εικόνα γίνεται ορατή χάρη στη δική του στάση, και μόνον έτσι οι μορφές των αντρών των γαλλικών δυνάμεων καταστολής αποκτούν την κλιμακούμενη ευκρίνειά τους.

Ο Philippe Chancel αποτυπώνει με τον φωτογραφικό του φακό τα τεράστια, ανθρώπινα μωσαϊκά υπό τους ήχους του λαϊκού κορεάτικου τραγουδιού Arirang (08.10.2021-20.02.2022), προσφέροντας το συμβολικό, ιδεολογικό πλαίσιο, την ιστορία, την καθημερινότητα και τα επιτεύγματα του λαού της Κορέας.

Η Ρέα Παπαδοπούλου περιδιαβαίνει τον Ελαιώνα στην Αθήνα και περιεργάζεται φωτογραφικά την περιοχή τη νύχτα, με αρχιτεκτονικά ακονισμένη ματιά, ψηλαφώντας τα υπαινικτικά ημίφωτα του δημοτικού φωτισμού και των περιμετρικών προβολέων ασφαλείας, που δημιουργούν απρόσμενες εστίες προσοχής και αβυσσαλέα κενά (Dark Tree, 08.10.2021-20.02.2022).

Σκηνές στατικές και σε κίνηση, αλλά και η Ελλάδα της κρίσης μετά το 2010 συνθέτουν την έκθεση Parallel Crisis του Γιάννη Καρπούζη (08.10.2021-20.02.2022), στην οποία η φωτογραφία περιγράφει το κοινωνικό και οικονομικό γεγονός της εποχής.

Οι εκθέσεις που θα παρουσιαστούν στο MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (Εγνατίας 154, Θεσσαλονίκη) λειτουργούν:

ΤΡ | ΤΕ | ΠΑ | ΣΑ | ΚΥ > 10:00-18:00, ΠΕ > 12:00-20:00

Την Παρασκευή 08 Οκτωβρίου ο χώρος θα είναι ανοιχτός 10:00-21:00 με δωρεάν είσοδο για το κοινό.

Η είσοδος στον χώρο προϋποθέτει πιστοποιητικό εμβολιασμού/νόσησης SARS-Cov-2 (έως 6 μήνες από τη διάγνωση), είτε Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πιστοποιητικό COVID-19, είτε αρνητικό εργαστηριακό rapid test αντιγόνου έως 48 ώρες πριν τη επίσκεψη. Οι επισκέπτες καλούνται να φέρουν αστυνομική ταυτότητα ή διαβατήριο, για τον έλεγχο ταυτοπροσωπίας. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική καθ’ όλη τη διάρκεια παραμονής στους χώρους.

Αναλυτικά
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου

«Society doesn’t fit me but my little black dress does»
Αλέξανδρος Κατσής, Ζακ Κωστόπουλος, Μαρία Λούκα

Με την υποστήριξη: Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ
Διάρκεια: 08 Οκτωβρίου 2021-20 Φεβρουαρίου 2022

Το πρότζεκτ στέκεται ως ένα συλλογικό πείραμα αναστοχασμού και μοιράσματος. Στόχο αποτελεί η αφήγηση μιας ιστορίας, μέσα από έναν συνδυασμό λέξεων και εικόνων, βασισμένη στον ανθρωπότυπο του Ζακ Κωστόπουλου και την κατοπτρικά κατασκευασμένη ντραγκ περσόνα της Zackie Oh. Επιδίωξη στάθηκε η δημιουργία ενός καλειδοσκοπίου ατομικοτήτων και κοινοτήτων που δεν χωρούν στα ασφυκτικά όρια της κανονικότητας. Το σύνολο του έργου ήταν αποτέλεσμα συλλογικής ζύμωσης, προβληματισμού και ανταλλαγής μεταξύ των τριών συντελεστών, με τον Ζακ Κωστόπουλο να συμμετέχει ενεργά στο πρότζεκτ με δικά του κείμενα.

«Chrysalis»
Όλγα Στεφάτου

Με την υποστήριξη: Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ
Διάρκεια: 08 Οκτωβρίου 2021-20 Φεβρουαρίου 2022

Η σειρά πορτρέτων Chrysalis αναγνωρίζει και τιμά την ατομικότητα των ταυτοφυλικών και διεμφυλικών γυναικών που ζουν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες όπως επίσης κι εκείνων που αναζητούν άσυλο. Με καταγωγή από διάφορες χώρες όπως η Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Καμερούν και η Γκάνα, οι συμμετέχουσες ανεβαίνουν στη σκηνή και φωτογραφίζονται, φορώντας χρυσαφένιες ενδυμασίες φτιαγμένες από κουβέρτες διάσωσης. Τα πορτρέτα και τα συνοδευτικά κείμενα απεικονίζουν τη διαφορετική εμπειρία της κάθε γυναίκας και το μεταναστευτικό μονοπάτι που ακολούθησε, ενώ το σκηνικό τοποθετεί τη θαρραλέα έκφρασή της στην καρδιά της εικόνας. Η κάθε ενδυμασία είναι μοναδική και καθρεφτίζει το πνεύμα των γυναικών.

«niform»
Samuel Bianchini

Επιμέλεια: Ηρακλής Παπαϊωάννου
Με την υποστήριξη: Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ
Διάρκεια: 08 Οκτωβρίου-12 Δεκεμβρίου 2021

Η διαδραστική εγκατάσταση niform του Samuel Bianchini (2007-2020) προσφέρεται για πολλαπλό αναστοχασμό και ζητά από το κοινό να αναλογιστεί τη ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία της εικόνας ως πεδίο όχι ανώδυνης εντυπωσιοθηρίας αλλά πολιτικής σκέψης στο οποίο κανείς ερευνά και αμφισβητεί. Το niform απεικονίζει το ομαδικό πορτρέτο αντρών των γαλλικών δυνάμεων καταστολής και μέσα από μια εντυπωσιακή διαδικασία ζητά από τον θεατή να αναλογιστεί ότι η εικόνα γίνεται ορατή χάρη στη δική του στάση. Η διαδραστική και συμμετοχική θέαση γίνονται εδώ κομβικές. κανείς δεν μπορεί να δει μόνος την εικόνα ολόκληρη. Ο θεατής καλείται να εξετάσει την αντίληψη της αναπαράστασης ως διαδικασία εγγενώς ελλειπτική, στην οποία η ακινησία παγιώνει μια περιοριστική οπτική γωνία. Το niform προτρέπει επίσης στον στοχασμό του βαθμού ελευθερίας του σύγχρονου πολίτη την εποχή της παντοδυναμίας του ψηφιακού εικονόκοσμου, υποδεικνύοντας, σε μια σκηνοθετημένη εκδοχή sousveillance, ότι η αστυνομία δεν είναι υπεράνω παρατήρησης, υπεράνω λογοδοσίας, ακόμη και τη δυσοίωνη εποχή της «καθολικής» ασφάλειας.

«Arirang»
Philippe Chancel

Επιμέλεια: Ηρακλής Παπαϊωάννου
Διάρκεια: 08 Οκτωβρίου 2021-20 Φεβρουαρίου 2022

Το Arirang είναι ένα λαϊκό κορεατικό τραγούδι, μια ιστορία αγάπης με χιλιάδες παραλλαγές, που θεωρείται ύμνος της χώρας και εκτιμάται ότι μετράει 600 χρόνια ζωής. Αναγορεύτηκε μνημείο άυλης κληρονομιάς της UNESCO. Η έκθεση αποτυπώνει τους Μαζικούς Αγώνες οι οποίοι ενορχηστρώνουν το πολιτικό αφήγημα της Βόρειας Κορέας, με έμφαση στο Εργατικό Κόμμα και τις ένοπλες δυνάμεις, με συμβολισμούς συχνά δυσδιάκριτους στο δυτικό βλέμμα.
Τα τεράστια μωσαϊκά εικόνων που προκύπτουν προσφέρουν το συμβολικό, ιδεολογικό πλαίσιο, την ιστορία, την καθημερινότητα και τα επιτεύγματα του λαού συνιστώντας σκηνοθετημένη κρατική προπαγάνδα που εκτελείται από τους πολίτες.

Η έκθεση Arirang μας μυεί σταδιακά στην ατμόσφαιρα των εκδηλώσεων, με τη βαθιά πολυχρωμία και τους ζωηρούς πολιτικούς συμβολισμούς. Η απόλυτη ακρίβεια στην εκτέλεση υποδηλώνει μεταφορικά μια κοινωνία που στηρίζεται στην πειθαρχία και τη συλλογικότητα. Ωστόσο, οι φωτογραφίες του Chancel από το Arirang Festival φαίνεται να στέλνουν ένα επίκαιρο μήνυμα και στις δυτικές κοινωνίες, που υιοθετούν μαζικές πειθαρχήσεις λιγότερο ορατές στον δημόσιο χώρο, αλλά όχι λιγότερο αποτελεσματικές. Ένα ερώτημα που ίσως αναδύεται είναι αν ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μπορεί να παραμένει συμμετοχικός ενώ παράλληλα ισχυροποιείται η ατομική του ταυτότητα.

«Dark Tree»
Ρέα Παπαδοπούλου

Επιμέλεια: Ηρακλής Παπαϊωάννου
Διάρκεια: 08 Οκτωβρίου 2021-20 Φεβρουαρίου 2022

Η έκθεση αποτυπώνει την σημερινή φυσιογνωμία του Ελαιώνα στα δυτικά του Δήμου Αθηναίων τον οποίο διαμορφώνουν βιομηχανίες, χώροι αποθήκευσης, ερειπωμένα κτίρια, χωματερές, μαζί με σποραδικές εστίες κατοίκησης τις οποίες κοσμούν ανθισμένες νερατζιές. Η Ρέα Παπαδοπούλου περιεργάζεται φωτογραφικά την περιοχή νύχτα, αναδεικνύοντας την ανάγκη της χλωρίδας να διεκδικήσει ζωτικό χώρο εκεί που η ανθρώπινη δραστηριότητα υποχωρεί. Επιπλέον, αποτυπώνει τοπία αινιγματικά όσο και περίπλοκα και αφουγκράζεται τον Ελαιώνα καθώς αυτός από αρχαίος ελαιώνας ταλαντεύεται σήμερα αμήχανα ανάμεσα σε μεταβιομηχανικό σκουπιδότοπο, στόχο φανταχτερών σχεδίων εμπορικής ανάπλασης και μαγικό τόπο.

«Parallel Crisis»
Γιάννης Καρπούζης

Με την υποστήριξη: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
Διάρκεια: 08 Οκτωβρίου 2021-20 Φεβρουαρίου 2022

Το έργο Παράλληλη Κρίση είναι ένα δημιουργικό τεκμήριο που πραγματεύεται τους τρόπους με τους οποίους το μέσο της φωτογραφίας είναι ικανό να περιγράψει καταστροφική οικονομική κρίση έπληξε κοινωνικά και οικονομικά την Ελλάδα. Υποστηρίζει πως αυτό που πραγματικά καταγράφει η φωτογραφία στην Ελλάδα είναι μια συγκεκριμένη κατάσταση απάθειας: θέματα χωρίς δυνατότητα ανάπτυξης, η αναπηρία της ανεργίας, εγκλωβισμένοι μετανάστες, γειτονιές όπου βασιλεύουν η σιωπή και ο φόβος. Η Παράλληλη Κρίση είναι ένα έργο για τη σχέση μεταξύ μιας κοινωνικής κρίσης και μιας ακίνητης εικόνας (φωτογραφία).

Πηγή
https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/exi-ektheseis-se-ena-moyseio-h-thessaloniki-photoviennale-2021-sto-momus/

Η μεγάλη έκθεση Paris – Athènes. Naissance de la Grèce moderne 1675-1919 εγκαινιάστηκε χθες στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι και θα διαρκέσει από τις 30 Σεπτεμβρίου 2021 έως τις 7 Φεβρουαρίου 2022.

Η έκθεση διοργανώθηκε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και επιχειρεί να αναδείξει τους δεσμούς που ενώνουν την Ελλάδα με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, ακολουθώντας κυρίως το νήμα των σχέσεων Παρισιού και Αθήνας.

Ένα νήμα που ξεκινά με την επίσκεψη των ευρωπαίων περιηγητών του 17ου και 18ου αι. στα ελληνικά εδάφη, συνεχίζεται με τη στήριξη που προσέφεραν στον ελληνικό αγώνα οι λαοί της Ευρώπης, ακολουθεί τη δημιουργία του νέου κράτους και της πρωτεύουσάς του υπό την επίδραση του νεοκλασικισμού και σηματοδοτείται από τη δημιουργία αρχαιολογικών ιδρυμάτων, όπως η Γαλλική Σχολή το 1846.

Στο σκεπτικό της έκθεσης και την επιλογή των έργων, το Μουσείο Μπενάκη συνεργάστηκε στενά με τον επιμελητή της Jean-Luc Martinez, πρόεδρο-επίτιμο διευθυντή του Μουσείου του Λούβρου σε όλο το χρονικό διάστημα της προετοιμασίας της.
Η αυλική ενδυμασία που καθιέρωσε η βασίλισσα Όλγα. Ανήκε στη Σοφία Αλεξάνδρου Σούτζου, κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Σοφίας Αθήνα, 1880, Μουσείο Μπενάκη ΦΟΡ 271

Το Μουσείο Μπενάκη συμμετέχει στην έκθεση με συνολικά 100 αντικείμενα από τις συλλογές Νεοελληνικού Πολιτισμού, Ζωγραφικής, Χαρακτικών και Σχεδίων και Μεταβυζαντινής Τέχνης, καθώς και τεκμήρια από τα Φωτογραφικά Αρχεία και τα Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής.

Σημαντική, επίσης, είναι η συμβολή του στον πλούσιο κατάλογο της έκθεσης με τρία πρωτότυπα επιστημονικά δοκίμια από τους επιμελητές του Μουσείου Μπενάκη:

Πολύνα Κοσμαδάκη, Επιμελήτρια Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης, Υπεύθυνη Τμήματος Ζωγραφικής, Χαρακτικών και Σχεδίων,
«Au profit des Grecs», Paris, 1826: l’ éclosion romantique à l’ exposition philhellène
Ξένια Πολίτου, Επιμελήτρια Τμήματος Νεοελληνικού Πολιτισμού Αιγέας ΑΜΚΕ
Le vétement grec modern: l’ assemblage des traditions
και Αλίκη Τσίργιαλου, Υπεύθυνη Φωτογραφικών Αρχείων
Athènes vue par les phtographes du XIXe siècle.

Στην επιστημονική επιτροπή της έκθεσης του Λούβρου, από το Μουσείο Μπενάκη συμμετέχουν οι:
Γιώργης Μαγγίνης, Επιστημονικός Διευθυντής
Ειρήνη Γερουλάνου, Πρόεδρος Διοικητικής Επιτροπής
Πολύνα Κοσμαδάκη, Επιμελήτρια Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης, Υπεύθυνη Τμήματος Ζωγραφικής, Χαρακτικών και Σχεδίων
Ξένια Πολίτου, Επιμελήτρια Τμήματος Νεοελληνικού Πολιτισμού Αιγέας ΑΜΚΕ
Τάσος Σακελλαρόπουλος, Υπεύθυνος Ιστορικών Αρχείων

Πηγή
https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/to-moyseio-mpenaki-symmetexei-stin-megaleiodi-ekthesi-sto-moyseio-toy-loyvroy/

To Platforms Project 2020-21 – Independent Art Fair θα παρουσιαστεί φέτος στον Εκθεσιακό χώρο «Νίκος Κεσσανλής» της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, με ένα πλούσιο και πολύπλευρο πρόγραμμα ομιλιών, βίντεο και περφόρμανς από τις συμμετέχουσες ομάδες.

Στη διεύθυνση του πρότζεκτ είναι η Άρτεμις Ποταμιάνου και ο Μιχάλης Αργυρού. Την καλλιτεχνική επιμέλεια του Platforms Project 2020-21 έχει η Άρτεμις Ποταμιάνου.

Η διεθνής έκθεση Platforms Project για ένατη συνεχόμενη χρονιά, έχει ως αντικείμενο την από κοινού αναζήτηση λύσεων σε σύγχρονα εικαστικά ερωτήματα και την ενδεικτική χαρτογράφηση της εικαστικής δράσης, όπως αυτή παράγεται σήμερα στο πλαίσιο ομαδικών πρωτοβουλιών νέων καλλιτεχνών στο διεθνές περιβάλλον της τέχνης.
poster

Τα έτη 2020 και 2021 το Platforms Project δημιούργησε λόγω της πανδημίας, μία διαδικτυακή έκθεση το Platforms Project NET που λειτούργησε τον Μάιο του 2020 και 2021 αποτελώντας όχι απλώς μία διαδικτυακή εξέλιξη του Platforms Project- Independent Art Fair αλλά ένα ψηφιακό τόπο συνάντησης και δικτύωσης καλλιτεχνικών ομάδων από όλο το κόσμο, δίνοντας την ευκαιρία στο ευρύ φιλότεχνο κοινό, να έρθει σε επαφή με τα έργα και τους καλλιτέχνες των ομάδων. Ήταν η πρώτη διαδικτυακή φουάρ στην Ελλάδα και η δεύτερη στο κόσμο. Το Platforms Project Net 2021 επισκέφθηκαν θεατές από 82 χώρες και είχε περισσότερες από 315.000 προβολές. Το κανάλι youtube του Platforms Project έλαβε τις ίδιες μέρες πάνω από 10.000 προβολές.

Στο Platforms Project 2020-21 θα συμμετέχουν 54 πλατφόρμες από 24 χώρες, και με περισσότερους από 800 καλλιτέχνες, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο network.

Στο Platforms Project 2020-21 θα παρουσιαστούν πλατφόρμες-ομάδες καλλιτεχνών:

ABC Gallery (Ρωσία), ACEY Europe (Ελλάδα, Κύπρος), AMV (Καναδάς), ArtCode (Ελλάδα), ARTIA GALLERY (Ελλάδα), artplatform |elsewhere (Ολλανδία), ASSOCIATION THÈ TRE DIONYSOS ET APOLLON (Ελλάδα, Γαλλία, Καναδά, Χιλή, Ρωσία, Σλοβενία, Αργεντινή, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Η.Π.Α.), ATHENS STREET ART FESTIVAL (Ελλάδα), Αυτοβιογραφικά Συστήματα / Autobiographical Systems (Ελλάδα), Bcademie (Ολλανδία), BEASTON Projects (Μ. Βρετανία), Binary art group (Κύπρος), Bureau d’art et de recherche, Roubaix (Γαλλία), Cable Depot (Μ. Βρετανία), Come alone (Ελλάδα, Γαλλία), Cube Art Editions (Ελλάδα), CYBORG/ASMA (Ελλάδα), DAS ESSZIMMER – space for art+ (Γερμανία) , D.E.U.S (Ελλάδα & Βέλγιο), ΔΙΠΟΛΑ-DIPOLA (Ελλάδα), Ed Video (Καναδάς), EN FLO (Ελλάδα), EULENGASSE (Γερμανία), Five Years & Darling Pearls & Co (Μ. Βρετανία), Fragments of truth + LaLa Art Group (Ελλάδα), Future Scenarios (Ολλανδία & Ελλάδα), GREYLIGHT PROJECTS (Ολλανδία & Βέλγιο), ID:I GALLERI (Σουηδία), IFAC Arts ( Η.Π.Α), IN VIVO (Ελλάδα), ITSONLYARTS (Ελλάδα), JAW (Μ. Βρετανία), Κ4+1 project (Ελλάδα), Kaktos Project (Ελλάδα), ΚΟΙΝΩΝΩ Τhe Tinos Gathering (Ελλάδα), ΚαλλιέργειαΚαλλιέργεια – CultivationCultivation (Ελλάδα), Kunsthalle Graz – association for contemporary art (Αυστρία), Kunsthallekleinbasel (Ελβετία), Lab for Arts (Ελλάδα), METAPOLIS (Ελλάδα), ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΣ | META-FRASTES (Ελλάδα), Mnky Bizz Group (ΗΠΑ), Museum of Forgetting/TILT platform (Σουηδία, Ελλάδα), MUU Galleria (Φινλανδία), ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ – ORIZONTAS GEGONOTON (Ελλάδα), Penelope’s webs (Ελλάδα), personal identity (Ελλάδα), Pow Wow (Ελλάδα), Project 2 (Ελλάδα), Rhythm Section (Αυστραλία, Κίνα, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Ολλανδία, Ουκρανία), rosalux (Γερμανία), Sans Titre, Tourcoing (Γαλλία), SHELTER Artists Run Space (Τουρκία), TIDAL FLOW ART (Ελλάδα), Topp & Dubio (Ολλανδία), Y@oldnursery (Ελλάδα )

Παράλληλα με την παρουσίαση της έκθεσης του Platforms Project 2020-21, θα πραγματοποιηθούν ομιλίες, περφόρμανς και workshops. Το Platforms Project δεν αποτελεί μια απρόσωπη εκδήλωση αλλά μια εικαστική κοινότητα γεμάτη ενέργεια, φρεσκάδα, δίνοντας χρόνο και τόπο παρουσίασης σε μία εναλλακτική τέχνη που δεν θα μπορούσε να εκφραστεί αλλού.

Πηγή
https://www.culturenow.gr
https://www.culturenow.gr/platforms-project-2020-21-independent-art-fair-ston-ekthesiako-xoro-tis-askt/